Επιστολή που απευθύνεται στον Υπουργό Παιδείας από γονείς σε απόγνωση:
Ως γονείς παιδιού με ειδικές ανάγκες, θέλουμε -μέσω της επιστολής αυτής- να εκφράσουμε τη μεγάλη απογοήτευσή μας για την κατάσταση που επικρατεί όσον αφορά στην εκπαίδευση των παιδιών με ιδιαιτερότητες στη Μέση Εκπαίδευση και συγκεκριμένα στις μονάδες των Γυμνασίων.

Ο γιος μας φοίτησε τα προηγούμενα 3 χρόνια στην ειδική μονάδα του Γυμνασίου Ακροπόλεως. Με μεγάλη μας λύπη διαπιστώσαμε ότι δεν γίνεται καθόλου σωστή δουλειά για τα παιδιά με ιδιαιτερότητες. Θεωρούμε απαράδεκτο και αδιανόητο να μην υπάρχουν ειδικοί σε ένα σχολείο που διαθέτει ειδική μονάδα. Πρώτο μέλημα του Υπουργείου Παιδείας θα έπρεπε να ήταν η στελέχωση της μονάδας από ειδικούς δασκάλους/καθηγητές και εργοθεραπευτές. Μόνο έτσι θα δικαιολογούσε το όνομά της «ειδική» (με η) μονάδα. Όταν οι ειδικοί (με οι) είναι ανύπαρκτοι, τότε δεν θα έπρεπε να λέγεται ειδική μονάδα. Αποτέλεσμα της απουσίας των ειδικών, είναι ότι τα παιδιά με ιδιαιτερότητες δεν τυγχάνουν του κατάλληλου χειρισμού από τα κατάλληλα άτομα, άρα δεν έχουν την κατάλληλη εκπαίδευση.

Ο γιος μας όταν τέλειωσε το Δημοτικό είχε φτάσει -από εκπαιδευτικής πλευράς- σ' ένα ικανοποιητικό σημείο, παρ' όλες τις δυσκολίες του. Είχε βελτιωθεί η γραφή του, έγραφε πάνω στη γραμμή, έμαθε να τονίζει τις λέξεις. Στα μαθηματικά ήταν μεν πιο δύσκολα τα πράγματα, αλλά είχε μάθει τουλάχιστον να κάνει απλές πράξεις πρόσθεσης-αφαίρεσης και ήξερε αρκετούς από τους πίνακες του πολλαπλασιασμού. Από τη στιγμή που πήγε στο Γυμνάσιο, ξεκίνησε ένα φοβερό πισωγύρισμα, μια τόσο απότομη στροφή προς τα πίσω, που δεν μπορούσε να τη σταματήσει κανείς και με τίποτε, με αποτέλεσμα να ξεχάσει και αυτά που κατάφερε με τόσο κόπο να μάθει στο Δημοτικό. Κάθε πρωί που στέλναμε το παιδί μας στο Γυμνάσιο, είχαμε την αίσθηση ότι πήγαινε απλώς τον καθημερινό του πρωινό περίπατο. Μας έκανε πάντα φοβερή εντύπωση ότι τα τετράδια που βρίσκονταν στην τσάντα του πηγαινοέρχονταν σχεδόν άδεια μέχρι το τέλος της σχολικής χρονιάς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το τετράδιο της γραφής, που είχε δοθεί τις πρώτες μέρες από το σχολείο, το οποίο έμεινε κυριολεκτικά ανέγγιχτο μέχρι το κλείσιμο του σχολείου.

Αδυνατούμε να κατανοήσουμε πώς γίνεται σε μια ευρωπαϊκή χώρα, εν έτει 2015, εμείς οι γονείς των παιδιών με ιδιαιτερότητες να ζούμε αυτήν την κατάσταση. Να ζητούμε από τους αρμοδίους επίμονα και σε κάθε συνάντηση μαζί τους τα αυτονόητα, και να μη μας παρέχονται. Τα παιδιά μας θα έπρεπε όχι μόνο να είχαν ειδική εκπαίδευση και εργοθεραπεία στο καθημερινό τους πρόγραμμα στο σχολείο, αλλά θα έπρεπε το κράτος να είχε φροντίσει για τη συνέχιση της καθημερινής τους εκπαίδευσης/εργοθεραπείας σ' ένα ειδικό κέντρο, που θα λειτουργούσε τα απογεύματα και κατά τη διάρκεια των σχολικών τους διακοπών. Δεν θα είναι υπερβολή να πούμε ότι έχετε βάλει στο περιθώριο τόσο τα παιδιά μας όσο και εμάς τους γονείς, που προσπαθούμε καθημερινά να επιβιώσουμε μέσα στο απόλυτο τίποτα, σε μια χώρα που μόνο κράτος πρόνοιας δεν θα μπορεί να λέγεται.

Μετά από τρία χρόνια φοίτησης του παιδιού μας στο Γυμνάσιο, μας παραδόθηκε ένας 16χρονος εντελώς «απαίδευτος». Δεν φτάνει αυτό, τώρα που «τέλειωσε» το Γυμνάσιο, βρισκόμαστε αντιμέτωποι μ' ένα αδιέξοδο όσον αφορά στο πού θα φοιτήσει το παιδί μας τα επόμενα τρία χρόνια. Οι επιλογές που μας δίνονται είναι ελάχιστες και δυστυχώς καμιά που να του ταιριάζει. Απορρίψαμε εντελώς την επιλογή να συνεχίσει σε μονάδα στο Λύκειο, αφού χωρίς την απαραίτητη στελέχωση της μονάδας από ειδικούς, θα είναι απλώς η συνέχεια του δράματος που ζήσαμε τα προηγούμενα τρία χρόνια στο Γυμνάσιο. Στις τεχνικές σχολές οι μονάδες που υπάρχουν είναι μόνο σε δύο συγκεκριμένους κλάδους (κομμωτική και ξενοδοχειακά). Αν το παιδί δεν έχει κάποια κλίση σ' αυτούς τους κλάδους, έχει σαν τελευταία επιλογή το ειδικό σχολείο, το οποίο για διάφορους λόγους μπορεί να μην ταιριάζει στην περίπτωσή του. Αναρωτιέμαι αλήθεια, αν κάποιος από εσάς ήταν στη δική μας θέση, τι θα επέλεγε για το παιδί του. Είναι αναγκαίο να δίνονται τουλάχιστον περισσότερες επιλογές σ' αυτά τα παιδιά.

Ελπίζουμε πως θα γίνουν αλλαγές στο τόσο ανεπαρκές εκπαιδευτικό μας σύστημα το συντομότερο δυνατό και θα παρθούν σοβαρές αποφάσεις, για να βελτιωθούν τα πράγματα στη Μέση και Τεχνική Εκπαίδευση, ιδιαίτερα γι' αυτήν την τόσο ευάλωτη ομάδα παιδιών. Είναι χρέος μας, γονείς και εκπαιδευτικοί μαζί, να δώσουμε την ψυχή μας για ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά με Ειδικές Ανάγκες. Ένα μέλλον, που αυτήν τη στιγμή φαντάζει χωρίς ελπίδα γι' αυτά, ιδιαίτερα αν σκεφτείτε ότι οι γονείς τους, που κατάντησαν να είναι οι «φροντιστές» και «εκπαιδευτές» τους μαζί, κάποτε δεν θα είναι πλέον μαζί τους, δίπλα τους, να τα βοηθούν, να τα στηρίζουν και να τα εκπαιδεύουν!

Οι γονείς
Σύλβια Τουμάζου και Θεόδουλος Θεοδούλου