Ενώ κατά καιρούς αναπτύσσεται κλίμα Ψυχρού Πολέμου σε διάφορες περιοχές της Ασίας από διάφορες χώρες και κυρίως ανάμεσα σε ΗΠΑ-Κίνα-Β. Κορέα, λόγω ελέγχου και επικράτησης στην περιοχή, πρέπει να σημειωθεί ότι η Ασία χαρακτηρίζεται από μιαν ανομοιότητα και κανένας από τους λαούς των 50 κρατών της δεν θεωρεί ότι κατοικούν σε ενιαία ήπειρο ή περιφέρεια, όπου επιβάλλεται η επίδειξη αλληλεγγύης στους απειλούμενους λαούς. Οι λαοί της δεν έχουν κοινή θρησκεία και οι θρησκείες που κυριαρχούν είναι: Βουδισμός, Ινδουισμός, Ισλαμισμός και Χριστιανισμός και η επίδραση της κάθε θρησκείας είναι διαφορετική σε κάθε χώρα και περιοχή. Πρέπει να επισημανθεί ότι δεν υπάρχει κοινή μνήμη για κάποιαν αυτοκρατορία. Σε επίπεδο εθνικό, γλωσσικό, θρησκευτικό και κοινωνικοπολιτισμικό, η αναφερόμενη ήπειρος επηρεάσθηκε σε επώδυνο βαθμό από τους πολέμους της σύγχρονης εποχής.

Ο πολιτικός και οικονομικός της χάρτης αποτυπώνεται σύμφωνα με τη βιομηχανική και τεχνολογική εξέλιξη και με τον ανταγωνισμό που υφίστανται οι δυτικές χώρες. Στο πρώτο πλάνο βρίσκεται η Ιαπωνία, η Ν. Κορέα και η Σινγκαπούρη και ακολουθούν Κίνα, Ινδία, Ρωσία, οι οποίες έχουν έκταση μιας ηπείρου με δύο μεγάλα αρχιπέλαγα, πέραν του ιαπωνικού, που είναι διασκορπισμένο με χιλιάδες νησιά (Φιλιππίνες και Ινδονησία) καθώς επίσης η αχανής Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία και η Β. Κορέα που είναι δικτατορικό καθεστώς. Οι πληθυσμοί σε κεντρική Ασία, Αφγανιστάν, Πακιστάν, Μπανγκλαντές, Μαλαισία, Ινδονησία στην πλειοψηφία τους είναι μουσουλμάνοι, ενώ σε Ινδία, Κίνα, Μιανμάρ, Ταϊλάνδη και Φιλιππίνες είναι μειονότητα.

Τον 19ον και το ήμισυ του 20ού αιώνα η τάξη ήταν συνυφασμένη με τα δυτικά πρότυπα λόγω αποικιοκρατικού και των εκπολιτιστικών αποστολών. Από τον 21ον αιώνα τα ασιατικά έθνη/κράτη, ενισχυμένα από τον πλούτο τους, τη δύναμη, την αυτοπεποίθηση και από τη νέα ψυχολογική τους σύνθεση, διαδραματίζουν ρόλο στη νέα τάξη πραγμάτων της περιοχής. Από τον 15ον αιώνα η Δύση επέδρασε δυναμικά σ' αυτούς τους λαούς μέσω εκπολιτισμού, θρησκείας, επιστήμης, εμπορίου, διακυβέρνησης και διπλωματίας. Η επέκταση της Δύσης είχε τα χαρακτηριστικά της απληστίας, πολιτισμικού σοβινισμού, δίψας για δόξα και γι' αυτόν τον σκοπό χρησιμοποίησε το όπιο για κατακτητικούς σκοπούς.

Η διαδικασία της απελευθέρωσης ήταν βίαιη και αιματηρή ως εξής: Κινέζικος εμφύλιος 1929-49, πόλεμος Κορέας 1950-53, σινοσοβιετική αντιπαράθεση 1955-80, πόλεμος Βιετνάμ 1961-75, πόλεμοι Ινδίας - Πακιστάν 1947-65, 1971-99, πόλεμος Κίνας - Ινδίας 1962, πόλεμος Κίνας- Βιετνάμ 1979, γενοκτονία από τους Χμερ 1975-79. Μετά από αυτές τις αιματοχυσίες και τους μακροχρόνιους πολέμους η Ασία από το 1970 μεταμορφώνεται σε οικονομική τίγρη: Χονγκ Κονγκ, Ν. Κορέα, Σινγκαπούρη, Ταϊβάν, Ταϊλάνδη. Η Ιαπωνία επειδή υιοθέτησε τους δημοκρατικούς θεσμούς ξεπέρασε σε ορισμένους τομείς τις δυτικές χώρες. Από το 1979 εισέρχεται στο παιχνίδι και η Κίνα, η οποία υιοθετεί σειρά οικονομικών μεταρρυθμίσεων που την υποβοηθούν να εξελιχθεί σε σημαντικό οικονομικό πολιτικό και στρατιωτικό παράγοντα, όχι μόνο σε περιφερειακό αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η Ασία έχει αναδειχθεί σε σημαντικό παράγοντα για το βεστφαλιανό σύστημα και μέσω αυτού τα κράτη σχηματίζουν περιφερειακές συμμαχίες για οικονομική ανάπτυξη και ασφάλεια. Παρ' όλα αυτά υποβόσκει η αντιπαράθεση γύρω από τη θάλασσα της Νότιας Κίνας και στη Βορειοανατολική Ασία. Από αμερικανικής πλευράς κυριαρχεί ο φόβος ότι η Κίνα θα την εκτοπίσει από την περιοχή και θα υπονομεύσει την πρωτοκαθεδρία και την ασφάλειά της καθώς επίσης και την πρωτοπορία της στην οικονομία.

Άμεσο πρόβλημα για τις ΗΠΑ αποτελεί η Β. Κορέα. Για την Κίνα η Β. Κορέα συσσωματώνει πολλές και διαφορετικές κληρονομιές και πως ο Πόλεμος της Κορέας αποτελεί σύμβολο αποφασιστικότητας για την Κίνα επειδή έγινε αιτία να τερματισθεί ο αγώνας των ταπεινώσεων και να ορθώσει το ανάστημά της στην παγκόσμια σκηνή. Οι ηγέτες της Κίνας-ΗΠΑ αναγνωρίζουν το κοινό συμφέρον και την επίτευξη κάποιου εποικοδομητικού αποτελέσματος και αυτό φαίνεται στην περιοχή του Ειρηνικού. Επίσης στην Ανατολική Ασία υπάρχει μια σχετική ισορροπία μεταξύ Κίνας- Κορέας, Ιαπωνίας - ΗΠΑ - Ρωσίας - Βιετνάμ.

Πάνω από έναν αιώνα διατηρείται στην περιοχή η πολιτική των Ανοικτών Θυρών λόγω της διαμεσολάβησης του Θιοντόρ Ρούζβελτ στον Ρωσοϊαπωνικό Πόλεμο και έγινε δόγμα για την αμερικανική πολιτική καμιά χώρα να μην έχει ηγετικό ρόλο στην περιοχή. Πάντως η διαφύλαξη της ειρήνης στην περιοχή θα οφείλεται στην αυτοσυγκράτηση, στους στρατηγικούς στόχους και στον ανταγωνισμό για να εξολοθρεύσει τον Ψυχρό Πόλεμο στην περιοχή που αναμοχλεύει έναν νέο όλεθρο.

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΜΕΡΑΚΛΗΣ