Το κόμμα της ΕΔΕΚ και η Συμμαχία Πολιτών ξεκαθάρισαν τη θέση τους, ότι τάσσονται αναφανδόν κατά της λύσης υπό τη μορφή Διζωνικής-Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, η οποία υποθηκεύει το μέλλον της Κύπρου στην Τουρκία, καθιστώντας την προτεκτοράτο του νεο-σουλτάνου της Άγκυρας. Προτείνω σύμπηξη ενός αρραγούς πατριωτικού μετώπου μεταξύ των 2 αυτών πολιτικών σχηματισμών, και ευθαρσώς και με πάσα ειλικρίνεια δεσμεύομαι ότι θα επιδείξουμε κατανόηση για την κίνηση αυτή.

Τους συμβουλεύω, δε, να επεκτείνουν την απόρριψη της ΔΔΟ, προσθέτοντας: «Είμεθα το Μέτωπο των ορθώς σκεπτόμενων Ελλήνων πολιτών, που δεν κοροϊδεύουν τον εύπιστο-αφελή πολίτη, με βόλτες στη Λήδρας, θέατρα στη Λεμεσό, ζιβάνες και εκμέκ καταΐφ. Δεν επιθυμούμε λύση οποιασδήποτε μορφής, που θα μας φέρνει σε επαφή με τους άξεστους, νεο-βάρβαρους, εξ Ανατολίας κουβαλητούς, που αποτελούν πλέον την πλειοψηφία. Δεν θέλουμε λύση που θα θέτει εν κινδύνω την επιβίωση του κυπριακού Ελληνισμού. Στόχος μας είναι η αμυντική θωράκιση της ελεύθερης Κύπρου, η οικοδόμηση ενός 'σινικού τείχους' στη θέση της διαχωριστικής γραμμής, κλείσιμο, εννοείται, όλων των σημείων διέλευσης προς τον Βορρά, για να πάψουν κάποιοι να προστρέχουν στα καζίνα ή στις επιτροπές του Ψευδομορφώματος, προς ξεπούλημα των περιουσιών τους…».

Και δηλώνω ότι, και εγώ ο ίδιος, κουράστηκα πια να αναμένω λύση που οσονούπω έρχεται αλλά ποτέ δεν φτάνει, βαρέθηκα και απηύδησα να ακούω τα αγωνιστικά λογύδρια των επαγγελματιών πολιτικάντηδων, πάνω από κασελάκια με κάποια οστά των ηρωικώς πεσόντων το 1974, πολιτικάντηδων που έκτισαν καριέρες επί της πλάτης ημών των εκτοπισθέντων, αηδίασα να βλέπω κάποιους να νέμονται τ/κ περιουσίες χωρίς να είναι καν πρόσφυγες, μου προκαλεί εμετό το χιλιολεχθέν: «Να ασκηθούν πιέσεις στην τουρκική πλευρά να συγκατανεύσει σε λύση», που και αυτοί που το λένε ουδόλως το πιστεύουν. Έτσι κι αλλιώς, αφού απογόνους δεν έχω, διότι έχασα το παλληκάρι μου-τον μοναχογιό μου, άρα δεν ενδιαφέρομαι και τόσο για το τι μέλλει γενέσθαι πλέον, πάνω σε αυτήν τη μοναχική βραχονησίδα των προβάτων και των πολιτικο-οικονομικών λαμόγιων που τους πίνουν το αίμα, στην εσχατιά της Ανατ. Μεσογείου. Έστω και αν λατρεύω τον τόπο αυτόν.

Σε προσωπικό επίπεδο, θα προσπαθήσω να επιβιώσω, τα λίγα χρόνια που μου χρωστά ο Μεγαλοδύναμος - όσα μου απομένουν, μη ελπίζοντας σε τίποτα πλέον. Ύστατή μου επιθυμία είναι, επί του τάφου μου, να αναγραφεί με ανάγλυφο τρόπο-σκαλιστό (για να μη διαβρωθεί από τις βροχές και τους ανέμους) ελαφρώς παραλλαγμένο, το γνωστό απόφθεγμα που ευρίσκεται στο μνήμα του μεγάλου μας Κρητικού Νίκου Καζαντζάκη (1883-1957): «Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, φεύγω ελεύθερος - και προδομένος! Έχοντας κάνει το καθήκον μου προς την οικογένειά μου, στο ακέραιον!».

ΑΝΤΩΝΗΣ Μ. ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΗΣ
Στοχαστής