Οι συνέπειες από την κρίση που καταθλίβει τον σύγχρονο άνθρωπο είναι ολέθριες και αποτελούν εισαγωγές σε ευρύτερο κυκεώνα πολλαπλών δυστυχιών. Αλλά η επικέντρωση της κοινωνικής και πολιτικής προσοχής αποκλειστικά στην οικονομική πλευρά της κρίσης, είναι στοιχείο που επιδεινώνει εξουθενωτικά το φαινόμενο και απλώνει τον φαύλο κύκλο εξέλιξης του αμέσου και απωτέρου μέλλοντος, που προαναγγέλλουν δυστυχέστερο οι μαύροι οιωνοί του παρόντος.

Διότι ναι μεν θα παρέλθει αργά ή γρήγορα η οικονομική κρίση και θα αποκατασταθούν οι οικονομικοί ρυθμοί της ζωής, αλλά τότε θα είναι που θα γίνει αντιληπτή η τρομερή διάσταση των πολλαπλών κρίσεων που συνθέτουν την ήδη υφιστάμενη πραγματικότητα, της οποίας οι προεκτάσεις θα καταστήσουν δυσχερέστατη την αντιμετώπιση των δυνατοτήτων αποκατάστασης της κοινωνικής ευρυθμίας, της εξόδου από το τέλμα της δυσπραγίας και της αναγέννησης των προϋποθέσεων της ανόρθωσης των δυνατοτήτων επανόδου στην αισιοδοξία των προβλέψεων και των προοπτικών. Διότι μέχρι τότε θα επεκταθεί αριθμητικά ο χαλασμός του ανθρώπου, που συνιστά τον ακρογωνιαίο λίθο του οικοδομήματος της ελπίδας.

Ήδη η αξία του ανθρώπου απαξιώνεται και χάνει τη λάμψη της. Η ομηρία της σκέψης στα γρανάζια της οικονομικής κρίσης απομονώνει το κοινωνικό και το πολιτικό ενδιαφέρον από τις γοερές ανάγκες των άλλων υποχρεώσεων, όπως είναι η απολύτρωση του ανθρώπου από την απειλή της αυτοκαταστροφής του, από τον κακοποιό παρασυρμό του στο καθημερινό ημίφως της φθοράς της αξίας του και της ουσιαστικής κάθειρξής του στα δεσμωτήρια των υποκοσμικών συμφερόντων που σέρνουν στον ηθικό εκτραχηλισμό, στην απογύμνωση της ψυχής από τα ιδεώδη και τις αρετές που κράτησαν όρθιο τον Έλληνα άνθρωπο στις περιόδους του σκότους και τον ερειπώνουν από τις ιδεολογικές δυνάμεις που θεμελιώνουν τον στίβο των αγώνων και των επιτευγμάτων. Και χωρίς αυτές τις δυνάμεις ο άνθρωπος δεν μπορεί να ορθοποδήσει και να νικήσει τις αντιξοότητες στις πορείες του.

Τόσο οι εραστές των πολιτικών εξουσιών όσο και οι αχθοφόροι των κοινωνικών και ηγεμονικών φιλοδοξιών, παρασυρμένοι από τις οικονομικές επιδιώξεις, την πλουτοκρατική απληστία, αλλά και τους φόβους που τρομοκρατούν με το φάσμα των οικονομικών κινδύνων, αρνούνται να απαλλαγούν από τις παρωπίδες που τους αποκλείουν στον κύκλο του μαγκανοπήγαδου των οικονομικών προσπαθειών. Αρνούνται να μεριμνήσουν για την αγωγή, την προστασία, την προοπτική του νέου ανθρώπου. Με την αβελτηρία τους συνεργούν στη συνωμοσία του υποκόσμου που αποσκοπεί στην αιχμαλωσία των νέων, στην εξάρτηση από την τοξικομανία, στην υποδούλωση εφ' όρου ζωής στο μισοσκόταδο της παρακοινωνικής παρασιτίας και στην ανελέητη εκμετάλλευση της ηλικίας, στη σύντομη διάρκεια της οποίας αντί να εμπνέεται ο σχηματιζόμενος χαρακτήρας φθείρεται και διαφθείρεται.

Στην ορθότητα των επισημάνσεων συνεπικουρεί η παρακολούθηση των καθημερινών δημοκοπιών των πολιτικών, των οικονομικών και των κοινωνικών ταγών. Φλυαρούν ακατάσχετα για τα πολιτικά, τα κομματικά, τα οικονομικά, τα επαγγελματικά συμφέροντα. Ερίζουν νυχθημερόν. Αντιπαλεύουν. Αλληλοϋπονομεύονται. Μηχανορραφούν. Δολοπλοκούν. Ραδιουργούν. Δεκαρολογούν. Αλλά δεν δίνουν δεκάρα για τη νιότη που εγκαταλείπεται ανυπεράσπιστο άθυρμα στον υπόκοσμο. Δεν νοιάζονται για τη δημιουργία του σωστού ανθρώπου. Η μανία του οποιουδήποτε οικονομικού ή πολιτικού συμφέροντος τους τυφλώνει, μέχρι σημείου να μη βλέπουν τον χαλασμό του ανθρώπου. Να μη συνειδητοποιούν ότι και αν κερδίσουν στις οικονομικές ή πολιτικές τους επιδιώξεις, θα βρεθούν μόνοι σε κλυδωνιζόμενο έδαφος, αβοήθητοι σε σεισμικά πεδία και θα καταρρέουν, χωρίς τις δυνάμεις που από τη θέληση της Δημιουργίας διαθέτουν οι σωστοί νέοι άνθρωποι, που δημιουργούνται από την κοινωνία και την πολιτεία της κάθε εποχής.

Υπ’ αυτήν την έννοια, χαιρετίζεται η επάνοδος της Παιδείας μας στη σοφία των δοκιμασμένων βάσεων, μέσων και σκοπών και, βέβαια, των αξιών αγωγής που δημιουργούσαν τον σωστό άνθρωπο. Διότι οι απόπειρες αντικατάστασης της φιλοσοφίας των επιδιώξεων, που επικεντρώνονταν στη διαμόρφωση του νέου ανθρώπου, μόνον καταστροφή επέφεραν και προσωρινή ικανοποίηση ιδεολογημάτων μοιραίων πολιτικών, με συνέπεια τον χαλασμό του ανθρώπου και την απόρριψή του στον κυκεώνα των αμφισβητήσεων που τον βύθισαν στην αβεβαιότητα, στη σύγχυση και στην αγωνία του ιδεολογικού χάους.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΑΝΟΣ
www.giannisspanos.com