«Η νύχτα φκάλλει πίσκοπον, τζι η αυκή μητροπολίτην», λέγει το κυπριακό απόφθεγμα. Κάθισα μέχρι τις πρωινές ώρες μπροστά στην ΕΡΤ1, μήπως και αντιληφθώ επιτέλους, πού οδηγείται το καράβι της Ελλάδος. Η απόφαση του Έλληνα Πρωθυπουργού ήταν να προχωρήσει σε δημοψήφισμα -referendum- με το ερώτημα: Αποδεχόμεθα τις σκληρές προτάσεις των Θεσμών-δανειστών ή τις απορρίπτουμε; Εδώ, και πάλιν θα χρησιμοποιήσω άλλη μια κυπριακή παροιμία: Ποτζεί λάκκος, ποδά κρεμμός..!
Αλλά, τι πράττει ο κ. Τσίπρας, με την απόφασή του να θέσει τη χώρα σε διαδικασία δημοψηφίσματος; Μεταθέτει το πολύ δύσκολο -έως αδύνατον να απαντηθεί- δίλημμα: Εντός ή εκτός ευρώ, στους ώμους του συνήθους υποζυγίου, του Έλληνα πολίτη. Λες και δεν τον έφταναν τα δυσβάσταχτα-οικονομικά βάρη τα οποία από το 2010 φέρει επί της πλάτης του, χωρίς ο ίδιος να φέρει καμιά ευθύνη για την εδώ και 10ετίες διαφθορά-κακοδιαχείριση των πόρων του Κράτους, τώρα τον επιφορτίζουν και με την πολιτική-ηθική ευθύνη εξόδου ή παραμονής της χώρας στο κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα…
Ή, για να το θέσουμε και λίγο γενικότερα: Εντός ή εκτός Ε.Ε.; Διότι, περί αυτού πρόκειται. Δεν μπορώ να φανταστώ μια Ελλάδα της δραχμής, ή ενός άλλου παράλληλου νομίσματος, να αποτελεί κανονικό τμήμα της ευρωπαϊκής οικογένειας. Εφόσον η οικονομία καθορίζει σχεδόν τα πάντα στις χώρες-μέλη αυτής της ομάδος των 29. Και τι θα πράξει, ή τι θα αποφασίσει ο ατυχής Έλλην πολίτης; Με το ηρωικό ΟΧΙ, όπως εμμέσως του προτείνει το κυβερνών κόμμα, διατηρεί την αξιοπρέπειά του, αποδεικνύει γι' άλλη μια φορά στη μακραίωνη Ιστορία του (ειδικά επί Τουρκοκρατίας), ότι: «του Έλληνος ο τράχηλος, ζυγόν δεν υπομένει», αλλά ώς εκεί.
Διότι τη Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2015, και αφού θα έχει αποφασίσει μια ηρωική Έξοδο του Μεσολογγίου, μπορεί να αισθάνεται υπερήφανος, θα έχει ασφαλώς τονωθεί το πατριωτικό-επαναστατικό του συναίσθημα, αλλά θα βρεθεί αντιμέτωπος με την έλλειψη εύκολης ρευστότητας, στην οποία τον έχουν συνηθίσει οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις από το ’74 ίσαμε σήμερα με τους ερασιτεχνικούς χειρισμούς τους…
Θα πάει στην τράπεζα, αν είναι ανοικτή, και πιθανότατα θα βρεθεί προ της δυσάρεστης εκπλήξεως, να μην υπάρχουν χρήματα για να αποσύρει. Μπορεί να έχουν ήδη δεσμευτεί οι καταθέσεις του, μέχρις ενός ορίου υποθέτω, ενδεχομένως να μην του καταβάλλεται πλέον ο μισθός ή η σύνταξή του, ίσως δεν θα μπορεί να εφοδιάσει με καύσιμα το αυτοκίνητό του, να βρεθεί αντιμέτωπος με έλλειψη βασικών αγαθών διατροφής και ούτω καθεξής.
Και, απελπισμένος πλέον, αφού δεν θα έχει τίποτε να χάσει, θα εξεγερθεί κατά των μαθητευόμενων μάγων που τον οδήγησαν σε αυτήν την κατάσταση… Αλλά, και στην περίπτωση που υπερψηφιστεί το ΝΑΙ στις προτάσεις των Θεσμών, φοβάμαι ότι δεν θα είναι και πολύ καλύτερα τα πράγματα. Εκτός αν, στο μεταξύ, οι Ευρωπαίοι ηγέτες βάλουν νερό στο κρασί τους και χαλαρώσουν κάπως τη θηλιά στον λαιμό του. Αλλά αυτό πρέπει να γίνει πριν από τις 5 Ιουλίου. Θα το πράξουν;
ΑΝΤΩΝΗΣ Μ. ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΗΣ
Στοχαστής
