Όχι 40 αλλά 400 χρόνια τουρκικής κατοχής να περάσουν κάποιοι δεν πρόκειται να αντιληφθούν -αν βεβαίως θα μπορούσαν ως σύγχρονοι Μαθουσάλες να βρίσκονται στη ζωή- ότι η Τουρκία επιδιώκει να θέσει υπό τον πλήρη έλεγχό της και να επανακτήσει την Κύπρο. Και αυτές τις προθέσεις της ουδέποτε απέκρυψε, αλλά μεθοδικά τις προωθεί και τις υλοποιεί, αντιστάσεως μη ούσης από πλευράς μας, όταν ψοφοδεείς συμπεριφορές από εθνικώς ασπόνδυλους πολιτικούς καταβαράθρωσαν το Κυπριακό και από θέμα εισβολής και κατοχής, το μετέτρεψαν σε «δικοινοτική διαφορά».
Οι ούτω καλούμενες «συμφωνίες κορυφής», οι «γενναιόδωρες προσφορές», τα «κοινά ανακοινωθέντα» κ.τ.λ. διευκόλυναν τα τουρκικά σχέδια, τα δε ούτω καλούμενα «Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης» (ΜΟΕ) έχουν αποπροσανατολίσει δικούς μας και ξένους, δημιουργώντας την εντύπωση ότι υπάρχουν δύο «κράτη», όπου λειτουργούν «συνοριακά φυλάκια». Η τουρκική προπαγάνδα έχει ταυτόχρονα αλώσει τα μυαλά ασπόνδυλων και με ελαττωμένη εθνική συνείδηση (δημοσιογράφων, πανεπιστημιακών, πολιτικών και άλλων), που προσπαθούν να μας πείσουν ότι η «Διζωνική, Δικοινοτική Ομοσπονδία» (ΔΔΟ) με πολιτική ισότητα», θα επανενώσει την Κύπρο και θα τη μετατρέψει… σε «Γη της Επαγγελίας». Με το νουν τους φυσικά, κάμνουν μπαϊράμι.
Τους διαφεύγει το γεγονός ότι όλες οι διεθνικές και πολυεθνικές Ομοσπονδίες διαλύθηκαν εις τα εξ ων συνετέθησαν και κατέρρευσαν μέσα σε ποταμούς αίματος (Γιουγκοσλαβία, Σοβιετική Ένωση και άλλες), με εξαίρεση το ούτω καλούμενο «βελούδινο διαζύγιο» της Τσεχοσλοβακίας, όπου φυσικά δεν υπήρξε εισβολή και κατοχή.
Είμαι βέβαιος ότι εάν λειτουργούσε και σήμερα το Μαντείο των Δελφών και κατέφευγαν σε αυτό οι μουεζίνηδες της Δ.Δ.Ο., θα εξέδιδε έναν από τους χρησμούς, που συνήθως εδέχοντο διφορούμενες ερμηνείες, αφού οι Τούρκοι άλλο περιεχόμενο προσδίδουν στη Δ.Δ.Ο. Διερωτώμαι, λοιπόν, τι συζητούν στις ούτω καλούμενες συνομιλίες, όταν μας λένε ότι αυτήν τη φορά θα είναι ουσιαστικές (sic), εκτός βεβαίως και αν ισχύει αυτό που έγραψε προ αρκετού χρόνου ο γνωστός Άγγλος δημοσιογράφος Robert Fisk στην εφημερίδα «Independent», που αποκάλεσε τις συνομιλίες «κουβέντες του καφενείου».
Πριν από μερικές βδομάδες έγραψα ένα άρθρο με τίτλο «Επικίνδυνες ψευδαισθήσεις», που προειδοποιούσα όσους έσπευδαν να πανηγυρίσουν μετά την εκλογή του Μουσταφά Ακιντζί στην ηγεσία των Τουρκοκυπρίων, ότι η Τουρκία θα αλλάξει πολιτική στο Κυπριακό και θα εγκαταλείψει τα σχέδιά της για επανάκτηση και έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου.
Ούτε και ασφαλώς η Άγκυρα λαμβάνει υπ' όψιν ποιος είναι ο Πρόεδρος της Κύπρου, εκτός και αν αυτός θα είναι έτοιμος να διευκολύνει με τους χειρισμούς του προς υλοποίηση των μακροχρόνιων στόχων της. Εν κατακλείδι, θα ήθελα να τονίσω εκείνο που κατ’ επανάληψιν έγραφα τα τελευταία 30 και πλέον χρόνια, ότι στη ζωή και την ιστορία δεν υπάρχει ασφάλεια, αλλά μόνον ευκαιρίες.
Και η ιστορική αυτή ευκαιρία μας δόθηκε την περίοδο 1964-67, με την παρουσία μιας Ελληνικής Μεραρχίας με ενισχυμένη δύναμη πυρός, με την οποία η Κύπρος κατέστη απόρθητο φρούριο. Η Ένωση με την Ελλάδα εθεωρείτο από τη διεθνή κοινότητα ως τετελεσμένο γεγονός και ως η μόνη ρεαλιστική και μόνιμη λύση του Κυπριακού, που εξασφάλιζε σταθερή ειρήνη και πρόοδο για όλους τους κατοίκους της Κύπρου.
Ταυτόχρονα, καθιστούσε την Ελλάδα και τον Ελληνισμό κυρίαρχη δύναμη σε όλους τους τομείς στην Ανατολική Μεσόγειο, τους δε Έλληνες της Κύπρου να διαδραματίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στη διακυβέρνηση της Ελλάδας, αλλά και πέραν αυτής.
Ο Γεώργιος Παπανδρέου είχε διακηρύξει στις 27/10/1964 στη Θεσσαλονίκη: «Η Ένωσις ήλθεν, η Ένωσις έρχεται» και αργότερα ότι «οι Κύπριοι θα συνεχίσουν με ειρηνικά μέσα την πολιτιστική εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου προς Ανατολάς». Αλλά το μόνο… όραμα που είχε η κυπριακή ηγεσία ήταν «η Κύπρος είμαι εγώ». Με την αποχώρηση της Ελληνικής Μεραρχίας και τη ματαίωση της Ενώσεως η Κύπρος έχει χαθεί για τον Ελληνισμό και ο Κυπριακός Ελληνισμός ευρίσκεται πλέον στο έλεος της Τουρκίας. Διερωτώμαι εάν οι όροι αντιστρέφονταν και οι Τ/Κύπριοι ήταν το 82% του πληθυσμού και είχαν στη διάθεσή τους μία τουρκική μεραρχία, εάν δεν θα είχαμε την τύχη των Ελλήνων της Κωνσταντινουπόλεως, της Ίμβρου και της Τενέδου. Αλλά και σήμερα, με την ούτω καλούμενη Δ.Δ.Ο., πολύ φοβούμαι ότι ο κίνδυνος δεν εξέλιπε και δυνατόν να μην έχουμε καλύτερη τύχη.
1) Μουεζίνης: μουσουλμάνος κληρικός που καλεί τους πιστούς σε προσευχή.
2) Μπαϊράμι: καθεμία από τις δύο μεγάλες θρησκευτικές γιορτές του Ισλάμ, από τις οποίες η μία συμπίπτει με το τέλος της νηστείας του Ραμαζανίου και η άλλη ακολουθεί μετά από 70 ημέρες.
3) Μαθουσάλας: Πρόγονος του Νώε, που πιστεύεται ότι έζησε 960 χρόνια. Άνθρωπος αιωνόβιος που φθάνει σε πολύ προκεχωρημένη ηλικία.
4) Sic: Λέγεται κατά τρόπον ειρωνικό.
ΑΝΔΡΕΑΣ Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Πρώην συνδικαλιστής
