Όπως έγραφε όμως ο Βρετανός συγγραφέας και δημοσιογράφος, George Orwell, εάν η Ελευθερία σημαίνει κάτι, αυτό είναι το δικαίωμα να λες στους ανθρώπους αυτό που ΔΕΝ θέλουν ν' ακούσουν
Πριν από λίγες ημέρες έγραφα πως αν η ζωή ερχότανε με τηλεχειριστήριο, οι περισσότεροι θα είχαμε πατήσει ήδη το fast forward. Δυστυχώς, δεν γίνεται. Θα παρακολουθήσουμε, λοιπόν, βήμα προς βήμα τις «φιλότιμες» προσπάθειες ορισμένων να σκοτώσουν τη νέα προσπάθεια εν τη γενέσει της. Προτού καν δουν πού θα καταλήξει. Ήδη ανησυχούν πολύ. Πέρασαν κιόλας μερικές εβδομάδες από την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων και δεν έχουν δει τους Αναστασιάδη και Ακιντζί να υποσκάπτουν ο ένας τον άλλο.
Ούτε «blame game» ακόμη, ούτε τίποτα. Αντίθετα, αυτοί λένε ότι το μεταξύ τους κλίμα είναι εποικοδομητικό και ελπιδοφόρο. Δίνουν και συγχαρητήρια στους διαπραγματευτές. Και πίνουν μαζί και ζιβανία. Χάθηκε λίγο βιτριόλι, ρε Νίκαρε; Να δώσεις αυτού του ενοχλητικού Τούρκου, που δηλώνει και Κύπριος; Που μας ανάγκασε να ομολογήσουμε ότι δεν θέλουμε Ομοσπονδία; «Ποια η σκοπιμότητα να αναδεικνύουμε τα λάθη των Ε/κ, σήμερα, που το Κυπριακό διέρχεται τόσο κρίσιμες στιγμές;», διερωτήθηκε δημόσια αρχηγός κόμματος, που διαφωνεί με την επανέναρξη των συνομιλιών.
«Αν ο κ. Αναστασιάδης προσπαθεί να δημιουργήσει αισθήματα ενοχής στους Ε/κ για ν' αποδεχτούν μια κακή λύση, πλανάται πλάνην οικτράν, γιατί σε αντίθεση με τον ίδιο, έχουν ανεπτυγμένη εθνική συνείδηση», δήλωνε άλλος πολιτικός αρχηγός, πρώην ΥΠΕΞ, που προσφάτως αποκήρυξε την Ομοσπονδία.
Όπως έγραφε όμως ο Βρετανός συγγραφέας και δημοσιογράφος, George Orwell, εάν η Ελευθερία σημαίνει κάτι, αυτό είναι το δικαίωμα να λες στους ανθρώπους αυτό που ΔΕΝ θέλουν ν' ακούσουν. Εξάλλου, κρίσιμες δεν είναι οι ημέρες, ή οι ώρες. Κρίσιμοι -και ενίοτε μοιραίοι- είναι οι άνθρωποι και οι επιλογές τους. Στο Κυπριακό, η μια κρίσιμη στιγμή εναλλάσσεται την άλλη. Δεκαετίες κρίσιμων στιγμών έχουν περάσει, αλλά ουδέποτε ήταν κατάλληλος ο χρόνος για να μιλήσουμε για τα λάθη μας. Να πούμε ανοικτά τι θέλουμε.
Να μιλήσουμε για το μέλλον. Λοιπόν, εγώ αυτό που θέλω, είναι να δω την πατρίδα μου επανενωμένη. Θέλω ν' αγγίξω και να νιώσω το χωριό μου. Τον Κοντεμένο, στην Κερύνεια. Δεν με ενδιαφέρει αν θα είναι υπό ε/κ ή τ/κ διοίκηση. Φτάνει να είναι κομμάτι της Ομόσπονδης Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία είναι μέλος της Ε.Ε. Φτάνει να έχω το δικαίωμα να επιστρέψω και να εγκατασταθώ ελεύθερα στη γη των γονιών μου. Να δω τη μάνα μου να κλαίει από χαρά, στο χωράφι όπου μεγάλωσε.
Ακόμη και αν δεν υπάρχει σήμερα εκεί σπίτι. Πιστεύετε ότι μας επηρεάζει που θα ασκούμε τα πολιτειακά μας δικαιώματα (αν θα ψηφίζουμε δηλαδή στην ε/κ ή στην τ/κ πολιτεία); Νέο φρούτο αυτό. Η διζωνική, λένε, είναι διαχωριστική -ακόμη και όλοι να επιστρέψουν- διότι δεν θα ψηφίζουν εκεί που διαμένουν. Σάμπως και τόσες χώρες στις οποίες συμβαίνει κάτι ανάλογο (ΗΠΑ, Βέλγιο κ.λπ) είναι όλες ρατσιστικές.
Ιστορία, έλεγε ο μεγάλος οραματιστής της ενωμένης Ευρώπης και Γερμανός πολιτικός, Κόνραντ Αντενάουερ, είναι το σύνολο των πραγμάτων που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί. Αν δεν είμαστε διατεθειμένοι να αντιμετωπίσουμε το παρελθόν μας με αυτοκριτική διάθεση, πώς θα πείσουμε τους Τ/κ ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει; Ότι δεν χρειαζόμαστε ούτε ξένα στρατεύματα, ούτε μητέρες πατρίδες για να εγγυηθούν την ασφάλεια και την κοινή μας πορεία στη νέα, ομοσπονδιακή Κύπρο; Εάν δεν παραδεχτούμε ότι διαπράξαμε κι εμείς εγκλήματα, πώς θα πειστούν οι Τ/κ ότι τα ξεροπήγαδα δεν θα γεμίσουν ξανά με τα γυναικόπαιδά τους;
Με ανάλογη ειλικρίνεια και θάρρος, πρέπει να αντιμετωπίσουν το παρελθόν τους και οι Τ/κ συμπατριώτες μας. Αυτό δεν μηδενίζει, ούτε απαλλάσσει την Τουρκία από τις δικές της, βαρύτατες ευθύνες. Ασύγκριτα μεγαλύτερες από της Ελλάδας.
Ας μιλήσουμε, λοιπόν, με ειλικρίνεια. Όσοι σήμερα απορρίπτουν την Ομοσπονδία, γνωρίζουν πολύ καλά ότι προτείνουν την de facto διχοτόμηση. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Προχθές πήγαμε στην Αμμόχωστο. Μιλήσαμε για λύση. Ακούστηκαν αλήθειες σκληρές. Εκφράστηκε η ελπίδα και ο πόθος για επιστροφή. Κάποιοι τα έβαλαν και σήμερα με τον ΔΗΣΥ. Κάνουμε σεμινάρια, λένε, των Αμερικανοβρετανών. Εμείς χαιρόμαστε. Είναι σημάδι ότι βρισκόμαστε σε καλό δρόμο. Χαιρόμαστε και πεισμώνουμε. Διότι, όπως είπε και ο Αλέξης Γαλανός, ο ακοίμητος φρουρός της Αμμοχώστου,
η μεγαλύτερη νύχτα της Κύπρου άρχισε να ξημερώνει…
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΣΤΑΥΡΙΔΗΣ
[email protected]
Γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού ΔΗΣΥ
