Θα μπορούσε να ήταν η καλύτερη τηλεοπτική σειρά των 90ς. Ένα best seller ή το καλύτερο διαδικτυακό παιγνίδι του αιώνα, με τίτλο «Ευρώπη, το παιγνίδι των εξουσιών». Τα έχει όλα, έναν μοχθηρό ανάπηρο, μόνιμα κατσούφη και σκεπτικό, μια Σιδηρά Κυρία που βγάζει τους αντιπάλους εκτός παιγνιδιού με κάθε τρόπο, ένα σεξομανή ανώτατο αξιωματούχο, που στη μέση της σειράς τον καταστρέφουν και τη θέση του αναλαμβάνει μια γριά κοκέτα, πιο σκληρή και διαβολική από κάθε πρωταγωνιστή. Τους κεντρικούς αυτούς ήρωες πλαισιώνουν πρόεδροι και πρωθυπουργοί, όλοι, με κάποια αδυναμία, είτε στην εξουσία, είτε στη μίζα ή στις ωραίες γυναίκες.

Στο «παιγνίδι εξουσιών» δεν υπάρχουν όπλα, αίματα και σκληρές εικόνες που θα απωθούσαν παίκτες ή θεατές. Για να υπάρξει εξουσία, πρέπει να υπάρχει μια καλή πρόταση που να βάζει τους λαούς της Ευρώπης κάτω από έναν, ποθητό, κοινό παρονομαστή. Η Ευρωπαϊκή Ένωση υποσχόταν πρόοδο, ασφάλεια, χλιδή, αλληλεγγύη, ισότητα, ανθρώπινα δικαιώματα, ελεύθερη διακίνηση, δικαιοσύνη και ό,τι ονειρευόταν ο πολίτης.

Ένα ευρωπαϊκό κλαμπ, αυστηρά για μέλη, που θα πρόσφερε ευημερία και ευτυχία, όπου οι πολίτες, της τόσο ιστορικά ταραγμένης Ευρώπης, θα έβρισκαν την «Ιθάκη» τους, ζώντας σε ένα καταναλωτικό όργιο.

Η έγκριση του κάθε υποψήφιου κρατιδίου ήταν μια γιορτή. Το κοινό νόμισμα απλοποιεί το καταναλωτικό όργιο, ανοίγοντας τις κάνουλες των δανείων, της μίζας και της χλιδής. Πέφτοντας στο αμάρτημα της απληστίας, οι πολίτες χάνουν την ταυτότητά τους και τον εαυτό τους, μπαίνοντας όλο και πιο βαθιά στην υποταγή του χρήματος.

Οι κάνουλες κλείνουν και έρχονται οι κατακτητές. Δεν φορούν στολές και δεν οδηγούν τανκς, ονομάζονται δανειστές και φορούν κουστούμια. Για να έχει ενδιαφέρον ένα παιγνίδι, μια τηλεοπτική σειρά, ένα best seller, πρέπει να έχει ήρωες.

Οι ήρωες δεν είναι σακάτηδες σε αναπηρικό και φατσικά αντιπαθητικοί. Είναι φωτεινοί, καβαλάνε μηχανή, δεν φορούν γραβάτα, έχουν εξαιρετικές ατάκες και είναι το αγαπημένο έδεσμα των ΜΜΕ. Πιο επαναστατικός, και εμφανισιακά πιο επικοινωνιακός, είναι ένας νέος πρωθυπουργός, που ο κάθε ένας τον δημιουργεί όπως τον θέλει η φαντασία του. Οι αριστεροί σαν τον άνθρωπο που θα αλλάξει την Ευρώπη ή ακόμα, αν φτάσει στα άκρα, που θα τη διαλύσει.

Οι δεξιοί ονειροπόλοι σαν έναν «Ρομπέν των δασών», ενώ οι αδιάφοροι, που έψαχναν για ήρωες, τους βρίσκουν στα δύο αυτά πρόσωπα που φιγουράρουν στα πρωτοσέλιδα σαν ροκ σταρ. Είναι οι ήρωες που φαντάζονται την Ευρώπη σαν μια πολυκατοικία με 27 διαμερίσματα και διαφωνούν με όλους τους υπόλοιπους ενοίκους. Η Τρόικα γίνεται κακό παρελθόν και αντικαθίσταται από τους Θεσμούς. Οι «όροι κατοχής» ονομάζονται διαπραγματεύσεις. Δυστυχώς για την Ευρώπη, η υποτιθέμενη τηλεοπτική σειρά, διαδικτυακό παιγνίδι ή best seller μυθιστόρημα, είναι η πραγματικότητά της και όχι ένα συγγραφικό δημιούργημα. Δεν έχει να κάνει με θεατές, αλλά με εκατομμύρια φτωχούς και ανέργους.

Η σίγουρη επιτυχία του νεαρού πρωθυπουργού είναι η αφαίρεση της μάσκας της Ενωμένης Ευρώπης και των πρωταγωνιστών της, κάνοντας οφθαλμοφανές την «κατοχή» από τους τραπεζίτες. Το σύγχρονο «Άουσβιτς» δεν έχει συρματοπλέγματα, είναι τα σύνορα της κάθε χώρας. Η σκλαβιά, η ανθρώπινη δουλεία και ο εξευτελισμός ονομάζονται «ανάπτυξη» και η ταπείνωση και ο εκβιασμός, «αλληλεγγύη».