Εκροές πέραν του 1,2 δισεκατομμυρίου ευρώ φαίνεται ότι έλαβαν χώραν από τις ελληνικές τράπεζες τις τελευταίες μέρες. Οι τράπεζες με διάφορα «κόλπα» προσπαθούν να εμποδίσουν την απόσυρση χρημάτων από τους δικαιούχους τους…

Την ώρα που γράφεται αυτό το άρθρο (18 Ιουνίου 2015), έχει ανακοινωθεί η αποτυχία για εξεύρεση συμφωνίας μεταξύ της Ελλάδας και των δανειστών της στη συνάντηση του Εurogroup στο Λουξεμβούργο. Η αγωνία φτάνει στο κατακόρυφο.

Εκροές πέραν του 1,2 δισεκατομμυρίου ευρώ φαίνεται ότι έλαβαν χώραν από τις ελληνικές τράπεζες τις τελευταίες μέρες. Οι τράπεζες με διάφορα «κόλπα» προσπαθούν να εμποδίσουν την απόσυρση χρημάτων από τους δικαιούχους τους.

Η κατάσταση έχει φτάσει σε απελπιστικό σημείο. Όλων των ειδών οι φήμες κυκλοφορούν, μέχρι τον φόβο για έξοδο της Ελλάδας από τη ζώνη του ευρώ και την χρεοκοπία της χώρας.

Τί συμβαίνει λοιπόν; Απλό, δυστυχώς: Η Ελλάδα χρωστεί τεράστια ποσά που δεν μπορεί να αποπληρώσει.

Η Κυβέρνηση του Σύριζα είναι, βέβαια, αριστερή και δεν μπορεί να αποκόπτει π.χ. τις συντάξεις του κόσμου, πράγμα που ζητούν, μεταξύ άλλων, οι δανειστές της για να μπορέσει να αποπληρώσει τα χρέη της.

Η κατάσταση είναι περισσότερο πολιτική παρά οικονομική. Η Κυβέρνηση του Σύριζα πιστεύει ότι οι δανειστές εκμεταλλεύθηκαν την Ελλάδα με τις προηγούμενες Κυβερνήσεις του κ. Γεωργίου Παπανδρέου και του κ. Αντώνη Σαμαρά.

Δεν συμφωνούν με τα δρακόντεια μέτρα της λιτότητας και θέλουν να φτάσουν σε μια συμφωνία ευνοϊκή για την Ελλάδα. Μερικοί μάλιστα μίλησαν μέχρι και για «κούρεμα» του ελληνικού χρέους.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: Η Ελλάδα με την πάροδο του χρόνου επεσώρευσε ένα τεράστιο χρέος. Οι προηγούμενες κυβερνήσεις, με τελευταία αυτήν του κ. Σαμαρά, προσπάθησαν με θυσίες να αποπληρώσουν το χρέος.

Ο Σύριζα, ως αριστερή Κυβέρνηση, αρνείται να ελαττώσει τις κοινωνικές παροχές, ως οι συντάξεις και δεν θέλει να ακολουθήσει μια πολιτική λιτότητας.

Εν τω μεταξύ, φαίνεται ότι αυτή η πολιτική δεν είναι σύμφωνη με τις απαιτήσεις των δανειστών. Η παρούσα Κυβέρνηση μιλά για ανθρώπινα δικαιώματα, για κοινωνική πολιτική, για δικαιοσύνη, για δημοκρατία, ενώ οι δανειστές ζητούν πίσω τα λεφτά τους.

Η κατάσταση είναι ότι χώρες όπως η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία, που πέρασαν από πολλές θυσίες και πολιτική λιτότητας, δεν θέλουν η Ελλάδα να πάρει εξαίρεση και να πληρώσουν το χρέος της, όπως ισχυρίζονται, οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι, συμπεριλαμβανομένων και των δικών τους πολιτών. (Βλ. «Gr?ce: dix jours pour eviter le pire» Le Monde, Eco et Enterprise, 19 juin, 2015, pp. 1-3).

Στην ουσία, στην Ευρωζώνη, η κάθε χώρα ακολουθεί τη δική της πολιτική και τα δικά της συμφέροντα. Μικρές χώρες, όπως η Σλοβακία, των οποίων το βιοτικό επίπεδο είναι κατώτερο από την Ελλάδα, δεν δέχονται να δώσουν εξαιρέσεις σ’ αυτήν (Βλ. Le Monde, ενθ.)

Το παράδοξο, φαινομενικά, ίσως, είναι ότι η Γερμανία και η Γαλλία, για το δικό τους συμφέρον, προσπαθούν να αποτρέψουν την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, γιατί πιστεύουν ότι αυτό θα προκαλέσει καταστροφικά αποτελέσματα και τεράστιο κόστος στις οικονομίες τους.

Για να σωθεί, όμως, η Ελλάδα από τη χρεοκοπία, πρέπει να συνεργαστεί και δεν το κάνει, όπως λένε. Προς το παρόν τα πράγματα φαίνονται πολύ δύσκολα και η αποτροπή της καταστροφής είναι σε οριακή κατάσταση: Μια κατάρρευση δε της Ελλάδας θα έχει καταστροφικό αντίκτυπο και στην Κύπρο.

ΔΡ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΧΙΛΛΕΩΣ ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ
[email protected]
Δικηγόρος, Διδάκτωρ Πολιτικών Επιστημών και Διεθνών Σχέσεων