Παρά τις διάφορες θεωρίες και προβλέψεις για το τέλος της ιστορίας, μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού και το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, τα γεγονότα διαψεύδουν και γελοιοποιούν τους εμπνευστές τους. Η υφήλιος βρίσκεται τα τελευταία χρόνια, σε παρατεταμένη ανώμαλη κατάσταση, όσο λίγες φορές στην παγκόσμια ιστορία. Ο πλανήτης ζει μια πρωτοφανή ρευστότητα. Τα γεγονότα και οι εξελίξεις εναλλάσσονται και εξελίσσονται σαν κινούμενη άμμος. Τοπικοί και ευρύτεροι γεωγραφικά πόλεμοι, υποκινούμενοι από παγκόσμια κέντρα εξουσίας και δύναμης, δεν αφήνουν πολλά περιθώρια λάθους στις εκτιμήσεις ως προς τα ελατήρια και κίνητρά τους. Ολοφάνερα, σκοτεινές δυνάμεις με τεράστια οικονομικά και άλλα συμφέροντα πυροδοτούν συγκρούσεις με προφανείς σκοπούς. Ένας ειρηνικός κόσμος είναι ό,τι χειρότερο για τις κολοσσιαίες πολεμικές βιομηχανίες που πρέπει να πουλούν τα προϊόντα τους και να αποκομίζουν κέρδη ανάλογα με τις επενδύσεις τους.

Παράλληλα, καθημαγμένοι και εξουθενωμένοι λαοί και κράτη είναι εύκολο να χειραγωγηθούν και να γίνουν έρμαιο στα χέρια, τις ορέξεις και διαθέσεις των ισχυρών της γης. Τα σχέδια για παγκοσμιοποίηση και ισοπέδωση των πάντων υλοποιούνται ευκολότερα, όταν απέναντι βρίσκονται χώρες και έθνη αποδυναμωμένα και εξουθενωμένα από πολέμους και συγκρούσεις. Αυτό είναι το σκηνικό που βιώνουμε σήμερα. Εκεί στοχεύουν και επιχειρούν να καταλήξουν οι ισχυροί της γης. Τα άλλα που σερβίρουν, περί δημοκρατίας, αρχών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δεν είναι παρά το προπέτασμα καπνού, για αφελείς και μωροπίστευτους.

Αν πραγματικά ήθελαν να επικρατήσουν πανανθρώπινες αξίες, ελευθερία και δημοκρατία στον κόσμο, όπως κοκορεύονται ότι τάχα ενδιαφέρονται, θα μπορούσαν να το πετύχουν με λιγότερα μέσα, με περιορισμένα έξοδα και σίγουρα με λιγότερο πόνο και δυστυχία, χωρίς τα εκατομμύρια των νεκρών, των προσφύγων και των ανυπολόγιστων και ανεπανόρθωτων ζημιών σε πολλά επίπεδα. Θα μπορούσαν, αν πραγματική τους έγνοια ήταν η δικαιοσύνη και η δημοκρατία, να αντιμετωπίσουν τα τοπικά προβλήματα ένα-ένα και στη σωστή τους βάση. Όχι επιλεκτικά και κατά το δοκούν. Χωρίς τη χρήση δύο μέτρων και δύο σταθμών. Χωρίς δικαιοσύνη δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη.

Δεν μπορεί η εισβολή στο Κουβέιτ να αντιμετωπίζεται με έναν ολοκληρωτικό πόλεμο και η επί 41 χρόνια κατοχή της μισής Κύπρου, συνέπεια της παράνομης εισβολής της Τουρκίας, να θεωρείται περίπου σαν ειρηνευτική επιχείρηση. Μόνο από τα δύο αυτά παραδείγματα φαίνεται ο μεροληπτικός τρόπος με τον οποίο οι ισχυροί συμπεριφέρονται στην παγκόσμια πολιτική σκακιέρα. Η εισβολή, παράνομη και βάρβαρη, της Τουρκίας, εξαγνίζεται, αλλά οι δυτικοί με αφορμή το Ουκρανικό παίρνουν ασφυκτικά μέτρα για τη Ρωσία. Στην Κύπρο για τέσσερεις δεκαετίες καταπατείται κάθε αρχή δικαίου. Δεκάδες ψηφίσματα του ΟΗΕ και άλλων διεθνών Οργανισμών και φορέων που καταδικάζουν την τουρκική ενέργεια, απορρίπτονται ατιμωρητί από την Άγκυρα. Βασικά ανθρώπινα δικαιώματα τσαλαπατούνται από τους Τούρκους και αντί τιμωρίας και κυρώσεων, εισπράττουν θωπείες και επιβραβεύσεις. Αυτή είναι η ζοφερή, αλλά, δυστυχώς, πραγματική εικόνα, στη διεθνή σκηνή αλλά και στο Κυπριακό.

Όμως όσον αφορά το δικό μας πρόβλημα δεν μπορούμε να είμαστε και ιδιαίτερα επιτιμητικοί με τους ξένους, αφού πρώτα οι δικοί μας, πολλές φορές ακόμα και οι ηγεσίες μας, προσαρμόζονται και αποδέχονται τα τετελεσμένα της εισβολής και κατοχής. Δικοί μας ηγέτες και διαμορφωτές της κοινής γνώμης πασκίζουν παντοιοτρόπως να πείσουν τον λαό να συμφιλιωθεί με την κατοχή και τον εισβολέα. Το αγωνιστικό πνεύμα έχει εκλείψει. Επιχειρείται και έχει επιβληθεί σε μεγάλο βαθμό, ο ευνουχισμός της αγωνιστικότητας και αξιοπρέπειας του λαού. Αποπειράται η αποκοπή του από τις ρίζες του, τις παραδόσεις του, το παρελθόν του. Ό,τι ακριβώς θέλουν και επιδιώκουν οι τρίτοι για το σύνολο των λαών της γης, για να αποτελούν εύκολη λεία στις επιδιώξεις τους. Στην περίπτωσή μας έχουν βρει ουκ ολίγους δούρειους ίππους και εφιάλτες, έτοιμους να υπηρετήσουν τα σχέδια τους. Τα αποτελέσματα της δράσης τους είναι ολοένα και πιο ευδιάκριτα.

Κι αν σήμερα, τώρα, δεν ακουστεί εγερτήριο σάλπισμα που θα μας ξυπνήσει από τον λήθαργο, αύριο θα είναι αργά. Ούτε να κλάψουμε επί ερειπίων δεν θα έχουμε τη δυνατότητα. Το Κίνημα Ελληνικής Αντίστασης, ΚΕΑ, είναι εδώ, επισημαίνει, προειδοποιεί και είναι έτοιμο για τον μεγάλο ξεσηκωμό. Χρειάζεται όμως δυνάμεις, στήριξη και συμπαράταξη για να καταστεί πιο αποτελεσματικό, ικανό να αποτελέσει τον αποτρεπτικό παράγοντα των όσων δεινών επαπειλούνται και επέρχονται για τον τόπο και τον λαό.

ΚΡΙΝΟΣ ΜΑΚΡΙΔΗΣ
Πρόεδρος, Κινήματος Ελληνικής Αντίστασης (ΚΕΑ) Κύπρου