Πρόσφατα ο Πρόεδρος του Δημοσιονομικού Συμβουλίου, θέλοντας να τονίσει την αναγκαιότητα να προχωρήσουν οι τράπεζες σε εκποιήσεις, δήλωσε πως αν δεν το κάνουν, τότε οι τράπεζες θα καταντήσουν «τράπεζες ζόμπι». Διερωτήθηκε όμως τι θα γίνει αν το κάνουν; Λοιπόν, αν το κάνουν, τότε είναι βέβαιο πως πολύς κόσμος, που ήδη βρίσκεται σε κατάσταση απόγνωσης, θα περάσει στο επόμενο στάδιο, του «ζόμπι». «Ζόμπι ορίζεται η κατάσταση όταν το σώμα ενός νεκρού επανέρχεται στη ζωή υπερφυσικά, για να υπηρετήσει άβουλα αυτόν που τον επαναφέρει. Κάτι δηλαδή σαν φάντασμα ή βρικόλακας. Η έννοια ζόμπι χρησιμοποιείται επίσης για να χαρακτηρίσει άτομα με εκκεντρική συμπεριφορά ή που έχουν καταβληθεί σωματικά ή πνευματικά ή από κούραση ή αυπνία».

Οι δανειολήπτες, λόγω της αδύναμης κατάστασης στην οποία ακούσια βρέθηκαν, έχουν όντως καταβληθεί σωματικά (γιατί η κατάσταση αυτή προκαλεί και αρρώστιες) αλλά κυρίως πνευματικά και ψυχολογικά. Και αν ξεκινήσουν οι εκποιήσεις, τότε σίγουρα θα καταντήσουν «ζόμπι».

Οι τράπεζες, αντίθετα, έχουν στηριχθεί με πολλούς τρόπους (κούρεμα, ΕLΑ, κλπ) και άρα είναι τουλάχιστον περίεργο που εξακολουθούν να έχουν ανάγκη στήριξης, αυτήν τη φορά μέσω εκποιήσεων. Και όταν ούτε οι εκποιήσεις τις ικανοποιήσουν, πιο άραγε θα είναι το επόμενό τους στήριγμα; Υπάρχει όριο; Αν μετά από 6 χρόνια αυστηρής λιτότητας και λήψης δεκάδων μέτρων, έχουμε φτάσει στο σημείο να βασιζόμαστε στις εκποιήσεις για την επιβίωση της οικονομίας μας, τότε κάτι δεν πάει καλά. Δηλαδή κάποιοι τώρα, ξένοι ή ντόπιοι δεν έχει σημασία, εκμεταλλευόμενοι την κατάσταση, θα αγοράσουν σε εξευτελιστικές τιμές πολλές περιουσίες για να εισπράξουν οι τράπεζες το «αίμα» με το οποίο ζουν. Όπως δηλαδή οι βρικόλακες. Και για να πλουτίσουν ακόμη περισσότερο οι λίγοι, που ακόμη μπορούν να αγοράζουν.

Και οι εκποιηθέντες θα τρέχουν στους Συμβούλους Αφερεγγγυότητας, οι οποίοι, επίσημα λέχθηκε, ενδέχεται να κοστίζουν μέχρι και 8.000 ίσως και περισσότερα ευρώ, για να τους πουν τι; Μήπως ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να πτωχεύσουν; Δεν μας είπαν όμως πώς ένας αφερέγγυος, που ζει και δεν ζει, θα μπορέσει να πληρώσει αυτήν την αμοιβή ή αν υπάρχει διέξοδος και γι' αυτόν, αφού ακόμη και το σχέδιο του ΚΟΑΓ καλύπτει ίσως μόνο τους λήπτες του ΕΕΕ.

Και τέλος, αν οι τράπεζες (τα λάθη και παραλείψεις των οποίων σε μεγάλο βαθμό δημιούργησαν την παρούσα κατάσταση) δεν προχωρήσουν σε εκποιήσεις, εκτός ίσως στις περιπτώσεις που η εκποίηση δεν θα έχει κοινωνικό κόστος, τότε κάλλιστα μπορούν, στις χαμηλές τιμές που είναι διατεθειμένες να εκποιήσουν, να αναδιαρθρώσουν τα δάνεια, έστω και αν αυτό θα καθυστερήσει την αιμοδότησή τους, δίδοντας με αυτόν το τρόπο ανάσα ζωής στα μελλοντικά «ζόμπι» και δημιουργώντας και συμβάλλοντας σε μια πιο ανθρώπινη αντιμετώπιση της κατάστασης.
Προς αυτήν την κατεύθυνση χρειάζεται όμως η άμεση εμπλοκή της Βουλής και της Κυβέρνησης.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΒΙΟΛΑΡΗΣ
Οικονομολόγος