Το δικό μου ταξίδι σ' αυτήν την καλλιτεχνική αναζήτηση των λιλιπούτειων ηθοποιών του νηπιαγωγείου Castello άρχισε πριν από τρία χρόνια, όταν πρωτοφοίτησε η εγγονή μου στο σχολείο και μυήθηκα κι εγώ στα «μυστικά» της τελικής παράστασης, που διοργανώνει κάθε χρόνο το σχολείο, και τα οποία οι μπόμπιρες κρατούν επτασφράγιστα μέχρι την τελευταία στιγμή της εκδήλωσης. Την πρώτη χρονιά περιπλανήθηκα σε Ομηρικές περιπέτειες, ακολουθώντας τον Οδυσσέα στο ταραγμένο ταξίδι του μέχρι την Ιθάκη.

Πέρσι έζησα τον πιο μεγάλο έρωτα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, δάκρυσα αλλά και γέλασα με τα καμώματα του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας και θαύμασα τη διασκευή της σαιξπηρικής τραγωδίας, που ήθελε τους πρωταγωνιστές να μονοιάζουν και να ζουν «αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα». Και πραγματικά περίμενα με μεγάλη αγωνία τη φετινή παράσταση, για να δω σε ποιον θα παραδώσει τη σκυτάλη ο Σαίξπηρ, ποιος θα συνεχίσει αυτήν την καλλιτεχνική σκυταλοδρομία των παραστάσεων του σχολείου

. Και να, το καταθλιπτικό σκηνικό της Βερόνα με τους Μοντέγους και τους Καπουλέτους εξαφανίζεται και αμέσως στήνεται χολιγουντιανή σκηνή, με άρωμα μιούζικαλ και τίτλο... «Mamma mia». Ναι, τα πιτσιρίκια μας φέτος πρωταγωνίστησαν στο μιούζικαλ που έσπασε τα ταμεία όλων των εποχών, με διασκευασμένο φυσικά το σενάριο στα μέτρα τους. Η Σόφη, υπάλληλος τράπεζας της Νέας Υόρκης, κυνηγάει το αμερικάνικο όνειρο, και τα πλούτη. Στην πορεία όμως θα ψάξει αλλού την ευτυχία, σε κάποιο ελληνικό νησί, όπου μένει η... Mamma mia.

Κι αυτή η τολμηρή μικρούλα θα μας παρασύρει σε μια τρελή αναζήτηση όσων ονειρεύεται, θα μπει στο αεροπλάνο για την Ελλάδα, θα πιει τσικουδιά σε μια παραδοσιακή ταβέρνα, θα κάνει disco party, θα κολυμπήσει στα γαλάζια νερά, θα πετάξει παρέα με τους γλάρους, θα ρίξει δίκτυα με τους ψαράδες και θα κάνει πάρτι στην παραλία, κάτω απ' το φεγγάρι, με τις σπίθες της φωτιάς να φεγγοβολούν σ' όλα τα μουτράκια που απόλαυσαν μέχρι το τελευταίο λεπτό αυτό το ταξίδι στ' όνειρο.

Θα ομολογήσω ότι το ανυπόμονο μυαλό μου βιάστηκε να προδιαγράψει και να χαρακτηρίσει πιο ελαφρύ το σενάριο της φετινής παράστασης, μόλις άνοιξε η αυλαία. Όμως η συνέχεια διέψευσε την... προτρέχουσα διάνοιά μου, και το γλυκό θέαμα «κατσάδιασε» τη γλώσσα μου, πριν προλάβει ν' αρθρώσει κριτικό λόγο για το έργο. Ήρθε και η μουσική των ΑΒΒΑ να γεμίσει την αίθουσα με αναμνήσεις από τη δεκαετία του '70, οπόταν όλες οι αισθήσεις ακολουθούσαν πλέον πιστά τις φιγούρες που δίδαξε ο «κύριος Ξενής» και τους διαλόγους που κάθε χρόνο δημιουργεί η «κυρία Ζωή».

Κι ενώ στ' αφτιά μου ηχούν ακόμα οι θρυλικοί στίχοι «Mamma mia, now I really know / My my, I could never let you go», γενναιόδωρα αποδρούν απ' τα χείλη μου, για άλλη μια χρονιά, τα συγχαρητήρια σε όλους: στη Διευθύντρια, στον χορογράφο, στις δασκάλες, τους μουσικούς, τους ηχολήπτες, την ενδυματολόγο, και όλο το προσωπικό. Αναμένουμε την επόμενη χρονιά, σίγουρα πάλι θα μας εκπλήξετε.

Λ. ΖΑΜΠΑΚΚΙΔΟΥ