και οι μαθητευόμενοι μάγοι
Η Ελλάδα βρίσκεται πρώτο θέμα στα των Ειδήσεων δελτία και όλοι, με κομμένη την ανάσα, παρακολουθούμε εναγωνίως, αν το καράβι της μητρός πατρίδος θα καταλήξει σε απάνεμο λιμάνι ή θα τσακιστεί στα βράχια με τραγικά, για όλους, αποτελέσματα… Επειδή έζησα 40 χρόνια στην Ελλάδα, όπως είναι φυσικό, διαθέτω, εκτός από την κυπριακή και ελληνική ταυτότητα. Άρα ψηφίζω και στη μητέρα-πατρίδα. Στις τελευταίες εκλογές στις 25 Γενάρη, συνέβη ένα περιστατικό, στο εκλογικό τμήμα που πήγα να ασκήσω το εκλογικό μου δικαίωμα. Έχοντας ακούσει τα προεκλογικά προγράμματα των κομμάτων, άκουσα υποσχέσεις για σκίσιμο μνημονίων, εκδίωξη των Τροϊκανών, «επανάσταση» και άλλα φαιδρά, φυσικά κατέληξα τι θα ψήφιζα. Αλλά, τι συνέβη;
Δίπλα στο παραβάν, υπάρχουν τα ψηφοδέλτια, σε αρκετές στήλες (όσοι και οι συνδυασμοί ή κόμματα που συμμετέχουν στις εκλογές) και ο πολίτης παίρνει ένα από κάθε στήλη, και εισέρχεται εντός του παραβάν. Όπου, μόνος του και με πάσα μυστικότητα, ξεχωρίζει αυτό που θέλει και πετάει τα υπόλοιπα σε καλάθι των αχρήστων. Ε, αν σας πω ότι υπήρχαν όλες οι στήλες των υπόλοιπων συνδυασμών, από τα πιο μικρά και άγνωστα, γραφικοί ανεξάρτητοι, 5-6 αποχρώσεις της Αριστεράς, ΚΚΕ-ΜΛ, Ανταρσίες, Μαρξιστές, Τροτσκιστές, Ζωόφιλοι, Οικολόγοι, κόμμα των κυνηγών και ό,τι άλλο φανταστείτε, αλλά έλειπε η στήλη με ψηφοδέλτια της σημερινής αξιωματικής Αντιπολίτευσης (που επέλεξα να ψηφίσω, όπως και ένα 28% των Ελλήνων), θα το πιστέψετε;
Εκνευρισμένος, φώναξα την παριστάμενη έφορο του συγκεκριμένου τμήματος, και διαμαρτυρήθηκα, απειλώντας τη μάλιστα, ότι θα φωνάξω τα τηλεοπτικά κανάλια και θα γίνει χαμός… Εκείνη, με αμηχανία προσπάθησε να δικαιολογηθεί, λέγοντας ότι δεν ήταν εσκεμμένο αυτό το συμβάν, ότι δικαιούμαι μετά το πέρας της διαδικασίας να υποβάλω επίσημη διαμαρτυρία-ένσταση, και ούτω καθεξής. Μια κυρία, που ήταν στη σειρά και ανέμενε να ψηφίσει (προφανώς το κόμμα που κέρδισε τελικά), φωνάζοντας για να ακουστεί από όλους εκεί, είπε: «Αφήστε τον άνθρωπο!… Δικαιολογείται να είναι θυμωμένος! Το κόμμα του θα χάσει σίγουρα. Γι’ αυτό φωνάζει…!». Γυρίζω, ήρεμα, και της απαντώ: «Ε, ναι, και το δικό σας κόμμα, που πιθανόν να έρθει πρώτο, σύμφωνα με όλες τις προβλέψεις, σύντομα θα δείτε πού θα οδηγήσει την Ελλάδα! Και θα με θυμηθείτε! Μακάρι να διαψευστώ…!». Και ήδη αρχίσαμε να διαπιστώνουμε του λόγου μου το ασφαλές. Δ
εν το λέγω με χαιρεκακία. Όχι! Διότι είμαι ΚΑΙ αισθάνομαι, Ελλαδίτης-Κύπριος. Η Ελλάδα για μένα είναι πόνος, είναι καημός, είναι οι εκατοντάδες φτωχοί-απελπισμένοι άνθρωποι, που (όχι μόνο τα τελευταία χρόνια της κρίσης) βαδίζουν και παραμιλούν απελπισμένοι γιατί τους πνίγουν τα πάσης φύσεως βάσανα, είναι η ζεστή αγκαλιά που με κράτησε όταν 15χρονο προσφυγόπουλο κατέφυγα κυνηγημένος από τους νεο-βάρβαρους Ανατολίτες που κούρσεψαν την Κερύνεια - και τη μισή Κύπρο. Είναι, ακόμα, η πατρίδα της γυναίκας που παντρεύτηκα και έκανα παιδί μαζί της, έστω και αν πρόωρα μας το πήρε ο Ύψιστος…
Αγαπώ την κακόμοιρη την Ελλαδίτσα, όπως και την Κύπρο μας βέβαια, και δεν θέλω να τη βλέπω στα χέρια ερασιτεχνών-μαθητευόμενων μάγων, που, μετά από 5 μήνες στην εξουσία, εξακολουθούν να πειραματίζονται, να παίζουν με τα νεύρα των δανειστών, να μετονομάζουν την Τρόικα σε Θεσμούς, να βαφτίζουν το κρέας-ψάρι, και να βρίσκονται ακόμη στο μηδέν…! Άρα, τι είναι αυτό που ζητάτε από τον ελληνικό λαό, κ. Τσίπρα; Να κατέβει να διαμαρτυρηθεί για κάτι που ΕΣΕΙΣ σκέφτεστε να επιβάλετε στον δύσμοιρο Ελλαδίτη μικρο-συνταξιούχο, διότι δεν μπορέσατε να πατάξετε τη φοροδιαφυγή;
ΑΝΤΩΝΗΣ Μ. ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΗΣ
Στοχαστής-ερευνητής
