Για 26 τώρα χρόνια επαναλαμβάνω ότι το Κυπριακό δεν θα λυθεί μόνο με τα όποια ΜΟΕ, όμως και χωρίς αυτά θα είναι δύσκολο να στεριώσει η όποια λύση. Έλεγα και συνεχίζω να λέω ότι κυρίως πριν από τη λύση θα πρέπει να προετοιμάσουμε τους ανθρώπους και στις δυο κοινότητες για τη λύση. Κυρίως όμως τους νέους.

Επειδή πίστευα ακράδαντα σε αυτό, παρά τα τεράστια προβλήματα που αντιμετώπιζα, τα τελευταία 26 χρόνια όχι μόνο επισκεπτόμουν τις κατεχόμενες περιοχές, αλλά και οργάνωνα δεκάδες κοινές πολιτιστικές εκδηλώσεις σε όλες τις κατεχόμενες αλλά και στις ελεύθερες περιοχές της Κύπρου. Δεν ήταν λίγες οι φορές που παρά τις δυσκολίες καταφέραμε μαζί Ε/κ και Τ/κ να οργανώσουμε εκδηλώσεις και στο εξωτερικό (Ελλάδα, Τουρκία, Γερμανία, Κούβα, Ισραήλ και αλλού). Τότε, αλλά και μέχρι σήμερα δέχθηκα όχι μόνο την ειρωνεία, αλλά και τις απειλές από διάφορους.

Η μερική έμμεση δικαίωση για τα όσα έκανα όλα αυτά τα χρόνια ήρθε όταν είδα τους κ.κ. Αναστασιάδη και Ακιντζί να κάθονται μαζί και να παρακολουθούν ένα θεατρικό έργο για την ειρήνη. Με χαροποίησε ακόμη περισσότερο η δήλωση του κ. Αναστασιάδη, ότι το έργο αυτό θα προωθηθεί και στα σχολεία. Ναι, αυτό είναι ένα σημαντικό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Οι νέοι και στις δυο κοινότητες χρειάζονται τη δική μας καθοδήγηση, πράγμα που άρχισε να γίνεται πραγματικότητα μετά από 41 χρόνια. Χρειάζεται όμως να γίνουν πολλά προς αυτήν την κατεύθυνση.

Εισήγησή μου είναι το ντοκιμαντέρ ΜΝΗΜΕΣ, το οποίο είναι εξίσου σημαντικό εργαλείο για τη διαπαιδαγώγηση των νέων μας, να αρχίσει να προβάλλεται στα σχολεία και στις δυο κοινότητες. Όπως είναι γνωστό, στο ντοκιμαντέρ αυτό, που δημιουργήσαμε πριν από τέσσερα περίπου χρόνια και συνοδεύεται από ελληνικούς και τουρκικούς υποτίτλους, είναι η πραγματική ιστορία δυο συμπατριωτών μας, των Γιάννη και Φετχί, οι οποίοι κατά τη διάρκεια του πολέμου βρέθηκαν αντιμέτωποι στα υψώματα της Λεύκας. Στη μάχη που έγινε, ο Φετχί είχε πυροβολήσει στο κεφάλι τον Γιάννη, ο οποίος όμως επέζησε. Πριν από πέντε περίπου χρόνια, όταν το βιβλίο «ΑΓΝΟΗΘΕΝΤΕΣ 1974» μεταφράστηκε στην τουρκική γλώσσα, για πρώτη φορά ο Φετχί ανακάλυψε μέσα από τις σελίδες του βιβλίου ότι ο Γιάννης βρίσκεται στη ζωή. Τότε, μετά από τηλεφώνημα του Φετχί προς τον συγγραφέα Πανίκο Νεοκλέους, οι δυο άντρες συναντήθηκαν και έγιναν αχώριστοι φίλοι.

Λίγο αργότερα, την ιστορία αυτή οι τρεις τους -Γιάννης, Φετχί και Πανίκος- την έκαναν ντοκιμαντέρ στο οποίο δηλώνουν χωρίς περιστροφές ότι είναι αδέλφια και ότι δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν. Ένα ντοκιμαντέρ με τέτοιο περιεχόμενο έχουν στα χέρια τους (το κάνουμε δώρο χωρίς ανταλλάγματα) οι ηγεσίες και στις δυο κοινότητες.

Πριν από μερικά χρόνια το Υπουργείο Παιδείας, αν και ενέκρινε την προβολή του στα σχολεία (υπάρχει σχετική επιστολή-έγκριση), δεν έγινε καμία προώθησή του για να προβληθεί. Καιρός είναι, νομίζω, να αρχίσει και αυτό να προβάλλεται στα σχολεία, γιατί τέτοια ιστορία, αν δεν είναι δεν είναι μοναδική στον κόσμο, σίγουρα είναι πολύ σπάνια. Δυο άνθρωποι, οι οποίοι στη διάρκεια ενός πολέμου παραλίγο να σκότωναν ο ένας τον άλλον, μετά από 35 χρόνια δηλώνουν αδέλφια. Αναμένουμε την απάντηση των κ.κ. Αναστασιάδη και Ακιντζί.

ΠΑΝΙΚΟΣ ΝΕΟΚΛΕΟΥΣ
Συγγραφέας-ερευνητής