Πάμε από εκλογές σε εκλογές στην Ευρώπη και οι ψηφοφόροι ρίχνουν την ψήφο τους για μια ελπίδα αλλαγής. Ο ευρωπαϊκός Νότος εξεγείρεται κατά του δημοσιονομικού σαδισμού της Ε.Ε. Οι λαοί του δεν αντέχουν τη φτώχια και την εξαθλίωση, αφού έζησαν στην πρώτη ταχύτητα του δυτικού κόσμου. Παντού κυριαρχεί εθνικισμός, φιλελευθερισμός, κλασικός συντηρητισμός, σοσιαλδημοκρατία, εναλλακτική Αριστερά, κινήματα πολιτών, αντισυστημικές εξάρσεις και φανερώνουν ότι το μέλλον είναι αβέβαιο γιατί τα κόμματα είναι πάμπολλα, πολύχρωμα και διαφορετικά και όπως διαφαίνεται από τα εκλογικά αποτελέσματα:

α) Οι ψηφοφόροι μετατοπίζονται περισσότερο προς τα Δεξιά,
β) προς τη Σοσιαλδημοκρατία, που έγινε oυραγός του νεοφιλελευθερισμού και
γ) προς την Ακροδεξιά και Ακροαριστερά, που έχουν ως κοινή συνισταμένη τον αντιευρωπαϊσμό και τον εθνικολαϊκισμό.

Η άλλοτε ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία περνά δύσκολες μέρες και το αδιέξοδο είναι πανευρωπαϊκό εξαιτίας της σημερινής δομής της Ευρώπης, που δεν μπορεί ένας κεντροαριστερός να υποσχεθεί μείωση της ανεργίας και παροχή άλλων κοινωνικών ωφελημάτων, που προστατεύθηκαν και διαμορφώθηκαν από τα σοσιαλιστικά και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα και που αποτελούσαν το προστατευτικό, κοινωνικό μοντέλο για το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης πριν από το κραχ του 2008.

Η Αριστερά αυτοκτόνησε στον βωμό των αγορών και τα κεντροαριστερά κόμματα πλήρωσαν και πληρώνουν βαρύ τίμημα, επειδή στηρίζουν τη λιτότητα με αντιλαϊκά μέτρα, όπως σε Ελλάδα, Ιρλανδία, Ισπανία και αλλού. Ένα μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων στρέφονται προς τα δεξιά από φόβο ότι η ανάδειξη της Αριστεράς θα φέρει αύξηση των φόρων και θα αυξήσει το έλλειμμα με κοινωνικές δαπάνες όπως διατυπώνεται στα εκλογικά σλόγκαν.

Το πολιτικό τοπίο στην Ευρώπη μετατοπίζεται μακριά από τον κεντρικό χώρο με τα θηριώδη ποσοστά του Εθνικού Μετώπου, της Χρυσής Αυγής, των φασιστών του Jobbik και των λοιπών Ακροδεξιών, που σήκωσαν κεφάλι λόγω της κρίσης, της ανεργίας, της παγκοσμιοποίησης, του ανταγωνισμού με τους μετανάστες, της ανασφάλειας, της συρρίκνωσης του κράτους πρόνοιας, που οφείλεται στο χαμηλό ηθικό των ευάλωτων ομάδων και στον λαϊκισμό. Αυτά όλα εκπηγάζουν από έλλειμμα προγράμματος για πολιτική ενοποίηση, την πολιτική γύρω από την οικονομία, την Ευρωζώνη, τα σκληρά επίπεδα ανεργίας, περικοπής μισθών, συντάξεων, διευρυμένη ανισότητα μεταξύ πλουσίων και φτωχών και τόσων άλλων.

Εάν οι Ευρωπαίοι πολιτικοί θέλουν να ανατρέψουν το τσουνάμι που έρχεται στην Ευρώπη, η οποία απειλείται από την παλίρροια του ευρωσκεπτικισμού και ισλαμισμού, είναι καιρός να σκεφτούμε την Ευρώπη ως πολιτισμό και όχι «ζώνη ελευθέρων συναλλαγών» και μακριά από τους σκληρούς δεξιούς ευρωσκεπτικιστές που θέλουν διάλυση της Ε.Ε., επιστροφή στα εθνικά νομίσματα και στη δικτατορία των Βρυξελλών.
Πρέπει να οικοδομηθεί μια υπερεθνική Ευρώπη, που να βασίζεται στη γενική αρχή της πολιτικής ισότητας, όπου μέσω αυτής θα κτισθεί μια ειρηνική και ευημερούσα κοινότητα, και όχι στο συνολικό λογιστικό πλούτου που δικαιώνει την αισιοδοξία της καπιταλιστικής Δύσης με το αγοραίο νεοφιλελεύθερο οικονομικό μοντέλο που πειραματίζεται. Γιατί όπως υποστηρίζουν επιφανείς κοινωνιολόγοι, ιστορικοί και οικονομολόγοι, «ο δεσπόζων οικονομικός και πολιτικός λόγος του νεοφιλελευθερισμού έχει πάρει επεισοδιακό διαζύγιο από τις ιστορικές του ρίζες και από τον Διαφωτισμό, επειδή για πρώτη φορά η πρόσληψη της προόδου απαγκιστρώνεται από της ιδέα της κοινωνικής συναίνεσης και αποδέσμευσης από την ιδέα της δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης». Κ. Τσουκάλης - βιβλίο «Γυμνή Βασίλισσα».

Πρέπει να επισημανθεί ότι η δημοκρατία είναι το αναπαλλοτρίωτο κεκτημένο στην ανθρώπινη ιστορία και ο δυτικός πολιτισμός αποτελεί δύναμη αντίστασης. Το πολιτιστικό πλεονέκτημά του είναι το τείχος, στο οποίο θα σπάσουν τα σημερινά αδιέξοδα που στοιχειώνουν και ταλαιπωρούν την ανθρωπότητα ένεκα των υπαρξιακών δημοκρατιών και των κινητοποιήσεων της δημοκρατικής ανθρωπότητας. Πρέπει να ειπωθεί ότι η Δύση έχει μπλεχθεί με τη θέλησή της σε γρανάζια ακραίου καπιταλιστικού παραγωγισμού και πολιτικοκοινωνικού αυταρχισμού, που πρέπει να σπάσουν.

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΜΕΡΑΚΛΗΣ