Ο ένας πήγε απ’ εκεί να πιει καφέ. Ο άλλος ήλθε απ’ εδώ να φάει παγωτό. Πήγαν και στη Λεμεσό, την κοινή τους πόλη, και ο ένας «πικράθηκε» στα ελληνικά και ο άλλος «πληγώθηκε» στα τουρκικά. Και έτσι «πικραμένοι» και «πληγωμένοι» έδωσαν οδηγίες, το τουρκοκυπριακό έργο να προβληθεί σ’ όλη την Κύπρο και ο Πρόεδρός μας μάς παρήγγειλε ότι «το μήνυμα του έργου είναι αρκετά ισχυρό, είναι η παραδοχή των λαθών μας, είναι η παραδοχή όλων των πλευρών και των παρεμβάσεων τρίτων μερών».

Τα ίδια μάς έλεγε προ ολίγων ετών και ο κ. Χριστόφιας, «φταίμε για τα κακά που μας βρήκαν και πρέπει να πληρώσουμε», για να δικαιολογήσει τα «δώρα» του στον Ταλάτ και τις υποχωρήσεις του. Εν πάση περιπτώσει, θύτες και θύματα τοποθετούνται και πάλι στον ίδιο παρονομαστή συνενοχής. Και είχε δίκαιο αυτός που είπε ότι στον βορρά βρίσκονται τα κατεχόμενα και στον νότο τα ανεχόμενα. Όλα αυτά, μαζί με τα εξαγγελθέντα ΜΟΕ -που δεν ξέρουμε ακόμα την τύχη τους- αποτελούν τα προεόρτια των συνομιλιών για «λύση» του Κυπριακού.

Αλλά οι συνομιλίες επαναρχίζουν χωρίς καμιά διευκρίνιση για τη διαδικασία και την ατζέντα. Δεν μας έχει κανένας ξεκαθαρίσει ποιες είναι οι λεγόμενες «συγκλίσεις» και ποιες πτυχές θα συζητηθούν. Το μόνο που μας λένε, «συγκλίσεις - συγκλίσεις γεμίζει το σακούλι» («Φιλ.», 11/6/2015). Πάντως, μέχρι στιγμής συζητείται το θέμα της Διακυβέρνησης, που ενδιαφέρει την τουρκική πλευρά, ενώ κατά τον κ. Ακιντζί, υπάρχει αμοιβαία συναντίληψη πως το εδαφικό και οι εγγυήσεις θα συζητηθούν στο τέλος των συνομιλιών, δηλαδή τα θέματα που ενδιαφέρουν εμάς. Και τα θέματα του εδαφικού και των εποίκων και αυτά στο τέλος;

Θέλουμε να είμαστε αισιόδοξοι, να βλέπουμε κι εμείς όπως άλλοι μισογεμάτο το ποτήρι, αλλά δυστυχώς έχουμε λόγους να είμαστε επιφυλακτικοί και προσεκτικοί. Έχουμε ενώπιόν μας τις «γενναιόδωρες προσφορές» και τις υποχωρήσεις Χριστόφια-Αναστασιάδη, το έγγραφο Ντάουνερ και το κοινό ανακοινωθέν. Δηλαδή, όλα όσα συναποτελούν μια κακή βάση για μια κακή λύση του Κυπριακού, λύση στα μέτρα των Τούρκων. Από την άλλη έχουμε ένα Ερντογάν απρόβλεπτο. Χάσει-κερδίσει στην Τουρκία, η Κύπρος είναι το γήπεδό του για να πουλά παλληκαρισμούς εσωτερικά, ενώ εξωτερικά κανένας δεν νοιάζεται για μας με τρόπο ουσιαστικό, πρακτικό και αποτελεσματικό.

Και, όμως, μέσα σ’ αυτήν τη ζοφερή κατάσταση ακούγονται παιδικές φωνές χαράς και κροταλίζουν γέλια αφελών Υπευθύνων, με τον Πρόεδρό μας ενθουσιώδη να μας υπόσχεται πως η Κύπρος θα γίνει παράδεισος, αφού η λύση του Κυπριακού θα επιφέρει έκρηξη στην οικονομία. Κι εμείς θέλουμε λύση κι εμείς θέλουμε την Κύπρο παράδεισο, αλλά λύση που να εγγυάται το μέλλον του Ελληνισμού στην Κύπρο και όχι τουρκικό προτεκτοράτο. Στα δε Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, για τα οποία τόσο μεγάλη ευφορία έχει καλλιεργηθεί, ελλοχεύουν κίνδυνοι ανεξέλεγκτοι. Ο πρώτος, είναι η διαιώνιση της παρούσας κατάστασης. Ακολουθεί η αποενοχοποίηση της κατοχής. Και θα καταλήξουμε στην ομαλοποίηση της κατοχής. Απ' εκεί και πέρα, ποιος θα ενδιαφέρεται για λύση ή για την αποκατάσταση της ενότητας της Κύπρου;

Και τότε η διαίρεση του νησιού μας θα έλθει βελούδινη - άχρι καιρού. Άχρι του καιρού… που θα αποφασίσει ο ισχυρότερος. Μέχρι τότε, όμως, όλα μπορούν να εμφανίζονται ωραία και όμορφα. Ωραία μέσα στην ασκήμια τους. Και όμορφα μέσα στην εφιαλτική τους όψη.

ΑΘΩΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ
Αναπληρωτής εκπρόσωπος Τύπου Δημοκρατικού Κόμματος