Το ότι το Κυπριακό παραμένει άλυτο βαρύνει την Τουρκία, που πεισματικά επιμένει στους στόχους της και με μεθοδικότητα προχωρεί προς τον σταδιακό εκτουρκισμό της νήσου. Βαρύνει κι εκείνους που διεξάγουν τις διαπραγματεύσεις, εκ μέρους της Κυπριακής Δημοκρατίας, χωρίς στρατηγική αλλά με τον θολό και κινούμενο στόχο της ΔΔΟ, εξανεμίζοντας συνεχώς τα στρατηγικά μας ερείσματα και την ισχύ που μας παρέχει η συμμετοχή μας στην ΕΕ. Βαρύνει και όσους εξ ημών αντιστεκόμαστε και επιμένουμε στην εφαρμογή των αρχών και αξιών της ΕΕ και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ενώ επιμένουμε σε συμβατότητα της λύσης με το Ευρωπαϊκό Κεκτημένο, δεν έχουμε και δεν προβάλλουμε ενιαίο πολιτικό και συγκροτημένο λόγο, που να οχυρώνει τον λαό. Αντιθέτως, αναλισκόμεθα σε πλειοδοσία άγονης ρητορικής.
Βεβαίως δεν λαμβάνουμε μέρος στις συνομιλίες και συνεπώς δεν μπορούμε να επηρεάσουμε δραματικά την εξέλιξή τους, ενώ η προπαγάνδα υπέρ της λύσης ΔΔΟ με πολιτική ισότητα διεισδύει ραγδαία σε κάθε κυπριακή οικογένεια, με τη μακροχρόνια και αποτελεσματική χρήση σύγχρονων μηχανισμών πλύσης εγκεφάλου. Καίτοι δε, η συντριπτική πλειοψηφία του λαού καταψήφισε το σχέδιο Ανάν, όσοι διαχειρίστηκαν το Κυπριακό στη συνέχεια ακολούθησαν πολιτική επαναφοράς του σχεδίου με άλλη ενδυμασία. Υποχωρώντας σταδιακά στις απαιτήσεις της Τουρκίας και παραβιάζοντας «αδιαπραγμάτευτες κόκκινες γραμμές».
Οι κυβερνώντες έχουν εξιδανικεύσει τη λύση ΔΔΟ. Κόμματα, Μη Κυβερνητικοί Οργανισμοί και άλλες δομές προσπαθούν έντεχνα, πιεστικά και εκβιαστικά να πείσουν τον κόσμο να την αποδεχθεί. Διότι προφανώς αμφιβάλλουν αν η ΔΔΟ γίνεται αποδεκτή και από τους πολίτες. Τα ΜΟΕ συμβάλλουν βέβαια σε καλύτερες σχέσεις μεταξύ των δύο κοινοτήτων, εάν υπάρχει αμοιβαίος σεβασμός και ο τελικός στόχος είναι ορθός. Αλλιώς δεν επιλύουν το Κυπριακό και μονιμοποιούν την υφιστάμενη κατάσταση. Οδηγούν σε διάλυση την ΚΔ, σε σταδιακή αναγνώριση του ψευδοκράτους και αντικατάσταση του νόμιμου κράτους από δυο συνιδρυτικά, των οποίων η εξουσία θα πηγάζει εξίσου από Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους, όπως η συμφωνία της 11ης Φεβρουαρίου καθορίζει.
Και βεβαίως να δώσουμε χώρο στις συνομιλίες. Να περιμένουμε με υπομονή. Προσωπικά, αυτό έπραξα μετά την 11 Φεβρουαρίου. Παρά τις έντονες ενστάσεις που είχα, δεν μίλησα, αναμένοντας το αποτέλεσμα. Το οποίο ανακοινώθηκε τόσο από τον Πρόεδρο, όσο και από τον συνομιλητή Ανδρέα Μαυρογιάννη: Οι συνομιλίες από τον περασμένο Οκτώβρη ήσαν αποτελματωμένες. Τι άλλαξε λοιπόν με την άνοδο Ακιντζί; Ο Ακιντζί εμφανίζεται ως Πρόεδρος κράτους και αναφέρεται στην ΚΔ ως Νότο. Μιλά για «δύο λαούς», για «ισότιμα κράτη», δηλώνει εμπνευστής της αναγνώριση της Τύμπου, δηλαδή της αναγνώρισης του ψευδοκράτους προ της λύσης, και δεν αποδέχεται ως βάση συνομιλιών, παρότι εμφανίζεται ως ευρωπαϊστής, τις υποχρεώσεις της Τουρκίας όπως τις θέτει η ΕΕ. Είναι πασιφανές ότι, με την υφιστάμενη βάση των συνομιλιών, κινούμαστε προς τη διχοτόμηση της ΚΔ, ενώ καταβάλλεται προσπάθεια να πειστεί ο λαός ότι δεν υπάρχει άλλη διέξοδος.
Γιατί όμως ενταχθήκαμε στην ΕΕ; Για να την καλούμε να εμπλακεί στη διαδικασία επίλυσης του Κυπριακού, προς νομιμοποίηση των τετελεσμένων της εισβολής ή για να υπερασπιστούμε την ΚΔ; Για να διασώσουμε ή για να διαλύσουμε την ΚΔ;
Ζητήσαμε πολλάκις να τεθούν οι αρχές της ΕΕ ως βάση λύσης και να οικοδομήσουμε επί αυτών. Όχι να «ονοματίζουμε» τη λύση και μετά να ακρωτηριάζουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα για να χωρέσουν εντός αυτής. Και να αποζητούμε νομιμοποίηση των ενεργειών μας εμπλέκοντας τον Γιούνκερ στη διαδικασία.
Επιμένω πως γίνεται προσπάθεια για εισαγωγή του λαού στη ρητορική της ΔΔΟ με τις υποσχέσεις του γρήγορου πλουτισμού εξ αυτής. Στην πραγματικότητα, ο Λαός δεν αποδέχεται τον ακρωτηριασμό των ανθρωπίνων του δικαιωμάτων. Συνεπώς, αν απορριφθεί ένα νέο σχέδιο αντίθετο προς το κεκτημένο, η ευθύνη δεν θα βαραίνει εκείνους που θα πουν «όχι» αλλά εκείνους που κυβερνούσαν και διαχειρίστηκαν το Κυπριακό επί σειρά ετών χωρίς όραμα και χωρίς εναλλακτικές δράσεις. Που άλλα υπόσχονται στον λαό για τη λύση και άλλα κάνουν. Που οδηγούν το Κυπριακό σε αδιέξοδα, προβάλλοντας τον ισχυρισμό ότι δεν υπάρχει εναλλακτική επιλογή. Αγνοώντας το σταθερό νομικό πλαίσιο στην ΕΕ, που προνοεί την αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Τουρκία. Που δεν ζητούν από την ΕΕ την πλήρη εφαρμογή του κοινοτικού κεκτημένου και των αρχών και αξιών της.
Εμείς αυτό λέγαμε και αυτό λέμε. Και θα συνεχίσουμε να το πράττουμε και να αγωνιζόμαστε σθεναρά γι' αυτό. Το ίδιο οφείλουν να πράξουν και όλοι όσοι αντιτίθενται σε ακρωτηριασμό των δικαιωμάτων του κυπριακού λαού και σε διάλυση της ΚΔ. Να μάχονται σθεναρά, χωρίς συμβιβασμούς και υστεροβουλίες.
Παράλληλα, καλούμε τον Πρόεδρο να μην παγιδευτεί στο κλίμα ευφορίας, αλλά να ξεκαθαρίσει την κατάσταση με τον κ. Ακιντζί. Λύση θέλουμε όλοι - εκείνο που δεν μπορούμε να μοιραστούμε με την τουρκική πλευρά και με τους δικούς μας διαπραγματευτές, είναι το όραμα της διχοτόμησης και τις νόθες προσδοκίες του εύκολου πλουτισμού.
ΕΛΕΝΗ ΘΕΟΧΑΡΟΥΣ
Ευρωβουλευτής
