Πάντα υποστήριζα ότι ο καλύτερος Πρόεδρος θα ήταν αυτός που δεν θα είχε υπόψη του το πολιτικό κόστος, θα διόριζε αξιοκρατικά και θα έβαζε το «μαχαίρι στο κόκκαλο», για να διορθώσει το φθαρμένο κατεστημένο προς όφελος της πατρίδας και του πολίτη.

Μη ανήκοντας ή υποστηρίζοντας κανένα κόμμα, γιατί έτσι νιώθω ελεύθερος πολίτης, δεν μπορώ να μην χαιρετίσω τις δηλώσεις Αβέρωφ για ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις, για το καλό των πολιτών, και ότι ο ΔΗΣΥ είναι έτοιμος να έρθει σε ρήξη «με οποιαδήποτε κατεστημένα και συμφέροντα, συνδικαλιστικά, επιχειρηματικά, εντός και εκτός της δημόσιας υπηρεσίας». Εξέπληξε ευχάριστα η δήλωσή του, ότι προτιμά μια καλύτερη Κύπρο και έναν μικρότερο ΔΗΣΥ, παρά ένα μεγάλο κόμμα, με τους πολίτες να ταλαιπωρούνται.

Οι δηλώσεις αυτές έρχονται σε αντίθεση με τη συνήθη συμπεριφορά αρχηγών κομμάτων, από την ίδρυση της Δημοκρατίας, που στόχευαν πάντα στη διατήρηση ή αύξηση της δύναμης του κόμματος, παρά στην ευημερία του πολίτη.

Είναι λογικό ότι από τα λόγια μέχρι την υλοποίηση είναι ένα πολιτικό ταξίδι σε αντίξοες συνθήκες, γιατί το κατεστημένο έχει βαθιές ρίζες και πλοκάμια. Ο χρόνος θα δείξει αν οι δηλώσεις θα μετατραπούν σε στόχο ζωής ή θα καταγραφούν σαν ατάκες, που κάποτε απλώς λέχθηκαν και μετά μπήκε μια μεγάλη τελεία.

Αν όλα τα κόμματα, ως διά μαγείας, αποφάσιζαν να υιοθετήσουν παρόμοιες πολιτικές, τότε ο λαός θα άρχιζε να ελπίζει σε μια νέα πραγματικότητα και θα ξαναεμπιστευόταν τους θεσμούς και τους πολιτικούς.
Κουράστηκε ο πολίτης να παρακολουθεί το ΑΚΕΛ, να προσπαθεί με κάθε τρόπο και μέσον να «σώσει» την αποτυχημένη πενταετία Χριστόφια. Σαν ένα ιστορικό και μεγάλο κόμμα θα το περίμενε να αλλάξει νοοτροπία και να αντιληφθεί ότι, προσπαθώντας να «σώσει» το παρελθόν, χάνει το τώρα.

Όσο για τα μικρότερα κόμματα, κυριεύτηκαν από τέτοια ανασφάλεια, που τους προκαλεί τύφλωση οτιδήποτε θετικό, πιστεύοντας ότι η άρνηση και η επιθετικότητα είναι μονόδρομος για την ύπαρξή τους.

Ίσως έφτασε ο καιρός, η Κυβέρνηση και τα κόμματα να εγκαταλείψουν την τριτοκοσμική ανωριμότητά τους, να κάνουν ένα ξεκαθάρισμα των «παρασίτων» και να χαράξουν μια ενιαία εθνική πολιτική, παραμερίζοντας προσωπικές φιλοδοξίες και πάθη, με μόνο στόχο το καλό της Κύπρου και του πολίτη.

Ας αποφασίσουμε επιτέλους τι θέλουμε και θα βρεθεί η λύση. Το να κάνουμε ο κάθε ένας διαφορετικές εξισώσεις, εδώ και δεκαετίες, χωρίς να γνωρίζουμε ποιο είναι το ζητούμενο, είναι σαν να δοκιμάζουμε ξανά και ξανά να ανοίξουμε μια τρύπα στο νερό.