Παρακολούθησε και φέτος ο απανταχού Ελληνισμός με ‘απραξία’ κι ‘απάθεια’ τους προκλητικούς πανηγυρισμούς των Οθωμανών της Τουρκίας για την επέτειο της άλωσης της Κωνσταντινούπολης και την απαρχή της κατάληψης της Ελλάδας και της Κύπρου, του σφαγιασμού των Ποντίων και των Αρμενίων και του ξεριζωμού των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από τις πατρογονικές τους εστίες. Εκτός από κάποιες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις των οργανωμένων εκτοπισθέντων Μικρασιατών, για να τονώσουν τις θύμησες της χαμένης πατρίδας, καμία επίσημη αντίδραση ή διαμαρτυρία δεν είδαμε ούτε και φέτος στις προκλητικές εκδηλώσεις της επίσημης Τουρκίας.

Ούτε κι από μέρους του πολιτισμένου κόσμου ή των Ην. Εθνών αναφέρθηκε οτιδήποτε που να επισημαίνει, πολύ δε περισσότερο να καταδικάζει, τις επιδρομικές ενέργειες εναντίον άλλων λαών. Δεν ξέρω, αλλά πολύ φοβούμαι ότι κι οι διπλωματικοί εκπρόσωποί τους στην Τουρκία δεν έχασαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν το υπερθέαμα που έστησαν για τους εορτασμούς.

Συνήθως οι λαοί γιορτάζουν γεγονότα που έχουν να κάνουν με την έναρξη κάποιου απελευθερωτικού αγώνα ενάντια σε κατοχικές δυνάμεις, κάποιας απόκρουσης της επέλασης άλλης χώρας κατά της ανεξαρτησίας κι ακεραιότητας της χώρας τους, κάποιας εξέγερσης εναντίον καταπιεστικών, αντιδημοκρατικών καθεστώτων. Δεν συνηθίζεται ο εορτασμός από μια χώρα σύγχρονη και πολιτισμένη της επετείου κατάληψης μιας άλλης χώρας, κάτι για το οποίο οι περισσότερες από τις σημερινές χώρες έχουν λερωμένη τη φωλιά τους.

Μόνο η Τουρκία εξ όσων ξέρω -και δεν ισχυρίζομαι ότι είμαι ειδικός στα θέματα αυτά- πανηγυρίζει θριαμβευτικά τις βάρβαρες επιδρομικές επελάσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εναντίον άλλων χωρών, την κατάληψη και υποδούλωσή τους για τόσους αιώνες, όπως έκανε σε όλες τις Βαλκανικές Χώρες και πλείστες άλλες χώρες της Μ. Ανατολής. Αντί να ντρέπεται και να ζητά συγγνώμη για την ταλαιπωρία τόσων λαών για τόσους αιώνες, πανηγυρίζει υπερφίαλα!

Εκείνες οι ενέργειές της όχι μόνο στέρησαν το υπέροχο αγαθό της ελευθερίας σε τόσες γενιές σε τόσες χώρες για τόσα χρόνια, αλλά και συνέτειναν στο να είναι μέχρι σήμερα οι χώρες αυτές οι λιγότερο ανεπτυγμένες απ' όλες τις χώρες της Ευρώπης. Διερωτήθηκα μάλιστα πολλές φορές πώς θα ήταν η Δυτική Ευρώπη σήμερα, εάν είχε τη τύχη των πιο πάνω χωρών, που κατέλαβε ο Οθωμανικός Αττίλας και δεν αναχαιτίζετο αργότερα στη Βιένη. Είναι φανερό ότι ούτε για επιβίωση και σταθεροποίηση της αναγέννησης ούτε για άνθιση του δυτικού ευρωπαϊκού πολιτισμού θα μιλούσαμε σήμερα.

Μίλησα κι άλλοτε για τον ‘κόσμο σήμερα’ και υπέδειξα μερικά πράγματα, που οι ανεπτυγμένες χώρες και τα Ην. Έθνη θα πρέπει να κάνουν για να αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για έναν καλύτερο κόσμο. Θα ανέμενα όλες τις πολιτισμένες χώρες, αλλά ιδιαίτερα τις χώρες των Βαλκανίων και της Μ. Ανατολής, οι οποίες υπέστησαν και υφίστανται τις μεγαλύτερες καταστροφές και ταλαιπωρίες από την επεκτατική πολιτική των Οθωμανών, να καταδικάσουν την επέτειο αυτή και το τι αντιπροσωπεύει στη σύγχρονη ιστορία της ανθρωπότητας.

Δυστυχώς, ακόμη και σήμερα η Τουρκία θεωρεί την επιδρομή εναντίον άλλων χωρών ως κάτι για το οποίο θα πρέπει να πανηγυρίζει, όπως κάνει και κάθε χρόνο με την επέτειο της εισβολής της στην Κύπρο. Κι αντί να επικριθεί για τις κακουχίες που επέβαλε στους Ε/κ και Τ/κ αυτήν τη φορά, για να προωθήσει τα πατροπαράδοτα επεκτατικά της σχέδια, απεναντίας, εκπρόσωπος μεγάλης δυτικής χώρας στην Κύπρο δεν βλέπει ότι το κυπριακό πρόβλημα είναι θέμα εισβολής και κατοχής!

Μέσα σε ένα τέτοιο διεθνές πλαίσιο αρχών κι αξιών, που διέπεται μόνο από πρόσκαιρα υλικά συμφέροντα και σκοπιμότητες, δεν είναι καθόλου παράξενο γιατί και σήμερα εμφανίζονται παρόμοια φαινόμενα επιδρομικών και κατακτητικών επιχειρήσεων από κράτη ή οργανωμένα κινήματα. Γιατί να καταδικαστούν οι τωρινοί επιδρομείς, οι τζιχαντιστές κι οι ομοϊδεάτες τους, που δεν κάνουν τίποτε άλλο από αυτό που έκαναν οι Οθωμανοί κι άλλοι προηγουμένως;

Όταν μάλιστα εκείνοι που έπρεπε να το κάνουν συνέτειναν στην ετοιμασία του εδάφους, στρεφόμενοι για συμφεροντολογικούς ή ιδεολογικούς λόγους εναντίον των σημερινών θυμάτων των επιδρομέων, του Ιράκ και της Συρίας. Δεν μπόρεσα ποτέ να κατανοήσω, άλλωστε, από πού αντλούν τη δύναμή τους οι τζιχαντιστές και πώς οι ενδιαφερόμενες μεγάλες δυνάμεις δεν μπόρεσαν έγκαιρα να διαγνώσουν και ανακόψουν την ορμή τους. Αλλά και τα Ην. Έθνη -η σημερινή παγκόσμια συλλογική δύναμη για προώθηση της ειρήνης και της ευημερίας όλων των λαών του κόσμου- δεν έπρεπε να είναι πιο προνοητικά και προληπτικά, ιδιαίτερα όταν διακυβεύεται η ασφάλεια κι η ευημερία τόσων ανθρώπων και τα έργα πολιτισμού τόσων αιώνων;

Να μην αναφέρω τη μεγάλη δύναμη της περιοχής, την Τουρκία, που σύμφωνα με τον σημερινό Πρωθυπουργό της Αχμέτ Νταβούτογλου, ‘μπορεί και πρέπει να αποτελέσει μεγάλη γεωπολιτική δύναμη μέσα στην εντεινόμενη αστάθεια στην ευρύτερη περιοχή’. Αυτά είναι τα οράματά του, αντί να νοιαστεί σαν μεγάλη δύναμη για την ειρήνη και την ανάπτυξη στην περιοχή. Δεν ξέρω εάν και πόσο συνέδραμε η χώρα αυτή στην τόση ενδυνάμωση των τζιχαντιστών για να προωθήσει τους στόχους αυτούς.

Δεν θέλω να είμαι μετά Χριστόν προφήτης, αλλά, εάν επικρατήσουν οι τζιχαντιστές στο Ιράκ και τη Συρία, η επόμενη χώρα που θα υποστεί τα μεγαλύτερα πλήγματα από την επέλασή τους θα είναι η ίδια η Τουρκία. Πράγμα που απεύχομαι για χάρη των απλών ανθρώπων, Τούρκων, Σύρων, Ιρακινών κι όλων μας.

ΔΡ ΙΑΚΩΒΟΣ ΑΡΙΣΤΕΙΔΟΥ
Πρώην Υπουργός
Πρώην Γενικός Διευθυντής Γραφείου Προγραμματισμού