Το «τέλος του παιχνιδιού» στο Κυπριακό πλησιάζει, κατά τον διεθνή παράγοντα. Οι επιλογές που προσφέρονται είναι λύση, ταϊβανοποίηση, διχοτόμηση. Γι’ αυτό επιβάλλεται επιτακτικά η αντιμετώπιση του διλήμματος «λύση ή παράλυση του Κυπριακού», τόσο από τους πολιτικούς ηγέτες, όσο και από τους πολίτες συλλογικά και ατομικά. Καλούμαστε ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί να προβληματιστούμε υπεύθυνα και να απαντήσουμε συνειδησιακά τα πιο κάτω κεφαλαιώδη ερωτήματα:

1. Επιδιώκουμε λύση του κυπριακού προβλήματος που να τερματίζει την τουρκική κατοχή της Κύπρου και την ντε φάκτο διχοτόμηση στη βάση του ευκταίου ή του εφικτού;

2. Μπορεί να επιτευχθεί ο στόχος της απελευθέρωσης και επανένωσης της Κύπρου με στρατιωτικά μέσα ή μόνο μέσω της ειρηνικής διαδικασίας των συνομιλιών υπό την αιγίδα του ΟΗΕ;

3. Δεδομένης της αποδεδειγμένης αδυναμίας του ΟΗΕ να επιβάλει το δίκαιο στην Κύπρο και της ανοχής και συμβιβαστικότητας του ευρωπαϊκού και διεθνούς παράγοντα, γενικά, συγκρουόμαστε μαζί του;

4. Δεδομένου, επίσης, ότι ο διεθνής παράγοντας υιοθετεί, αμετάκλητα μάλιστα, ως μόνη εφικτή λύση του Κυπριακού τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, με τα όποια μειονεκτήματα εμπεριέχει, υπάρχει δυνατότητα άλλης επιλογής;

5. Μπορεί το σημερινό status quo να θεωρείται ως η δεύτερη καλύτερη λύση, λαμβανομένων υπόψη των μεγάλων κινδύνων που συνεπάγεται η επεκτατική και εποικιστική στρατηγική της Τουρκίας;

6. Είναι δυνατόν με τη μονιμοποίηση ή τη νομιμοποίηση της διχοτόμησης στη βάση ενός «βελούδινου διαζυγίου» ή την ταϊβανοποίηση να διασφαλισθεί στη μισή Κύπρο, έστω, η εθνική και φυσική μας επιβίωση ή και η επιβίωση της Κυπριακής Δημοκρατίας σε βάθος χρόνου;

7. Υπάρχει, όπως ευσεβοποθικά λέγεται, περίπτωση παντελούς αποδυνάμωσης ή και κατάρρευσης της Τουρκίας σε βαθμό που να εξαναγκασθεί να αποσυρθεί στρατιωτικά και πολιτικά από την Κύπρο και να αυτοδιαλυθεί το ψευδοκράτος;

8. Εάν και εφόσον η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία αποτελεί λύση συμβιβασμού και όχι ελεύθερης επιλογής, μπορεί τουλάχιστον με τις απαραίτητες συνταγματικές διασφαλίσεις και τη συμβατότητα με τις αρχές και αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να είναι βιώσιμη και λειτουργική;

9. Είμαστε διατεθειμένοι να ανεχθούμε, σε κάποιο βαθμό, φαλκίδευση του δικαίου μας, ως πλειοψηφίας, αλλά και κάποιων δικαιωμάτων μας, ως ατόμων, προκειμένου να απαλλαγεί η Κύπρος από την τουρκική κατοχή και να εξουδετερωθούν οι κίνδυνοι εθνικής και φυσικής εξαφάνισής μας;

10. Αν υπάρχει δυνατότητα εξεύρεσης μιας, πολιτικά και συνταγματικά, λειτουργικής και βιώσιμης λύσης του κυπριακού προβλήματος με το νέο σχετικά θετικό κλίμα που επικρατεί, είναι ορθόν να την απορρίπτουμε εκ προοιμίου μεγιστοποιώντας επιλεκτικά κάποια υποφερτά αρνητικά στοιχεία της;
Αυτά τα υπαρξιακά ερωτήματα θα πρέπει ο καθένας να τα απαντήσει σταθμίζοντας ολιστικά τα συν και τα πλην της λύσης ή της μη λύσης με νηφαλιότητα, ορθολογισμό και πραγματισμό και όχι με ευσεβοποθισμό και συναισθηματισμό.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
Πρώην ευρωβουλευτής