Θέλω να προσπαθήσεις, αγαπητέ αναγνώστη, να δώσεις απάντηση στο ακόλουθο ερώτημα: Μπορεί άραγε η ανθρωπότητα να ζήσει χωρίς τα ιδανικά της ελευθερίας και της δικαιοσύνης; Ή χωρίς εκείνους που αφιερώνουν τη ζωή τους σε αυτά; Ή ακόμη, δίχως τη Μνήμη όσων έπραξαν κάτι τέτοιο στους αιώνες της ανθρώπινης Ιστορίας; Εσύ μπορείς; Σκέψου πώς έφτασες ώς εδώ, πώς σου διέφυγε, πως ο εφιάλτης δεν είναι προ των πυλών αλλά είναι ανάμεσά μας; Πώς σου διέφυγε;

Μήπως γιατί σου… πάγωσαν τη μνήμη, μήπως γιατί σου… φύτεψαν μια… μεταμφιεσμένη σκέψη, μήπως γιατί σου δίνουν ετοιμοπαράδοτη «γνώση», από τα χυτήρια μεταμφιεσμένης σκέψης που ελέγχουν ή στα οποία είναι υποτελείς; Μήπως, λέω, σε έκαναν να πιστέψεις ότι τους έχεις ανάγκη, μέσα σ’ ένα απειλητικό και επικίνδυνο κόσμο, που αυτοί έφτιαξαν για σένα, με τη δική σου εγκληματική συνέργεια, ανοχή και ενίσχυση; Να ξέρεις πως: «Ο κόσμος φαίνεται απειλητικός και επικίνδυνος στους λιπόψυχους, που αναζητούν την ψεύτικη ασφάλεια μιας ζωής στερημένης από μεγάλες προκλήσεις και οπλίζονται μέχρι τα δόντια, προκειμένου να προστατεύσουν αυτό που νομίζουν ότι κατέχουν.

Οι λιπόψυχοι καταλήγουν να αποτελούν τα κάγκελα της ίδιας της φυλακής τους», γράφει ο Paulo Coelho, στο βιβλίο του «Το Εγχειρίδιο του Πολεμιστή του Φωτός», ένα βιβλιαράκι, που πρέπει να μπει σε κάθε σπίτι. Έτσι «ξύπνησες», αγαπητέ αναγνώστη, πριν από ένα χρόνο, για να ανακαλύψεις ότι δεν κατέχεις τίποτα και με τις δρομολογούμενες εξελίξεις στο Εθνικό, δεν θα μπορέσεις να είσαι κάτοχος ούτε δύο μέτρων γης, για να θαφτείς, όταν θα έρθει η ώρα, δικαίωμα που το έχουν άπαντες οι υπήκοοι του πλανήτη!

Στριφογυρίζουν τα βράδια στους τάφους τους, εκεί στα Φυλακισμένα Μνήματα, οι Αγωνιστές μας, μας φτύνουν οι Αγνοούμενοι του 1974 , μας ατενίζουν με αηδία, από τη γειτονιά των αγγέλων, ο Τάσος Ισαάκ και ο Σολωμός Σολωμού…

Συνεχίζει, ο πολυμεταφρασμένος συγγραφέας: «Ο Πολεμιστής του Φωτός» προβάλλει τη σκέψη του πέρα από τον ορίζοντα. Γνωρίζει πως, αν δεν κάνει τίποτα για τον κόσμο, κανείς άλλος δεν θα το κάνει. Συμμετέχει, λοιπόν, στον Καλό Αγώνα και βοηθάει τους άλλους, ακόμα κι αν δεν κατανοεί εντελώς το λόγο που το κάνει».
Χρόνος δεν υπάρχει. Ο εφιάλτης είναι εδώ! Βρες τον Λεωνίδα…

Οι ηγέτες σου, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, και οι πέριξ αυτών νεροκουβαλητές, ενεργούν υπό το κράτος του πανικού, του φόβου, της βιασύνης και εκβιασμών. Μην αυταπατάσαι, αποδέκτης των όποιων αποφάσεων και των τραγικών συνεπειών τους θα είσαι και πάλιν εσύ, τα παιδιά και τα εγγόνια σου, όπως ακριβώς συνέβη με το «ξεγύμνωμα» της χώρας στο Eurogroup και την έλευση της Τρόικας, που στόχο έχει τη μετατροπή Ελλάδας και Κύπρου σε αποικίες χρέους και το τέλος του Ελληνισμού, όπως τον ήξερες μέχρι σήμερα. Έχεις τέτοιο δικαίωμα;
Αν και τώρα αδρανήσεις, η Ιστορία θα καταγράψει τη συνυπευθυνότητά σου στα δεινά που θα ακολουθήσουν και θα έχεις την απόλυτη περιφρόνησή της!

«Τίποτα δεν εγγυάται το μέλλον της κοινωνίας εκτός από την επαγρύπνηση του κόσμου», υποστηρίζει ο Noam Chomsky, με κάθε παρέμβαση του οποίου τίθεται σε συναγερμό ο Λευκός Οίκος και άλλα κέντρα εξουσίας στις Η.Π.Α. Προχώρα, αγαπητέ αναγνώστη, πέρα από τον φόβο και τις ανασφάλειές σου, άλλαξε τη θωριά σου, όρθωσε ανάστημα και δώσ' τους να καταλάβουν ότι μιλάς σοβαρά, βγες στην αναζήτηση της νέας σου ηγεσίας, ακολούθησε την ηθική του ρίσκου, αν θες να έχεις μέλλον, αφού, όπως σωστά επεσήμανε κάποιος, «το μέλλον εγκυμονείται στο παρόν».

Για να έχουμε, όμως, μέλλον πρέπει να προτάξουμε άπαντες τη νομιμοφροσύνη προς την Πατρίδα και το Έθνος, απαλλαγμένοι από το βαρίδι του «κομματικού πατριωτισμού». Αντί άλλου επιλόγου, παραθέτω απόσπασμα επιστολής του Ιωάννη Καποδίστρια στον Ιωάννη - Γαβριήλ Εϋνάρδο, γνωστό φιλέλληνα, προς απάντηση δικής του επιστολής, με την οποία τον παρακαλούσε να προσέχει γιατί επέκειτο δολοφονική απόπειρα εναντίον του. Στην επιστολή του ο Κυβερνήτης, 13 ημέρες πριν από τη δολοφονία του (14 Σεπτεμβρίου 1831), έγραφε:

«Ούτε ο φόβος των μηχανορραφιών και των ραδιούργων ούτε αι μακραί συκοφαντικαί στήλαι μερικών εφημερίδων, δεν θέλουν με παρεκκλίνει ποτέ της πορείας, την οποίαν εχάραξα εις την ζωήν μου. Ας λέγουν και ας γράφουν ό,τι θέλουν. Θα έλθει όμως κάποτε καιρός, ότε οι άνθρωποι κρίνονται όχι σύμφωνα με όσα είπον ή έγραψαν περί των πράξεών των, αλλά κατ’ αυτήν την μαρτυρίαν των πράξεών των. Υπ’ αυτής της πίστεως, ως αξιώματος, έζησα μέσα εις τον κόσμον, με θεμέλιον αυτάς τας πνευματικάς αρχάς μέχρι τώρα, οπότε ευρίσκομαι εις την δύσιν της ζωής μου, και υπήρξα πάντοτε ευχαριστημένος διά τούτο.

Μου είναι αδύνατον πλέον να αλλάξω τώρα. Θα συνεχίσω εκπληρών πάντοτε το χρέος μου, ουδόλως φροντίζων περί του εαυτού μου, και ας γίνει ό,τι γίνει…».
Ηγέτες αυτού του βεληνεκούς και ηθικού αναστήματος πρέπει να βρεις. Σήμερα. Αύριο θα είναι αργά…

Υ.Γ. : Και μια άσχετη αναφορά, σε μια πρώτη ανάγνωση.
Οι Άγγλοι… εγγυητές της Κυπριακής Δημοκρατίας και συγγραφείς όλων των σχεδίων λύσης, που υπεβλήθηκαν από το 1974 μέχρι σήμερα, 183 χρόνια μετά, κρατούν επτασφράγιστο τον φάκελο της δολοφονίας του Κυβερνήτη. Στέρησαν από τον Ελληνισμό τον πολιτικό, που θα οργάνωνε το Ελληνικό κράτος, όπως έπραξε με την Ελβετία…

ΕΡΜΙΝΑ ΜΑΗ