Πολύ πρόσφατα «μεγαλόσχημος πολιτικός ανήρ» (sic) σε συνέντευξη είπε, μεταξύ άλλων, ότι τυχόν εγκατάλειψη της «Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας» θα ήταν καταστροφή! Αυτό έφερε στον νου μου αλήστου μνήμης παρόμοια δήλωση ετέρου πολιτικού ανδρός, κατά την περίοδο πριν από το δημοψήφισμα για το επαίσχυντο Σχέδιο Ανάν, όταν λίγο-πολύ περίπου μας απειλούσε ότι τυχόν απόρριψή του θα οδηγούσε σε νέα Μικρασιατική Καταστροφή!

Προ ολίγων ημερών «φλογερός» ιεράρχης δήλωσε ότι η ε/κ πλευρά ίσως θα πρέπει να προβεί και σε άλλες παραχωρήσεις για μια (άκουσον - άκουσον) «υποφερτή λύση». Διερωτώμαι, η τ/κ πλευρά πότε προέβη σε «παραχωρήσεις»;

Αυτό που έμεινε τώρα να ακούσουμε είναι το «Αιωνία σας η μνήμη», αφού η Κυπριακή Δημοκρατία είναι ήδη «εκλιπούσα» για τους Τούρκους, είτε χρησιμοποιούν είτε όχι αυτήν τη φρασεολογία, αφού δεν την αναγνωρίζουν.

Και όλα αυτά, στο πλαίσιο μιας εκστρατείας κατατρομοκράτησης και εκφοβισμού του κυπριακού Ελληνισμού για την αποδοχή ενός νέου Σχεδίου Ανάν, μιας θνησιγενούς πρόχειρης συρραφής, που ασφαλώς δεν οδηγεί σε δίκαιη, βιώσιμη και λειτουργική λύση, αλλά στον εξανδραποδισμό μας, όπου τελικά θα έχουμε την τύχη των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, της ΄Ιμβρου και της Τενέδου. Θα πρέπει να διευκρινιστεί αρχικά ότι στις δύο πρώτες «συμφωνίες κορυφής» δεν χρησιμοποιήθηκε ο όρος διζωνική, πέραν του ότι «το έδαφος υπό τη διοίκηση της κάθε κοινότητας πρέπει να συζητηθεί υπό το φως της οικονομικής βιωσιμότητας ή παραγωγικότητας και της ιδιοκτησίας γης».

Στην εναρκτήρια ομιλία του στις 9 Αυγούστου 1980, ο τότε Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ εισήγαγε για πρώτη φορά τον όρο «διζωνική» με συγκεκριμένο περιεχόμενο. Έκτοτε ο όρος «διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία» καθιερώθηκε στα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας. Στις προκαταρκτικές Ιδέες Γκάλι είχε περιληφθεί ερμηνεία που παρέπεμπε σε «εγγυημένη πλειοψηφία πληθυσμού και ιδιοκτησίας γης» στην περιοχή υπό τη διοίκηση της κάθε κοινότητας, όμως αυτή η ερμηνεία, λόγω ενστάσεων της πλευράς μας, εγκαταλείφθηκε από τον Γ.Γ. και στην έκθεσή του της 21/8/92, με την οποία υποβλήθηκε το τελικό κείμενο των Ιδεών Γκάλι, δεν περιελήφθη ο εν λόγω ορισμός, ούτε σε οποιαδήποτε μεταγενέστερα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Επομένως, ο μόνος αποδεκτός ορισμός είναι αυτός που αφορά την εδαφική πτυχή και που ασφαλώς προϋποθέτει τη διασφάλιση της εφαρμογής όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και βασικών ελευθεριών της διακίνησης, εγκατάστασης και περιουσίας, που αποτελούν και βασικές αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτή η ερμηνεία της διζωνικότητας δεν έχει οποιαδήποτε ρατσιστικά ή διαχωριστικά στοιχεία.

Ειρήσθω εν παρόδω ότι όλα τα ψηφίσματα του ΟΗΕ για αρκετά χρόνια μετά την τουρκική εισβολή ήταν άκρως ευνοϊκά για την πλευρά μας, όπως π.χ. 3212, 541, 550 και άλλα, που η πλευρά μας απέτυχε παταγωδώς να αξιοποιήσει.

Όταν αργά ή γρήγορα οι επικίνδυνες ψευδαισθήσεις που καλλιεργήθηκαν με την «εκλογή» Μουσταφά Ακιντζί θα καταρρεύσουν, δεν θα υπάρχει επιστροφή. Η πολιτική της Τουρκίας δεν μεταβάλλεται ανάλογα με ποια κυβέρνηση ευρίσκεται στην εξουσία στην Άγκυρα, ούτε και ποιος είναι ο Πρόεδρος της Κύπρου και ποιος ο «ηγέτης» των Τ/κυπρίων.

Υπό συνθήκες εισβολής και κατοχής, με την παρουσία 40 περίπου χιλιάδων τουρκικών στρατευμάτων, αυτό που «διαπραγματευόμαστε» είναι με ποιο σχοινί θα μας κρεμάσουν, που μπορεί να είναι και… λιμιστίρα (λεπτό σχοινί) που και αυτό θα μας ζητήσουν τελικά να τους προσφέρουμε στο πλαίσιο των ούτω καλουμένων… «Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης», που ιδίως με το άνοιγμα των οδοφραγμάτων εδραιώνουν τη διχοτόμηση και αναβαθμίζουν -με διάφορους τρόπους που δεν είναι του παρόντος- την ούτω καλούμενη «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου», ως να λειτουργούν δύο κράτη.

Η τραγωδία του κυπριακού Ελληνισμού είναι το γεγονός ότι κατά καιρούς δεν βρέθηκαν επικεφαλής του πολιτικοί ηγέτες πεφωτισμένοι και χαρισματικοί, με ήθος και εθνικό ανάστημα, που να τον εμπνέουν με το προσωπικό τους παράδειγμα και να καθορίζουν με τις ενέργειές τους τη στιγμή της αποφασιστικής δράσης.

Υ.Γ. Πριν από λίγους μήνες, το Βιετνάμ γιόρτασε πανηγυρικά την επέτειο της λήξης του πολέμου πριν από 40 χρόνια και την επανένωση της χώρας με τη θριαμβευτική είσοδο των Βιετκόνγκ στη Σαϊγκόν, την κατάλυση του διεφθαρμένου καθεστώτος και την αποχώρηση των Αμερικανών που το στήριζαν. Η Σαϊγκόν μετονομάστηκε σε Χο Τσι Μινχ, το όνομα δηλαδή του ηγέτη τους. Αλλά εμείς δεν ευτυχήσαμε -τηρουμένων φυσικά των αναλογιών- να έχουμε έναν ηγέτη αυτού του αναστήματος ή εκείνου του Νέλσον Μαντέλα, που παρέμεινε 27 χρόνια στη φυλακή αλλά δεν συμβιβάστηκε με τη δημιουργία μιας «Διζωνικής-Δικοινοτικής» και διαχωρισμού της Ν. Αφρικής μεταξύ Λευκών και Μαύρων.

1) -sic (λέγεται κατά τρόπον ειρωνικό)
2) Τα ούτω καλούμενα «ΜΟΕ χαμηλής πολιτικής» μου ενθυμίζουν το γνωμικό «Αφήσαμε τα θέρη και επιάσαμε τα ξικανναουρίσματα»

ΑΝΔΡΕΑΣ Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Πρώην συνδικαλιστής