Η χώρα μας βρίσκεται σε μιαν από τις κρισιμότερες καμπές της ιστορίας της εξαιτίας των διαχρονικών εγγενών της ψευδαισθήσεων και των αδυναμιών που έχουμε στους θεσμούς και στην παιδεία μας, που αποτελούν τον βασικό ιστό πάνω στον οποίο αναπτύξαμε και αναπτύσσουμε όλες τις αποφάσεις και ενέργειές μας και αυτές αποτελούν τη μόνη εγγύηση για μια ευνομούμενη και δημοκρατική πολιτεία. Δυστυχώς, ευαισθησίες, ευημερία, παιδεία, ανάπτυξη και η ανεξαρτησία μας δεν στηρίχθηκαν στην ποιότητα και γνησιότητα του πατριωτισμού και των θεσμών.
Κατά τον Ρουσσώ, «πατρίδα είναι το επίπεδο των θεσμών που προέρχονται από μια οργανωμένη πολιτεία που εκφράζει τη γενική θέληση ως υπέρτατη αρχή, όπου οι άνθρωποι ανταλλάσσουν τη "φυσική" τους ελευθερία σε οργανωμένες κοινωνίες που λειτουργούν υπό τη μορφή κοινών νόμων για όλους τους πολίτες, που προβλέπουν δικαιώματα και υποχρεώσεις». Οι απουσίες αυτών των δεδομένων δημιουργούν κίνητρα και αντικίνητρα, καθώς επίσης και αλλόκοτες συμπεριφορές σε πολίτες και πολιτικούς, επειδή απουσιάζει η ισχυρή πολιτική βούληση, θεσμοί και παιδεία, που θα δημιουργήσουν εκείνους τους κρατικούς μηχανισμούς για πλήρη σεβασμό προς τον πολίτη, τη μόρφωση, την ανεξαρτησία και αξιοπρέπεια της χώρας, την πλήρη και υγιή ανάπτυξή της, με στόχο τον περιορισμό της φθοράς.
Όλα αυτά που αναπτύξαμε μετά την κυπριακή ανεξαρτησία είχαν έντονα ελλείμματα και διαστελλόμενους στόχους και οι διαχρονικές προσδοκίες μας οδήγησαν στις σημερινές συμπληγάδες πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών κρίσεων. Πάντοτε κυριαρχούσε η ομίχλη και η λησμονιά που σκεπάζει τον τόπο μας, παρ' όλο που στα κράτη και έθνη δίδεται μια νέα ευκαιρία. Μερικοί από εμάς εμμένουν στους δράκους και τα δαιμόνια και περιπλέκουμε καταστάσεις, χωρίς να λειτουργεί το ένστικτο της αυτοκριτικής και της ανάληψης ατομικής και συλλογικής ευθύνης.
Πάντοτε χωρίς δισταγμό ξεκινούμε από προσωπικές ατζέντες και κομματικές ντιρεκτίβες, μαζί με αγκυλώσεις, άγνοια πατριωτισμού και ιδεολογίας, που ποτέ δεν επέτρεψαν την ανάπτυξη ορθού διαλόγου και κριτικής σκέψης, εξαιτίας της ανάπτυξης μιας μορφής φανατισμού, που δεν επιτρέπει στα υγιή μυαλά που οραματίζονται μια ενιαία πατρίδα σε υγιείς βάσεις, μακριά από τη φιλοσοφική βάση πάνω στην οποία αναπτύξαμε μέχρι τώρα την πολιτεία μας.
Η λειτουργία της πολιτείας μας στηρίχθηκε σε πολλές παθογένειες: όπως ψευδαισθήσεις, έλλειψη θεσμών, στις πολυφωνικές συγκυβερνήσεις, στην απουσία κεντρικού συντονιστή, στις πελατειακές σχέσεις, στη μεταβαλλόμενη πολιτική βούληση και εκείνες τις πολιτικές που υπονομεύουν τις υπάρχουσες αρμοδιότητες και στην έλλειψη δράσης των υπαρχόντων μηχανισμών. Εκτός τούτων, απουσιάζουν οι σωστές πηγές πληροφόρησης και αξιολόγησης, για να δημιουργηθούν οι σωστές πολιτικές και στρατηγικές για κάποιο θέμα μαζί με τις δυσκολίες να τις παρακολουθούμε. Πέραν τούτου, είναι τα κενά που παρουσιάζονται στις ρυθμίσεις και στα δαιδαλώδη θεσμικά πλαίσια και παραπομπές.
Άλλο σημαντικό στοιχείο είναι η απουσία των πολιτικών και του κράτους και των αξιωματούχων να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις και καθήκοντά τους. Μεγάλο κενό παρουσιάζεται στο όλο σύστημα της παιδείας με τους ανορθολογισμούς που υπάρχουν και λειτουργούν, που δεν καταφέραμε να υπερβούμε τα συντηρητικά ορατά στοιχεία, ούτως ώστε να διαμορφώσουμε μια σαφή προτεραιότητα και κατηχητική εκπαίδευση που θα διαμορφώσουν μια σφαιρική ορθολογική διαχείριση της παιδείας, η οποία θα εκπηγάζει από μια δημοκρατικά-ορθολογικά οργανωμένη κοινότητα /Πολιτεία.
Αυτή θα πρέπει να διαθέτει κουλτούρα ελεύθερης ανταλλαγής και διακίνησης ιδεών και θα εγγυάται την εγκατάσταση και περιφρούρηση του κοινωνικού, πολιτισμικού και πολιτικού πλαισίου, όπου θα ευδοκιμήσει ο ορθολογισμός και η σωστή πορεία της χώρας προς το μέλλον. Ειλικρίνεια - αυτογνωσία - αυτοκριτική, διαφωνία, είναι το τετράπτυχο και εγγύηση για το μέλλον.
