Ο Ακιντζί δεν είναι Έρογλου. Αλλά, πιθανό σενάριο είναι να ευθυγραμμιστεί με τις προσταγές της Τουρκίας
Την επομένη μέρα ανάδειξης του Ακιντζί, ξεκίνησε μια ευφορία στις ελεύθερες περιοχές που μόνο ζημιά προκαλεί. Πρωτεργάτες, διάφορα αριστεροδέξια εξαπτέρυγα του Προεδρικού που επιστράτευσαν πρωινές, βραδινές, μέχρι και απογευματινές ψυχαγωγικές εκπομπές. Και τον χορό έσυραν πρώτα στελέχη από το ΔΗΣΥΑΚΕΛ, γνωστοί λιγούρηδες του Ερντογάν. Στην ΕΕ και αλλού, διάφοροι πρόθυμα «αξιοποίησαν» την ευκαιρία με το εξής λογικό σκεπτικό: «Αφού έχετε τώρα έναν τόσο διαλλακτικό ηγέτη των Τουρκοκυπρίων, όπως η κυπριακή κυβέρνηση και η ηγεσία σας εκδηλώνει, μένει να καταλήξετε σε λύση, εάν επιδειχθεί ανάλογη διαλλακτικότητα από τους Ελληνοκυπρίους». Αυτή είναι η κατάσταση τώρα. Όποιος το αρνείται, ψεύδεται. Απαλλάσσονται όσοι επιλέγουν την άγνοια και τον μικρόκοσμο της Κύπρου.
Οι διαφορετικές θέσεις για το Κυπριακό είναι θεμιτές. Ωστόσο, όσοι επιδιώκουμε αποδεκτή και υποφερτή λύση, είδαμε στον Ακιντζί μια ευκαιρία. Ο Ακιντζί δεν είναι Έρογλου. Αλλά, πιθανό σενάριο είναι να ευθυγραμμιστεί με τις προσταγές της Τουρκίας. Είτε το ομολογήσει όπως ο Ταλάτ, είτε φανεί πονηρός στο τέλος, εμφανίζοντας τις προσταγές της Τουρκίας ως «δίκαιες προσδοκίες των Τουρκοκυπρίων για να βρεθεί λύση», η δική μας πλευρά είτε θα αποδεχθεί την αλά Τούρκα λύση, είτε θα βρεθεί στον τοίχο ως αδιάλλακτη, με την «τιμωρία» μας αναπόφευκτη με αναβάθμιση του ψευδοκράτους. Πόσο πιθανό είναι ο Ν. Αναστασιάδης να απορρίψει τις απαιτήσεις του Ερντογάν και να καταγγείλει τον Ακιντζί στο τέλος, με αποτέλεσμα ο ίδιος ο Ν. Αναστασιάδης να εκμηδενιστεί ως πολιτικός στα μάτια της κοινής γνώμης και να μας μείνει η αναβάθμιση του ψευδοκράτους; Ο καθένας μπορεί να κρίνει…
Για την ελληνοκυπριακή ηγεσία, η μοναδική ορθή στάση ήταν εξαρχής να κρατήσει μια νηφάλια θετική στάση, δακτυλοδείχοντας όμως τον Ερντογάν και την Τουρκία ως τον κατακτητή, καταπατητή και κοινό εχθρό όλων των Κυπρίων. Αυτό πιέζει την άλλη πλευρά να συμβιβαστεί και, ταυτοχρόνως, διασφαλίζει ότι δεν θα είμαστε ο μεγάλος χαμένος στο σενάριο που ο Ακιντζί υποκύψει στην Τουρκία. Το Προεδρικό και διάφοροι αριστεροδέξιοι επιμένουν να φουσκώνουν το καλό κλίμα(!) χωρίς να τεκμηριώνουν τη λογική της… χαρούμενης πολιτικής τους. Γι' αυτό η ενδυνάμωση της Κυπριακής Δημοκρατίας έχει εγκαταλειφθεί, αλλά δεν ομολογείται. Και η οργή ξεχείλισε, όταν στις ελεύθερες περιοχές επικράτησε μια συντονισμένη πολιτική με απώτερο στόχο να δεχθεί η κοινή γνώμη την όποια λύση-διάλυση, δηλαδή «λύση και ό,τι να ΄ναι».
Στα πιο πάνω προστέθηκε τελευταίως η πολιτική της βουβαμάρας.
Με δεδομένο ότι το ευρωπαϊκό παράθυρο της Τουρκίας έκλεισε για πολλά χρόνια, ο Ερντογάν επιδιώκει να αποκτήσει νόμιμο ρυθμιστικό ρόλο στην ενέργεια από την Αν. Μεσόγειο. Το ξεκαθάρισε δημόσια, ότι μόνο «λύση» που θα το διασφαλίζει (δηλαδή λύση αλά Τούρκα με εξαφάνιση της Κυπριακής Δημοκρατίας) μπορεί να προκύψει. Μια κυπριακή κυβέρνηση θα άρπαζε τέτοιες χρυσές ευκαιρίες για να αναδείξει τα νεοσουλτανικά σχέδια του Ερντογάν και να συμμαχήσει με τους Τ/κ. Αλλά απαντά με… βουβαμάρα, που αποκαλύπτει ξανά όσα δεν ομολογεί δημόσια. Οι πράξεις φανερώνουν ότι σκοπός είναι να φτάσουμε εκεί που το κόστος διαφυγής να είναι η αναβάθμιση της οντότητας στα κατεχόμενα, ώστε η όποια λύση-διάλυση να φαντάζει μοναδική επιλογή υπό τις περιστάσεις. Σε σημείο που η όποια λύση-διάλυση θα είναι το αναπόδραστο.
Από την πολιτική της ευφορίας περάσαμε στην πολιτική της βουβαμάρας. Μόνο όποιος έχει προαποφασίσει να δεχθεί ό,τι θα ζητήσει η Τουρκία συμπεριφέρεται έτσι, αφού γνωρίζουμε ότι μόνο ο Ερντογάν αποφασίζει για την ουσία του Κυπριακού (κατοχικά στρατεύματα, έποικοι, εγγυήσεις και άλλα). Στο ερώτημα, γιατί δόθηκε εκ των προτέρων τόση πίστη στις δυνατότητες του Ακιντζί, γιατί αυτή η χαρούμενη πολιτική, γιατί αυτή η βουβαμάρα απέναντι στον Ερντογάν, τώρα ξέρουμε. Όπως ξέρει κάθε αναγνώστης του κειμένου. Πρόκειται για συνταγή καταστροφής και η ανοχή είναι συνενοχή.
ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ
Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ (S&D)
