Με το λεγόμενο χρηματοπιστωτικό μοντέλο να έχει πληγεί σε βαθμό που να μη θεωρείται ικανό να συντηρήσει τις αναπτυξιακές μας φιλοδοξίες τουλάχιστον για τα επόμενα δέκα χρόνια και με το αέριο να έχει ήδη δείξει ότι δεν πρόκειται να προλάβει τις πιο επιεικείς προβλέψεις μας, η χώρα στρέφεται στα άλλα κλασικά μοντέλα σχεδιασμού για να κάνει τα επόμενα βήματα μπροστά. Άξια επισήμανσης για να πειστεί κάποιος για τη σημασία του επιχειρηματικού ή αναπτυξιακού μοντέλου μιας χώρας είναι η Κίνα, η οποία από χώρα με μικρούς ρυθμούς ανάπτυξης, χάρη στην προσήλωσή της στο μοντέλο χαμηλής πολυπλοκότητας βιομηχανικών/βιοτεχνικών εξαγωγών, έχει δημιουργήσει ένα οικονομικό πλεόνασμα ζηλευτό.

Στην περίπτωση της Κύπρου αυτά που έχουν επισημανθεί είναι το μοντέλο να καταστεί εκπαιδευτικό κέντρο, ιατρικό κέντρο και ένα διαφοροποιημένο κέντρο χρηματιστικών υπηρεσιών. Παρόλα αυτά, όμως, σε όλα τα μοντέλα λείπει μια εγγενής λεπτομέρεια που μας διαφοροποιεί από το επιτυχημένο μοντέλο της Κίνας: Η έμφαση στις δυνάμεις και τα ενδιαφέροντά μας.

Με άλλα λόγια, η ιδιοτελής στροφή σε έναν τομέα μπορεί να λειτουργήσει, μπορεί όμως και όχι. Γιατί σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον ο ξένος αγοραστής υπηρεσιών ή επενδυτής δεν θα εγκρίνει απλώς την καλή μας ιδέα ή θα υπερθεματίσει τη σοφή για τις περιστάσεις μας επιλογή του. Θα σκεφτεί πρώτιστα με το συμφέρον του ανταγωνιστικού καταναλωτή. Θα ελέγξει αν έχουμε εμπειρία στον τομέα που θέλουμε να τον διαφωτίσουμε. Θα σκεφτεί αν μπορούμε να παρέχουμε ένα προϊόν καλύτερο από ανταγωνιστικούς προορισμούς.

Όταν κάποιος παίζει σε ένα τέτοιο επίπεδο, πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός να επιλέξει όχι τον τομέα που κολακεύει τον ίδιο ή τη χώρα του, αλλά τον τομέα που κολακεύει τον καταναλωτή και τις ανάγκες του. Είναι φανερό ότι οι επιλογές μας είναι επικεντρωμένες σε ένα βαθμό στις δικές μας ψευδαισθήσεις ή στην αυτοεστιαζόμενη ιδέα περί της ικανοποίησης των απαιτήσεων του ξένου καταναλωτή, που στο τέλος χάνουμε το εμπορικό καράβι.

Η επιχειρηματική μας σκέψη σε επίπεδο χώρας πρέπει και επιβάλλεται να γίνει πιο βαθιά και εξεζητημένη καθώς μια ευκταία εντολή δεν είναι σίγουρο αν θα φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα σε ένα πεδίο όπου οι επιλογές γίνονται με γνώμονα το ψυχρό συμφέρον και όχι την αλληλεγγύη στη φιλότιμη προσπάθεια.

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ
Εκπαιδευτικός, αναλυτής