Σε μια μελλοντική πατρίδα Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, θα πρέπει να συνηθίσουμε τη συνύπαρξη πολλών εννοιών που τώρα μας φαίνεται ότι τις διαχωρίζουν ανυπέρβλητα προβλήματα. Και δεν εννοώ τις πολύπλοκες ευαίσθητες πολιτικές και άλλες πτυχές που συνθέτουν αυτό που έχει κωδικοποιηθεί ως κυπριακό πρόβλημα

Όπως όλες οι τέχνες, έτσι και η επαναπροσέγγιση θέλει άσκηση και προπόνηση για να την προωθήσεις. Θεωρώ, λοιπόν, πολύ θετικό βήμα, θα έλεγα απαραίτητη πρακτική, τις κοινωνικές κοινές δράσεις των δύο ηγετών μας, όπως ο περίπατος στην παλιά Λευκωσία ένθεν και ένθεν της πράσινης, διαχωριστικής γραμμής.

Ωχ, είπα των δύο ηγετών μας κι ανατρίχιασα. Κι όμως έτσι είναι. Ο Ακιντζί είναι και δικός μας ηγέτης, όπως ο Αναστασιάδης είναι και δικός τους. Είναι; Χρειάζεται άσκηση να το καταλάβουμε, να το χωνέψουμε και να το εμπεδώσουμε.

Μόνο που το σκέφτομαι, όπως πιο πάνω, έρχονται στο μυαλό μου διάφοροι συνειρμοί.

Σε μια μελλοντική πατρίδα Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, θα πρέπει να συνηθίσουμε τη συνύπαρξη πολλών εννοιών, που τώρα μας φαίνονται ότι τις διαχωρίζουν ανυπέρβλητα προβλήματα. Και δεν εννοώ τις πολύπλοκες ευαίσθητες πολιτικές και άλλες πτυχές που συνθέτουν αυτό που έχει κωδικοποιηθεί ως κυπριακό πρόβλημα. Αλλά πράγματα της καθημερινότητας. Για παράδειγμα, την κοινή παρουσία σε μια παρέα Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, το άκουσμα την ίδια ώρα ελληνοκυπριακών και τουρκοκυπριακών ονομάτων, τη σχέση προϊσταμένου/υφισταμένου προερχομένων από διαφορετικές κοινότητες και ούτω καθεξής.

Μπορείς σήμερα να ακούσεις να φωνάζουν τον Οσμάν και την Ελένη, την Αϊσιέ να συνομιλεί με τον Νίκο άνετα και να μην παραξενεύεσαι; Χρειάζεται άσκηση για να το δεχθείς. Αυτό το απλό πράγμα. Σκέψου αύριο να πηγαίνουν στο ίδιο σχολείο τα παιδιά Ε/κ, Τ/κ, Μαρωνιτών, Αρμενίων και Λατίνων. Πόσα μπορούν να κερδίσουν οι μεν από τους δε. Αλλά χρειάζεται άσκηση, ωριμότητα και καλή θέληση για να το βλέπεις αυτό ως φυσιολογική κατάσταση.

Ακόμα κι αυτό που φαντάζει ως εντελώς λογικό, σ’ αυτό τον τόπο θα ζούμε μαζί Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι και θα συνυπάρχουμε στις δουλειές, στα εστιατόρια, στις παραλίες, στα θέατρα, χρειάζεται άσκηση για να γίνει ομαλά αποδεκτό από μας και από εκείνους. Είναι γι’ αυτό που θεωρώ πολύ σωστή την απόφαση για τη συγκρότηση επιτροπής για τη διοργάνωση κοινών πολιτιστικών δράσεων. Είναι απαραίτητη η συναναστροφή από τώρα, για να αποδεχθούμε ο ένας τον άλλο ως συμπατριώτη Κύπριο, γιατί ο διαχωρισμός τόσων χρόνων άφησε στις καρδιές αμφοτέρων διάφορα σημάδια.

Όλα αυτά με οδηγούν στη σκέψη ότι κάτι που επείγει να εφαρμοστεί είναι η ήδη εκφρασθείσα πρόθεση να εισαχθεί στο εκπαιδευτικό σύστημα των δύο κοινοτήτων η εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας για τους μεν και της τουρκικής για τους δε. Με τα χρόνια δεν πρέπει να υπάρχει Κύπριος που να μην έχει ως μητρικές του γλώσσες και τις δύο αυτές γλώσσες.

Η επαναπροσέγγιση χρειάζεται συνειδητή, συλλογική και ατομική προσπάθεια για να επιτευχθεί. Ο καθένας μας ας φέρει στο μυαλό του πώς θα συμπεριφερθεί σε μια ενωμένη κοινή πατρίδα. Κι όπου νομίζει πως χρειάζεται κόπος για να επιτύχει την κοινή ζωή, ας αρχίσει από τώρα την προπόνηση, γιατί δε χωρεί καμιά αποτυχία, άπαξ και υπάρξει συμφωνημένη λύση. Όπως πολλάκις έχει λεχθεί, είμαστε καταδικασμένοι να ζήσουμε μαζί!