Κατ' αρχάς θα ήθελα να αναφέρω ότι ασχολήθηκα με το παρόν εγχειρίδιο γιατί πάνω απ’ όλα το ένιωθα ως ψυχική ανάγκη. Επίσης είναι με πόνο ψυχής αλλά ταυτοχρόνως την ώρα που σύρονται αυτές οι γραμμές, όσο και αν ακούγεται σχήμα οξύμωρο, με κατακλύζουν αισθήματα γαλήνης αλλά και ανακούφισης. Επέλεξα, λοιπόν, να καυτηριάσω ορισμένες θλιβερές πραγματικότητες που ταλανίζουν την κοινωνία μας εδώ και πολλές δεκαετίες. Αποτελεί προσωπική πεποίθηση του αρθρογράφου ότι η μεγαλύτερη γάγγραινα (ως θέλετε αποκαλέστε την) που επικρατεί στη σύγχρονη εν Κύπρο κοινωνία μας είναι ο συσχετισμός ή, καλύτερα, η εξάρτηση του αθλητισμού και δη του ποδοσφαίρου από το ιδεολογικοπολιτικό γίγνεσθαι.

Μια εξάρτηση που αγγίζει τα όρια του ψυχαναγκασμού! Για να το αποτυπώσω με απλά λόγια, αυτό «ισοδυναμεί» με τον διαχωρισμό του κυπριακού ποδοσφαίρου, με τα λεγόμενα εθνικόφρονα σωματεία από τη μια, που εξαρτώνται κυρίως από τον χώρο της άλλοτε εθνάρχουσας Εκκλησίας, π.χ. ΑΠΟΕΛ, ενώ από την άλλη έχουμε τα γνωστά αριστερών αποκλίσεων σωματεία, π.χ. Ομόνοια, που και αυτά με τη σειρά τους εξαρτώνται από το κομμουνιστικό ΑΚΕΛ! Μάλιστα, καλά διαβάσατε, κυρίες και κύριοι. Τάδε έφη η κατάντια του κυπριακού ποδοσφαίρου στην Κύπρο (όση μας έχει με τα καμώματά μας απομείνει) εν έτει 2015! Μιας κατάστασης όλως διόλου απαράδεκτης, καθώς και πατερναλιστικής θα 'λεγα, που αγγίζει τα όρια ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής (όπως έχει γίνει αναφορά και πιο πάνω), που συναρτάται στο εδώ και πολλά χρόνια κυπριακό κατεστημένο.

Διότι δεν νοείται, φίλτατε αναγνώστη, σε μια έστω μικρή χώρα, όπως καλή ώρα η Κύπρος μας, που εδώ και μια δεκαετία τυγχάνει να είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να έχουμε ένα χωριό, ας πούμε το Παλαιχώρι, το οποίο μετά βίας ξεπερνά τους χίλιους κατοίκους, να «συντηρεί» (ας μου επιτραπεί αυτό το σχήμα λόγου), δύο ποδοσφαιρικά σωματεία, που το ένα να εκφράζει τον χώρο της Αριστεράς (ΑΚΕΛ) ενώ το άλλο εκπροσωπεί τον χώρο της Δεξιάς και την (αν είναι ποτέ δυνατόν) πάλαι ποτέ εθνάρχουσα Εκκλησία! Πού ζούμε τελικά, στον Μεσαίωνα ή, ακόμη χειρότερα, στη ζούγκλα!

Αυτό λοιπόν που επιβάλλεται να γίνει για να απογαλακτιστούμε από τον ιδεολογικό προσανατολισμό ή, πιο εύστοχα, για να πετύχουμε τον διαχωρισμό του κυπριακού ποδοσφαίρου από την, όπως λέμε, πολιτική, είναι πρώτα και κύρια να αρχίσουμε από τα μικρά-μικρά, δηλαδή την κορυφή του παγόβουνου, με την ενοποίηση μικρών σωματείων με διαφορετικό ιδεολογικό υπόβαθρο. Δηλαδή, να συνενωθούν στα διάφορα χωριά πρώην αριστερά και δεξιά σωματεία ως πρώτο βήμα και σταδιακά, μετά από μερικές πενταετίες (ίσως και περισσότερο), να καταλήξουμε στις λεγόμενες δύσκολες περιπτώσεις, όπως λ.χ. ο ΑΠΟΕΛ με την Ομόνοια.

Έτσι να απαγκιστρωθούμε επιτέλους πλήρως από αυτή τη μάστιγα που, όπως λέχθηκε και πιο πάνω, ταλανίζει το ποδόσφαιρο και εν εκτάσει την κοινωνία μας με τη γνωστή βία εντός και εκτός των αγωνιστικών χώρων. Μόνο έτσι, λοιπόν, θα σπάσει το απόστημα, ως είθισται να λέγεται. Αναγνωρίζω και παραδέχομαι ότι το εν λόγω εγχείρημα είναι εξαιρετικά δύσκολο, πλην όμως επιβάλλεται να δείξουμε τόλμη, σύνεση και ρεαλισμό. Χρειάζεται, λοιπόν, να «υποστούμε» κάποιες θυσίες και να επιδείξουμε υπομονή, κάνοντας στην αρχή μικρά βήματα, ούτως ώστε να σπάσουν τα διάφορα ταμπού και οι ιδεοληψίες. Η θεραπεία, λοιπόν, του προβλήματος είναι επώδυνη, διότι μιλάμε για μια «ασθένεια», αν θέλετε, βαθιά ριζωμένη, πλην όμως, πιστέψτε με, αξίζει τον κόπο η όλη υπέρτατη προσπάθεια!