Η Τουρκία με τον πιο επίσημο τρόπο επανέλαβε τη γνωστή θέση της για λύση του Κυπριακού, που θα περνά από τη βούληση δύο «ιδρυτικών λαών». Την ίδια στιγμή, ο διεθνής παράγοντας και τα δύο μεγάλα κόμματα στην Κύπρο μιλάνε για παράθυρο ευκαιρίας επίλυσης του εθνικού μας θέματος, που άνοιξε μετά την «εκλογή» του κ. Μουσταφά Ακιντζί στις ψευδοεκλογές.

Είναι εύλογο όλα τα φώτα να στρέφονται στον «νεοεκλεγέντα» κύριο Ακιντζί και στο κατά πόσον ενστερνίζεται τη θέση της Άγκυρας. Αν δεν διαφοροποιηθεί, καταρρίπτεται ο μύθος για δήθεν αλλαγή σκηνικού με την απομάκρυνση Έρογλου και αποδεικνύεται το αυτονόητο. Ο εκάστοτε ηγέτης των Τουρκοκυπρίων είναι υπό την αποδοχή και αίρεση της κατοχικής δύναμης. Το μεγάλο ερώτημα, όμως, περιστρέφεται σε αυτούς που αναγνωρίζουν αυτό το παράθυρο «ευκαιρίας» και επιμένουν για δήθεν momentum και έκριναν επιτακτική την επανέναρξη των συνομιλιών.

Ο διεθνής παράγοντας και πιο συγκεκριμένα οι Αγγλοαμερικανοί δεν χρειάζεται καν να το φανταστούν, αφού αυτοί το επινόησαν για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους στην περιοχή με φόντο τον ενεργειακό πλούτο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το έκαναν και στο παρελθόν με ορόσημο την 1η Μαΐου 2004, ημέρα που η Κ.Δ. θα εισχωρούσε επίσημα στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στο εσωτερικό όμως μέτωπο είναι ακατανόητη, κάθε φορά, αυτή η εμμονή στην ψευδαίσθηση της τελευταίας ευκαιρίας, που δεν πρέπει να χάσουμε θυσιάζοντας τα πάντα. Μόνο αυτοκαταστροφική μπορεί να αποδειχθεί. Η εμπλοκή σε διαπραγματεύσεις, χωρίς να ξέρουμε ακριβώς πού στοχεύουμε, θα μας εγκλωβίσει σε αδιέξοδα και επικίνδυνες ατραπούς.

Η χωροταξική διευθέτηση ενός ερευνητικού πλοίου, που απλώς ανέστειλε την εισβολή του στα χωρικά μας ύδατα και η απομάκρυνση του αδιάλλακτου Έρογλου με τις ευλογίες της Άγκυρας για επικοινωνιακούς λόγους, δεν μπορούν να αποτελούν κριτήρια για αλλαγή του κλίματος και πανηγυρισμούς. Ακόμη και τα ΜΟΕ, που η δική μας πλευρά κατέθεσε μονομερώς και αποτελούν τμήμα ενεργειών χαμηλής πολιτικής, η άλλη πλευρά τα υποτίμησε και προχώρησε απλώς σε παιχνίδια εντυπώσεων καταργώντας τις διατυπώσεις κατά τη διακίνηση μέσω των οδοφραγμάτων, μα επιμένοντας στην επίδειξη ταυτότητας. Η σημαία της ντροπής ακόμη φωταγωγείται στον Πενταδάκτυλο, υπενθυμίζοντάς μας πως είναι ευτυχία να λες πως είσαι Τούρκος, όπως είπε και ο Κεμάλ Ατατούρκ. Ακόμη, στα χαμηλής πολιτικής θέματα η αδηφάγος κατοχική δύναμη δείχνει τα δόντια της.

Το σκηνικό μπορούσε να αλλάξει άρδην αν οι παραινέσεις του Έλληνα Υπουργού Εξωτερικών, κ. Νίκου Κοτζιά, εισακούονταν για το θέμα των εγγυητριών δυνάμεων και για απόσυρση του κατοχικού στρατού. Αλλαγή δεδομένων, δηλαδή, που ενισχύουν την ασφάλεια και γεννούν προσδοκίες για ελπιδοφόρο και ειρηνικό μέλλον.

Δυστυχώς, μέσα σε αυτό το νεφελώδες τοπίο, χωρίς να αλλάξει κάτι στην ουσία, η δική μας πλευρά σύρθηκε σε συνομιλίες χωρίς ξεκάθαρη βάση, με αόρατο αλλά υπαρκτό χρονοδιάγραμμα, που είναι καταδικασμένες σε αδιέξοδο. Όσο θεωρείται ταμπού το θέμα της Δ.Δ.Ο, που πλέον όλοι γνωρίζουμε τι εστί, αφού πήρε σάρκα και οστά με το Σχέδιο Ανάν και απορρίφθηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία του κυπριακού Ελληνισμού, ερχόμαστε όλο και πιο κοντά στη διχοτόμηση. Για περισσότερο από 40 χρόνια μετατράπηκε στο όχημά μας που μας βγάζει σε αδιέξοδα και όχι στην πολυπόθητη λειτουργική λύση που όλοι επιδιώκουμε.

Δεν μπορεί αυτή η μορφή λύσης, που δεν υπάρχει πουθενά στον πλανήτη, να αποκτήσει σωστό περιεχόμενο, γιατί εν τη γενέσει της καταργεί τις βασικές αρχές της Δημοκρατίας. Είναι απλώς μια επινόηση που κάποιοι βάλθηκαν να τετραγωνίσουν τον κύκλο, γιατί έτσι δεν θα δυσαρεστήσουν τους για χρόνια στρατηγικούς συνοδοιπόρους τους και ο νοών νοείτω. Συχνά κάποιοι λάτρεις της άμεσης διευθέτησης του προβλήματος θέτουν το θέμα μη εναλλακτικών επιλογών, αφού όλοι αποδέχονται πως η Δ.Δ.Ο. αποτελεί τη βάση για λύση του Κυπριακού, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Εθνών και πολλών ψηφισμάτων. Έχουν όμως επιλεκτική μνήμη, αφού υπάρχουν σωρεία ψηφισμάτων που θέτουν το Κυπριακό στη σωστή του βάση ως θέμα εισβολής και κατοχής και ζητούν την απόσυρση των κατοχικών στρατευμάτων. Από τη δική μας πλευρά εξαρτάται η αναθεώρηση τακτικής και η χάραξη μιας καινούργιας στρατηγικής, που θα ανατρέπει τα δεδομένα. Αν η Τουρκία δεν έχει κόστος από τη συνεχιζόμενη κατοχή, δεν έχει κανένα κίνητρο για να συμβάλει στην ορθή επίλυση του Κυπριακού.

Έτσι, λοιπόν, αντί να μένουμε άβουλοι περιμένοντας το μοιραίο, με μόνη μας έγνοια την προετοιμασία του κόσμου να αποδεχθεί τον πικρό συμβιβασμό, γιατί έτσι επιτάσσει ο ψευδορεαλισμός και ο χρόνος που τελειώνει, θα συνυπογράψουμε την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, τη μόνη ασπίδα επιβίωσης του Ελληνισμού στο νησί. Είναι επιεικώς ανήθικο και δεν ταιριάζει σε ένα οικονομικά και ηθικά γονατισμένο λαό να εκβιάζεται αυτήν τη στιγμή, που κάποιοι κυνικά τον χαρακτηρίζουν ευάλωτο τάζοντάς του καλύτερες μέρες.

Οι αρχές και οι πανανθρώπινες αξίες, όπως η δημοκρατία και η δικαιοσύνη, δεν παζαρεύονται στην κλεψύδρα του χρόνου. Δεν διαμορφώνονται αναλόγως γεωγραφικής και εθνικής προέλευσης. Ο θύτης δεν πρέπει να εξισώνεται με το θύμα. Ένα πρέπει να έχουμε συνεχώς στο μυαλό μας. Αυτήν τη γη δεν την κληρονομήσαμε μόνο από τους προγόνους μας, αλλά τη δανειστήκαμε και από τα παιδιά μας και δεν έχουμε το δικαίωμα να τα καταδικάσουμε να ζήσουν σαν πολίτες β κατηγορίας γιατί κάποιοι θα μας εκβιάζουν...

ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΙΔΗΣ
Μέλος της Συμμαχίας Πολιτών