Καλά, η εισβολή δεν είναι πρόβλημα, λες και δεν έγινε ποτέ, όπως δήλωσε στο Πανεπιστήμιο Κύπρου ο ανεκδιήγητος Αμερικανός Πρέσβης. Τις άθλιες δηλώσεις του Τσαβούσογλου, στην επίσκεψή του στην Κύπρο, κανείς δεν τις άκουσε άραγε;

Η εκλογή του Μουσταφά Ακιντζί στην ηγεσία των κατοικούντων παρανόμως στα κατεχόμενα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας (ΚΔ) έχει χαρακτηριστεί ως πολύ μεγάλη και ανέλπιστη ευκαιρία, τουρκιστί κελεπούρι.

Ο διαλλακτικός και συμπαθής κύριος Ακιντζί μετατράπηκε μέσα σε έναν παροξυσμό υπέρμετρων ελπίδων σε δραστική λευκαντική ουσία, που ξέπλυνε τις παρανομίες της Τουρκίας και την έθεσε ενώπιον του λαού άσπιλο, άχραντο και αμόλυντη.

«Ραντιείς με υσσώπω και καθαρισθήσομαι πλυνείς με και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι…»

Η επίθεση που δέχθηκε η ΚΔ τον περασμένο Οκτώβρη με τη ναυτιλιακή οδηγία, το ερευνητικό σκάφος και τον τουρκικό στόλο ξεχάστηκαν, ξεχάστηκε και το γεγονός ότι οι πετρελαϊκές εταιρείες έφυγαν.

Παραγνωρίζεται ότι οι θάλασσές μας γκριζαρίστηκαν. Η κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας από το τουρκικό κράτος σε όλα τα επίσημα έγγραφα που διακινούνται στις Βρυξέλλες συνεχίζονται χωρίς να ενοχλούν.

Με λουκούμια, καφέδες και ζιβανίες ανέτειλε ο ήλιος της δικαιοσύνης.

Παράθυρο ευκαιρίας λοιπόν, κελεπούρι. Καλά, η εισβολή δεν είναι πρόβλημα, λες και δεν έγινε ποτέ, όπως δήλωσε στο Πανεπιστήμιο Κύπρου ο ανεκδιήγητος Αμερικανός Πρέσβης. Τις άθλιες δηλώσεις του Τσαβούσογλου, στην επίσκεψή του στην Κύπρο, κανείς δεν τις άκουσε άραγε; Είναι ή έκσταση τόσο μεγάλη, που τους αναρπάζει ύπερθεν των γεγονότων και ζουν μια εικονική πραγματικότητα χωρίς κατοχικό στρατό και εποίκους, χωρίς η Κύπρος να βρίσκεται στο στόμα του λύκου;

Σπεύδουμε να αναπτύξουμε κουλτούρα λύσης, δηλαδή κουλτούρα υποταγής και αποδοχής της οποιασδήποτε συμφωνίας. Αλλά ο κόσμος θέλει λύση. Αναζητεί λύση απεγνωσμένα. Ωστόσο, όσο φτωχός και αν είναι και όσα πλούτη και αν του τάξουν με τη λύση, πιστεύω πως δεν θα αποδεχθεί μια λύση που απλώς θα νομιμοποιεί το συνεχιζόμενο έγκλημα της κατοχής. Που δεν παραγράφεται σε λαϊκές αγορές και καφενέδες.

Όσα ακούμε αυτές τις μέρες για την τελευταία ευκαιρία είναι υπερβολές και έλλειψη μέτρου. Χαρακτηριστική είναι εν προκειμένω η επιφυλακτικότητα του διαπραγματευτή κυρίου Μαυρογιάννη. Ως έμπειρος διπλωμάτης, γνωρίζει πως με τα ΜΟΕ «χαμηλής πολιτικής» δεν επιλύεται το Κυπριακό. Απλώς γίνεται αποδεκτή η παρούσα κατάσταση. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, πού οφείλεται όλος αυτός ο ενθουσιασμός, τη στιγμή που όλα δείχνουν πως η στάση της Τουρκίας δεν έχει αλλάξει και πως ο συμπαθής κύριος Ακιντζί, όσο και να θέλει, δεν μπορεί να αλλάξει τις πρακτικές των προκατόχων του. Στόχος είναι να συνηθίσουμε;

Το έγγραφο τη 17ης Μαΐου του 2015, που κατέθεσε η Τουρκία στο Συμβούλιο Σύνδεσης, ελέχθη ότι είναι στην ίδια γραμμή μ' εκείνο της 23ης Ιουνίου του 2014, που αναφέρει ότι το κράτος του ΄60, το κράτος της Ζυρίχης, ιδρύθηκε από τη χωριστή έκφραση της αυτοδιάθεσης των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων, προδικάζοντας τη διπλή πηγή εξουσίας και κυριαρχίας, δηλαδή τη μονιμοποίηση της διχοτόμησης. Η Κυβέρνηση οφείλει να δώσει στη δημοσιότητα το εν λόγω έγγραφο.

Αλλά μήπως αυτό που θα εμφανιστεί ως λύση τι θα είναι; Θα είναι η επανενσωμάτωση των κατεχομένων στην Κυπριακή Δημοκρατία, ή η νομιμοποίηση των τετελεσμένων της εισβολής και του συνεχιζόμενου εγκλήματος της κατοχής; Τι υποκρύπτει από την ιδανική εικόνα που παρουσιάζεται στον λαό; Επικίνδυνη άγνοια, συνενοχή, ή πολιτική αφέλεια;
Βεβαίως, για να είμαστε αντικειμενικοί, οι Κύπριοι πολιτικοί δεν μιλούν πια για δίκαιη λύση, μιλούν μονάχα για βιώσιμη λύση συμβιβασμού. Στην πραγματικότητα, προσπαθούν να πείσουν τον Λαό να ψηφίσει την αποδοχή των τετελεσμένων της εισβολής, όπως τα έχουν αποδεχθεί οι ίδιοι, και που θα αναγνωρίσουν το ψευδοκράτος ως ισότιμο συνιστών κράτος, αφού καταργηθεί η Κυπριακή Δημοκρατία.

Όσον αφορά την ΕΕ, η Τουρκία επιδιώκει το άνοιγμα νέων κεφαλαίων, χωρίς να έχει εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της και διεκδικεί να διέλθει διά των εδαφών της ο αγωγός φυσικού αερίου της Λεβαντίνης. Και όχι μόνο. Προχωρεί στην εμβάθυνση της τελωνειακής ένωσης και τη συμμετοχή της στο Συμβούλιο Εξωτερικών και Άμυνας, ενώ παράλληλα ζητά το άνοιγμα των κεφαλαίων 15, 17, 23, 24 και 31.

Για να είμαι ειλικρινής, φοβάμαι αυτήν τη στιγμή την όποια παρέμβαση της ΕΕ. Διότι, υπάρχουν κάποιοι στην ΕΕ που θέλουν και φαίνεται έχουν πεισθεί (με τη συνδρομή ημετέρων και των Βρετανών), ότι η ΔΔ είναι «το όνειρό μας», η μεγάλη μας «νίκη», η δικαίωση που «θα επανενώνει την πατρίδα μας», και δεν μας νοιάζουν οι όποιες παραβιάσεις του κεκτημένου. Φθάνει να βρεθεί η «λύση». Δυστυχώς, τους έχουν πείσει ότι δεχόμαστε το πρωτογενές δίκαιο στη βάση της παρθενογένεσης των δυο συνεταιρικών και ισότιμων συνιστώντων κρατών.

Εμείς που παλεύουμε μέσα στην ΕΕ έχουμε φθάσει πολλές φορές σε απόγνωση, όταν στριμώχνοντας τον συνομιλητή μας επί θεμάτων αρχής, η μοναδική του διέξοδος επικεντρώνεται στην απάντηση, που γίνεται μόνιμη επωδός: Μα η Κυβέρνησή σου άλλα μας λέει…

Η παρέμβαση της ΕΕ θα έχει νόημα, αν της ζητήσουμε να διασφαλίσει την εφαρμογή των αρχών και αξιών της, τα ανθρώπινα και πολιτικά δικαιώματα και το ευρωπαϊκό κεκτημένο για όλους τους πολίτες της ΚΔ, ανεξαρτήτως του τρόπου διοικητικής οργάνωσης του κράτους. Και μάλιστα χωρίς αποκλίσεις.

Η θέση ότι οι πρόσφυγες δεν θα θελήσουν να γυρίσουν δεν απαλλάσσει κανένα για τις ενδοτικές αντιλήψεις. Άλλωστε, το δικαίωμα της επιστροφής, της ελεύθερης διακίνησης και εγκατάστασης ανήκει σε όλους. Πρόσφυγες και μη.

Το πρωτόκολλο 10, το πρόσθετο πρωτόκολλο και η αντιδήλωση της 21ης Σεπτεμβρίου είναι τμήματα του κεκτημένου, και πρέπει να απαιτήσουμε να εφαρμοσθούν πάραυτα στην Κύπρο. Αυτός πρέπει να είναι ο ρόλος της ΕΕ και αυτό πρέπει να επιδιώξουμε. Ας αρχίσουμε από τα κεκτημένα και όχι να περιμένουμε την ΕΕ να έλθει να νομιμοποιήσει τα τετελεσμένα της εισβολής. Όσον αφορά τα ΜΟΕ, γιατί δεν ζητάμε επιτέλους το άνοιγμα της Αμμοχώστου ως πρώτη ένδειξη καλής θελήσεως; Μήπως ζητήθηκε από την Κυβέρνηση και ο Ακιντζί αρνήθηκε; Μήπως η Κυβέρνηση φοβάται ότι θα χαλάσει το καλό κλίμα και θα χαθεί το κελεπούρι;