Εδώ και χρόνια, αποφεύγουμε όπως ο διάβολος το λιβάνι λέξεις όπως απελευθέρωση εδαφών, αγώνα κατά του εισβολέα, και διαπραγματευόμαστε για μια ενωμένη Κύπρο και όχι για επανένωση των δυο κοινοτήτων, σε μια ολοκληρωτικά ελεύθερη ευρωπαϊκή Κύπρο, που πρωτίστως αυτό θα έπρεπε να είναι το ζητούμενο, και μετά τα υπόλοιπα. Η Τουρκία από εγγυήτρια δύναμη μετατράπηκε σε κατοχική δύναμη για εμάς, όχι για τους Τουρκοκυπρίους, που η στρατιωτική της δύναμη τους επιτρέπει να διαπραγματεύονται από θέση ισχύος.

Στο τραπέζι των συνομιλιών διαπραγματευόμαστε τα πάντα, έκτος από την απελευθέρωση του νησιού, που κανείς δεν τολμά να αγγίξει. Μετά από σχεδόν μισόν αιώνα παρουσίας και απόλυτου ελέγχου της Τουρκίας, έμμεσα ή άμεσα, χωρίς αυτό να δημιουργεί έντονες ή και καθόλου αντιδράσεις από πλευράς μας, καταλήξαμε να επικεντρωνόμαστε στο «πάρε-δώσε» και «συμβιβασμούς», με την Τουρκία να μεταμφιέζεται σε προστάτη και μοναδικό πρωταγωνιστή μιας λύσης ή μη λύσης, μεταξύ των δυο κοινοτήτων.

Όταν οι σχέσεις υπόδουλου και κατακτητή βρίσκονται σε ένα σημείο καλοπροαίρετων και κακοπροαίρετων δηλώσεων αξιωματούχων, που η πρόσθεση ή η αφαίρεση μιας λέξης, από ένα έγγραφο, δημιουργεί ευφορία ή στενοχώρια, αλλά τελικά τα βρίσκουν, αυτό δεν καθορίζει σε καμία περίπτωση σχέση κατακτητή και κατακτημένου.

Η «ελευθερία» και ή «κατοχή» δεν έχουν διάφορες ερμηνείες που μπορεί κάποιος να επιλέξει κατά προτίμηση. Πιστεύω, ότι βάσει αυτών των δεδομένων και τη χαλαρή στάση μας έναντι του κατακτητή, που είναι και έμμεσα και συνομιλητής, άλλα έχει και τον τελευταίο λόγο για μια συμφωνία, ο Αμερικανός Πρέσβης στην Κύπρο John M. Koenig ισχυρίστηκε ότι το Κυπριακό «δεν είναι κατά κύριο λόγο πρόβλημα εισβολής και κατοχής». Σκεπτόμενος αμερικανικά, είναι ορθός. Όταν δεν μιλάμε για «λευτεριά», σημαίνει ότι δεν έχουμε «σκλαβιά» (απλή αμερικανική σκέψη). Χωρίς εισβολή και κατοχή, έχουμε ένα, από τα τόσα προβλήματα, πάρε - δώσε, μεταξύ δυο τριτοκοσμικών κοινοτήτων. Αυτόματα αθωώνεται η αμερικανική πολιτική και ο Κίσινγκερ, που τον τελευταίο, αν τον ψάχνει ο Χάρος, θα έχει μια καλή απολογία, τουλάχιστον για ένα -από τα πολλαπλά- έγκλημά του κατά της ανθρωπότητας.

Όσο για εμάς τους ξεχασιάρηδες, μας έκανε καλό η δήλωση του Αμερικανού πρέσβη, γιατί θυμηθήκαμε σε όλα τα επίπεδα, ότι η μισή μας πατρίδα είναι άμεσα σκλαβωμένη και η άλλη μισή έμμεσα. Όσο για τον Ερντογάν, που δεν εμπιστεύεται την Ευρωπαϊκή Ένωση για εγγυήτρια, καλά κάνει. Εμείς τι να πούμε και ποιον να εμπιστευτούμε; Εγγυήσεις έχουν μόνο τα ηλεκτρικά είδη και όχι χώρες ελεύθερες και μάλιστα ευρωπαϊκές. Άρα...