Οι ηνίοχοι -ναι- του ηττημένου άρματος της Κυπριακής Δημοκρατίας και του ταπεινωμένου (προδομένου δηλαδή) Ελληνισμού της Κύπρου οδηγούν, με αναπεπταμένα τα φάρια (φέσια) του δωσιλογισμού στο προτελευταίο, κατ’ εντολήν και προσυμφωνημένα, σκαλοπάτι του ικριώματος προς εκτέλεσιν της προσχεδιασθείσης ποινής στον «ένοχο». Τα «νταούλια και οι ζορνέδες» (άνευ λοκμάδων αυτήν τη φορά) επί της οδού Λήδρας και τα διζωνικά σουλάτσα εν είδει στημένου θεάτρου και στημένων εκθαμβωτικών βιτρίνων, δονούν τον τρεμάμενο λαό, τον Ελληνισμό.

Οι δε χυδαίες παγκομματικές μπαρούφες ή μεμψιμοιρίες, περί δήθεν χρεοκοπίας της γραμμής και της τακτικής του προεδρικού συνεργείου «λύσης», εκθέτουν και αποκαλύπτουν τα κάθε λογής υποπροϊόντα μιας εκτραπείσης γραμμής απελευθέρωσης και λύτρωσης από τον τουρκικό ζυγό. Τα υποπροϊόντα, δηλαδή, μιας υποβαθμισμένης σερβιρισμένης κουλτούρας ενός πονηρού και ψυχοφθόρου έκπτωτου πολυπολιτισμού, που διαλαλεί υποβολιμαία ένα μέλλον νεοδουλείας και παράδοσης για τον κυπριακό Ελληνισμό. Με τους «συμπροέδρους» να ροβολούν ανά τας αγυιάς και τας ρύμας και να διαφημίζουν το… νέο προϊόν στους υπηκόους τους!

Τα στίφη όμως των τουρκοσυνθημάτων και των επιχειρημάτων, που και «εμείς» αναπαράγουμε, όπως και οι ορδές των αποτελεσμάτων του θριάμβου της εποικιστικής επαναπροσέγγισης της κάθε μαριονέτας και των… ανοικτών οδοφραγμάτων, φωτίζουν από τα άψη του τουρκοφωτισμένου Πενταδακτύλου την εθελούσια ήττα ενός έθνους, αλλά και τη μιζέρια της λεγόμενης κοινωνίας των πολιτών, που δρούμε μ’ αυτό το παράσημο κορδωτοί.

Εν έτει 2015, με αναπεπταμένα τα φάρια της υποταγής αυτοί οι στημένοι και ολίγοι, χειροκρότησαν τους επί πεζοδρομίου «φύλαρχους» της Κύπρου με κλάδους ελαίας, αναμένοντας μεθυσκόμενοι αυτό το υποβολιμαίο μέλλον που σερβίρουν οι εκπαιδευθέντες προς τούτο. Και με παραγεγραμμένο το εθνικό χρέος και την Ιστορία μας, καταλήγει κανείς σε ένα αβίαστο ερώτημα: «Εδώ που μας σύρουν οι ουτιδανοί έμποροι πατρίδων, οι αλλότροποι ομόγλωσσοι, αλλά και οι ετερόγλωσσοι καρραγωγείς των τουρκικών σχεδιασμών και των κλακαδόρων της Γραμματείας των Ην. Εθνών, αλλά και της χρεοκοπημένης Ευρωπαϊκής Ένωσης, θέλουμε άραγε την ελευθερία μας και δεν μπορούμε να την ανακτήσουμε; Ή μήπως μπορούμε μεν, αλλά δεν θέλουμε, έστω και υπό την μπότα του "τουρκοκύπριου" βιαστή και του Τούρκου κατακτητή».
Γκρίζα η καθαρή αυτών απάντηση!

Α. ΦΡΥΔΑΣ
Πτυχ. Νομικών και Πολιτικών Σπουδών