Το ότι ο κ. Έιντε πιέζει για να προωθηθεί το κλείσιμο του Κυπριακού είναι προφανές, όπως επίσης είναι έντονη η προσπάθεια από πλευράς Προέδρου Αναστασιάδη για ανάμειξη του διεθνούς παράγοντα (Μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας και Ευρωπαϊκής Ένωσης) με στόχο την εισαγωγή αρχών λύσης με βάση το κοινοτικό κεκτημένο. Παραμένουν, όμως, οι τόσες διαδοχικές - διαχρονικές υποχωρήσεις της δικής μας πλευράς, που διαμορφώνουν για την ευρισκομένη στο απυρόβλητο Τουρκία το πλεονέκτημα να επηρεάζει κατά τους σχεδιασμούς της να καταστεί περιφερειακή υπερδύναμη, γιατί δήθεν κρατεί «το κλειδί λύσης», αντί να είναι στο σκαμνί του κατηγορουμένου για παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου και Κοινοτικού Δικαίου.

Το μεγάλο ερώτημα είναι ο κίνδυνος να προβούμε, χάριν της ελπίδας για λύση, σε νέες υποχωρήσεις, που σε περίπτωση διαφωνίας στις ενδοκυπριακές διαπραγματεύσεις, η άλλη πλευρά θα προσθέσει κι αυτήν την υποχώρησή μας στα «κεκτημένα» που απέκτησε με την κοινή δήλωση Χριστόφια-Ταλάτ του Μαΐου του 2008, για νέο συνεταιρισμό και τη συμφωνία Αναστασιάδη-Έρογλου τον Φεβράρη του 2014. Υποχωρήσεις της πλευράς που έχει τη βούληση και επιθυμεί δικαίως την επίλυση του Κυπριακού, πλην όμως από το 1977 θεωρεί εαυτόν δεσμευμένο από τις συμφωνίες Μακαρίου-Ντενκτάς και Κυπριανού-Ντενκτάς ως τον οδυνηρό συμβιβασμό. Συμφωνίες που όμως ποτέ δεν τήρησε έκτοτε η τουρκική πλευρά, η οποία μάλιστα τις ανέτρεψε κατά τρόπον προκλητικό με την ανακήρυξη του ψευδοκράτους το 1983, το οποίο καταδίκασε η διεθνής κοινότητα με σχετικά ψηφίσματα, που δυστυχώς ξεχάστηκαν.

Οι αρχές και αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης έπρεπε να είναι από το Μάιο του 2004, με την πλήρη ένταξή μας και από το 2005, με την κοινή-ομόφωνη τότε δήλωση των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η βάση λύσης που θα επέτρεπε μια μετεξέλιξη του Συντάγματος σε μια λειτουργική και διεπόμενη από το κοινοτικό κεκτημένο ομοσπονδία. Ένα πραγματικά ισότιμο με τα άλλα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης ομόσπονδο Κράτος, στο οποίο ο τρόπος διακυβέρνησης θα διέπεται από τη δημοκρατική αρχή και όλοι οι πολίτες του θα τυγχάνουν κατά τα ατομικά δικαιώματά τους πλήρη σεβασμό σ’ ολόκληρη τη χώρα. Ευρωπαϊκό δίκαιο που είναι, έναντι του εσωτερικού δικαίου κάθε χώρας-μέλους, υπέρτερος νόμος δυνάμει του οποίου λαοί με διαφορετική γλώσσα, θρησκεία και κουλτούρα ζουν ισότιμα. Αυτές οι αρχές δικαίου, σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τρόπος ζωής πρέπει να ισχύσει για τη λύση του Κυπριακού και όχι η όποια λύση να καταστεί παράγωγο και δεσμευτικό μέρος του κεκτημένου, που θα μας καθιστά μη ισότιμους πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην ίδια μάλιστα τη χώρα μας.

Ο κυρίαρχος λαός οφείλει να προβλέψει και αγωνιωδώς να προειδοποιήσει για την πραγματική υφή του διεθνούς προβλήματος και τους σχεδιασμούς από χρόνια πολλά της Τουρκίας, για ουσιαστική, καθολική τουρκοποίηση της Κύπρου. Ο λαός για μιαν ακόμη φορά πρέπει επίμονα να επισημάνει τη λανθασμένη πορεία των 41 ετών και να προτείνει «αλλαγή πλεύσης», ώστε να καταστεί ο καθηγητής για τη διεκδίκηση του προφανούς, να είναι δηλαδή η Κύπρος και κάθε νόμιμος πολίτης της πραγματικά ίσοι έναντι των υπολοίπων κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των άλλων Ευρωπαίων πολιτών.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ
Δικηγόρος