Αφού λοιπόν ο καθοριστικός παράγοντας είναι η Τουρκία, γιατί επιμένουμε για δεκαετίες στην ίδια μέθοδο που απέτυχε, αλλά αναμένουμε διαφορετικά αποτελέσματα;
Στις πρόσφατες παρεμβάσεις μου στο Ευρωκοινοβούλιο για την έκθεση της Τουρκίας, μεταξύ άλλων τόνισα ότι: «Μετά από δέκα χρόνια (ενταξιακών), η κατάσταση εντός Τουρκίας χειροτερεύει, η κατοχή μέρους της Κύπρου συνεχίζεται και η Τουρκία δεν αναγνωρίζει καν την Κυπριακή Δημοκρατία, πράγμα που αποτελεί μιαν από τις πολλές της υποχρεώσεις προς την ΕΕ». Είναι κοινή διαπίστωση, συνέχισα, ότι «η πολιτική του ανοίγματος κεφαλαίων δοκιμάστηκε και απέτυχε. Γιατί όμως επιμένουμε (ως ΕΕ) στην ίδια μέθοδο που απέτυχε, αλλά αναμένουμε διαφορετικά αποτελέσματα;». Παρόμοια κοινή διαπίστωση ισχύει και στο Κυπριακό.
ΟΛΟΙ αναγνωρίζουν ότι η Τουρκία αποφασίζει τα ουσιώδη που αφορούν την κατοχή, τα στρατεύματα του Αττίλα, τους έποικους κ.ά. Αφού λοιπόν ο καθοριστικός παράγοντας είναι η Τουρκία, γιατί επιμένουμε για δεκαετίες στην ίδια μέθοδο που απέτυχε, αλλά αναμένουμε διαφορετικά αποτελέσματα;
Η ακατανόητη ευφορία μετά την ανάληψη της υποτελούς διοίκησης στα κατεχόμενα από τον Ακιντζί δίνει την απάντηση που δεν ομολογούν. Αναφέρομαι σε υποτελή διοίκηση στα κατεχόμενα της Τουρκίας, επειδή είναι το εύρημα και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, αλλά αριστεροδέξιοι «εξ επαγγέλματος ευρωπαϊστές» ουδέποτε θα χρησιμοποιήσουν τέτοιους ευρωπαϊκούς όρους. Ούτε θα προτάξουν το συντριπτικό επιχείρημα για ευρωπαϊκό κεκτημένο στη λύση.
Ξέρουν ότι ο Ακιντζί δεν μπορεί να διώξει έναν έποικο, έναν Αττίλα, να εφαρμόσει τα ανθρώπινα δικαιώματα και τους κανόνες δικαίου σε ένα «κράτος», χωρίς εγγυητικά δικαιώματα της Τουρκίας. Εφόσον ξέρουν, μοναδική εξήγηση για την ευφορία είναι πως οδηγούν τα πράγματα ώστε η όποια λύση-διάλυση να είναι το αναπόδραστο. Και ξέρουν ότι πρώτιστο κίνητρο (ίσως μοναδικό) για τον Ερντογάν είναι να αποκτήσει μέσω «λύσης», νομιμοποιημένο επεμβατικό ρόλο στην Αν. Μεσόγειο.
Μπροστά σε τέτοιους κινδύνους, το Αυτονόητο Σχέδιο (ούτε plan B, ούτε C, αλλά Α από το αυτονόητο), είναι η ενδυνάμωση της Κυπριακής Δημοκρατίας απέναντι στα νεοσουλτανικά σχέδια του Ερντογάν. Η ενδυνάμωση της Κυπριακής Δημοκρατίας, ιδίως μετά την ένταξή μας στην Ε.Ε., ενισχύεται περισσότερο από τον ενεργειακό πλούτο στην Κυπριακή ΑΟΖ. Αυτό που αποτελεί αυτονόητο καθήκον, στην Κύπρο φιλτράρεται μέσα από την εκάστοτε επικείμενη «λύση», με πολιτικούς να θεωρούν την ενδυνάμωση εμπόδιο στη … «λύση» που έχουν στο μυαλό τους.
Τα πιο κάτω είναι παραδείγματα σοβαρών και όχι τυχαίων παραλείψεων. Με πρωτεργάτη την Κίνα (μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας/ΟΗΕ), εδώ και μήνες στήνεται η Ασιατική Τράπεζα Επενδύσεων για Υποδομές, που θα επηρεάζει την οικονομική και την πολιτική δεκάδων χωρών.
Ήδη έσπευσαν να γίνουν ιδρυτικά μέλη πλείστα κράτη της ΕΕ και χώρες που ανήκουν στη Δύση. Τα προνόμια ενός ιδρυτικού μέλους είναι τεράστια και προκαταλαμβάνοντας επισημαίνω ότι το κόστος συμμετοχής δεν είναι κύριο πρόβλημα. Η Τουρκία φυσικά έκανε ήδη αίτημα, αλλά η Κύπρος όχι. Παρά τις αγωνιώδεις εκκλήσεις μου προς τον Πρόεδρο και τον Υπ. Οικονομικών, το ζήτημα εξετάζεται τώρα, όταν πλέον έχει εκπνεύσει η προθεσμία.
Παρόμοια συμπεριφορά «παραλείψεων» και στο θέμα του εποικισμού ως έγκλημα πολέμου. Το κυπριακό Υπ.Εξ. δεν κινήθηκε στο Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης. Τελικά, κίνησα τη διαδικασία προσωπικά ως ευρωβουλευτής με τη συνεργασία νομικών και ειδικών από τις ΗΠΑ. Πρόσφατα ο Υπ.Εξ. δηλώνει αισιόδοξος και περιμένει πότε θα ταξιδεύει από το… Ερτζάν(!) και ότι δεν υπάρχει δυνατότητα νομικών μέτρων εναντίον του αγωγού νερού που στήνει η Τουρκία στα κατεχόμενα. Θα ήταν καλύτερα να γνώριζε ότι στο αίτημά μας στο Ποινικό Δικαστήριο περιλαμβάνεται και αυτό το θέμα!
Τέλος, ένας ζεύγος Κυπρίων (αυτοπροσδιορίζονται ως Κύπριοι) καταδιώκονται από το κατοχικό καθεστώς επειδή ανήρτησαν τη σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας στην επικράτεια της Κύπρου και παρά τις απειλές. Οι γνωστοί «ευρωπαϊστές εξ επαγγέλματος» θλίβονται με την εξέλιξη αυτή και το πιο εκκωφαντικό είναι η απουσία ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ από κάθε κοινή εκδήλωση για στήριξή τους. Μια τρίτη «παράλειψη», που φανερώνει πολλά και αυτονόητα.
ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ
[email protected]
Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ (S&D)
