«Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει εδώ και πάρα πολύ καιρό συνηθίσει να θεωρεί τη δημοκρατία σαν μια πολυτέλεια και σαν κάτι το ενοχλητικό».
Γιάνης Βαρουφάκης: «Ο παγκόσμιος Μινώταυρος»

Είναι σημαντική η πιο πάνω τοποθέτηση του Ελλαδίτη Υπουργού Οικονομικών Γ. Βαρουφάκη, διότι σίγουρα γνωρίζει πολύ καλύτερα από εμάς. Βέβαια, δεν αναμέναμε τον κ. Βαρουφάκη για να αντιληφθούμε το τι γίνεται σήμερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όπου τα τραπεζικά μονοπώλια επιδεικνύουν τη δύναμή τους καθημερινά εις βάρος των χωρών της Μεσογείου και των ανατολικών κρατών-μελών της.

Σήμερα η μεταμοντέρνα τοκογλυφική πλουτοκρατία, η οποία έχει καθυποτάξει την κλασική αστική τάξη της παραγωγής, του εμπορίου και του πρωτογενούς τομέα, εξευτελίζει καθημερινά κάθε Ανθρώπινο Δικαίωμα, το οποίο οι ίδιοι πριν από λίγο καιρό στήριζαν με οδηγίες και εθνικές νομοθεσίες (Σύμβαση των Η.Ε. για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρίες και άλλα) ως Ε.Ε.

Το «κενό δημοκρατίας», που σήμερα πλέον θεωρείται δεδομένο, έχει εντοπιστεί εδώ και δέκα τουλάχιστον χρόνια, από τους ίδιους τους ενεργούς Ευρωπαίους πολίτες, οι οποίοι άρχισαν να προωθούν νέες προτάσεις θεραπευτικού χαρακτήρα, όπως η μετάβασή μας στη «συμμετοχική δημοκρατία» με τη θεσμοποίηση διαδικασιών, μέσω των οποίων ο ενεργός Ευρωπαίος πολίτης να μπορεί να παρεμβαίνει στη διαδικασία λήψης των αποφάσεων. Ένας τέτοιος θεσμός είναι και η «πρωτοβουλία των πολιτών», βάσει της οποίας με τη λήψη συγκεκριμένου αριθμού υπογραφών ανά χώρα-μέλος, θα μπορούν οι πολίτες απ’ ευθείας να προωθούν νομοσχέδια στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, χωρίς την εμπλοκή των κομμάτων. Ακόμα θεσμοθετήθηκε το πλαίσιο λειτουργίας των Μη Κυβερνητικών Οργανισμών, που λειτουργούν ως εκφραστές των μη κομματικοποιημένων πολιτών.

Σήμερα, μετά από λίγα χρόνια, διαπιστώνουμε ότι και οι θεσμοί αυτοί δεν λειτουργούν όπως τους έχομε οραματιστεί και δεν παίζουν τον ρόλο που θα έπρεπε να παίζουν στο ευρωπαϊκό πολιτικό γίγνεσθαι. Γεγονός που υποχρεώνει τους λαούς των χωρών που υποφέρουν από την εφαρμοσμένη πολιτική της λιτότητας των μη δημοκρατικά εκλελεγμένων οργάνων της Ε.Ε. να αναθεωρούν τις παλιές θέσεις τους, ως προς τη στάση τους έναντι μιας ενιαίας Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Οι λαοί πλέον αντιδρούν (κατά των δεξιών συντηρητικών κομμάτων, με τον μεταμοντέρνο μηδενισμό που κυριαρχεί, και ο οποίος έχει διαβρώσει καίρια την πληθυσμιακή βάση του νεωτερικού πολιτισμού), διότι η αντιδημοκρατική στάση της Ε.Ε. ουσιαστικά εκφράζεται μέσα από οικονομικές πολιτικές (αντικοινωνικές), που εφαρμόζονται στις χώρες-μέλη, οι οποίες -λόγω μεγέθους και δύναμης- αδυνατούν να διαχειριστούν τα χρέη των εθνικών τραπεζών και του κρατικού μηχανισμού, μεταβιβάζοντάς τα στη μεσαία και εργατική τάξη κάθε χώρας ξεχωριστά (ήπια στην Ισπανία, Πορτογαλία & Ιταλία, σκληρά στην Ελλάδα και Κύπρο).

Η οικονομική αυτή πολιτική της αναδιανομής του πλούτου των μεσογειακών χωρών προς όφελος των Βορείων και δη της Γερμανίας, που απαιτεί αποκλεισμό κάθε κοινωνικού θεραπευτικού μέτρου, που θεωρείται εμπόδιο στη δομή κάθε οικονομικής μετάλλαξης, διότι ενισχύει το κράτος, προς όφελος του τραπεζικού συστήματος, ουσιαστικά έχει θάψει τα όνειρα των Ευρωπαίων, δικαιώνοντας στην πράξη όσους θεωρούσαν την Ε.Ε. ως χώρα των μονοπωλίων και του ακραίου καπιταλισμού, πέραν των κοινωνικών και ανθρωπιστικών δηλώσεών της.

ΧΡΥΣΗΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ