Ο γράφων ως ομιλητής στο μνημόσυνο των Παναγιώτη Τουμάζου και Αλέκου Κωνσταντίνου, στην Κακοπετριά, είχε την ευκαιρία μέθεξης σε δυο ιστορικά δρώμενα, που αξίζει να δημοσιοποιηθούν και να εξαρθούν.
Το πρώτο αφορά την αρτιότατη διοργάνωση του μνημοσύνου, αλλά - πρωτίστως - της ιεροτελεστίας της κατάθεσης στεφάνων στον επιβλητικό χώρο μνημείου των πεσόντων δυο ηρωομαρτύρων της κυπριακής λευτεριάς.

Με την άψογη παρουσία του στρατιωτικού αγήματος, την εκτέλεση των τραγουδιών από την πολυμελή χορωδία, την κατάθεση δεκάδων στεφάνων από σωματεία, οικογένειες αγωνιστών και άτομα από την Κακοπετριά και τις γύρω κοινότητες, και με τα υπέροχα χάλκινα μνημεία με τις προτομές των δυο ηρωομαρτύρων και τις λαμπρές μαρμάρινες επεξηγηματικές πινακίδες!

Το δεύτερο στοιχείο που πρέπει να εξαρθεί είναι το πιο κάτω ιστορικό αφήγημα: Ο Π. Τουμάζος, με τη λαμπρή του δράση στον αγώνα για την Ένωση, απέκοψε ένα κλωνάρι αγριελιάς βαδίζοντας στον τόπο της ενέδρας - έξω από την Κακοπετριά - κατά των βρετανικών στρατιωτικών περιπολικών οχημάτων, λέγοντας στους συντρόφους του: «Αν πέσω στη μάχη, να βρούνε οι Άγγλοι την αγριελιά και να πεισθούν, επιτέλους, πως αγαπάμε την ειρήνη», ενώ σε λίγα λεπτά μέσα έπεφτε, πολεμώντας ακάλυπτος, για καλύτερη κατόπτευση τη μοιραία κείνη νύχτα…

Υ.Γ. Κι εκείνη η πολυσχιδής / πολύπτυχη, πανόμορφη δράση του ΠΑΟΚ Κακοπετριάς που στεγάζεται στο επιβλητικό κτιριακό συγκρότημα, γιατί δεν προβάλλεται και δεν αξιοποιείται;

ΠΕΤΡΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ