Αν παρουσιάζεται ενισχυμένο πλέον στα διεθνή φόρα και στον ΟΗΕ το αίτημα για διζωνική-δικοινοτική διευθέτηση του Κυπριακού, με τις μεταμφιέσεις και τα φερέφωνα του Προεδρικού και τα πέριξ αυτού όργανα φορείς, αυτό δεν οφείλεται στη δύναμή του, αλλά στην αδράνεια και την απογοήτευση που διακατέχει τη «μειοψηφούσα» σήμερα πλειοψηφία του κυπριακού Ελληνισμού (θυμηθείτε το 76,6% του 2004).

Όποιος λοιπόν αναθεματίζει απλώς τα «κακά» ή ένοχα κόμματα και τα ζόμπι βρικόλακες κρονόληρους πολιτικούς του παρελθόντος (φορείς αυτής της νοσηρής σκέψης), είναι σαν να πιστεύει ότι μέσα σ’ αυτά τα σαθρά πλαίσια δωσιλογίας μπορεί να υπάρξουν κόμματα, συνδικάτα και κράτος παλιάς «δημοκρατικής αστικής κοπής», που να είναι ικανά να προωθήσουν τα συμφέροντα της κοινωνίας και του λαού. Κοιτάξτε, το στρατηγικό πρόβλημα σήμερα είναι το πώς θα ανατραπεί αυτή η κατάσταση και πώς θα αλλάξει η κοινωνία. Και όχι το πώς θα συμμετέχουμε σ’ αυτό σύστημα της απάτης και της σήψης.

Το να βρίσκουμε προσωρινά καταφύγιο σε πλαστικούς πολιτικούς των συμβιβασμών και της δωσίλογης ενοχής μπροστά στα όσα σήμερα διαδραματίζονται προς το παρόν στα ελεύθερα (αλλά και στα κατεχόμενα) εδάφη μας είναι μια υποτυπώδης ανώφελη αντίδραση, αφού δεν υπάρχει τίποτε -νομίζουμε- άλλο. Και είναι μια αγωνιώδης «επιλογή» να απεγκλωβιστούμε από τα ασφυκτικά καλούπια της πολιτικής χειραγώγησης που μας έχουν επιβάλει οι φθαρμένοι ντόπακες νομενκλατούριοι και οι πάτρωνές τους. Η παρούσα πολιτική και εθνική κρίση δεν είναι αδιέξοδη. Η διέξοδος είναι ο αγώνας, η δημιουργία οράματος και πίστης.

Η λιποταξία και (το χειρότερο) η θεωρητικοποίηση της παραίτησης, οδηγούν στην αυτοαναίρεσή μας και στην κοινωνικοπολιτική και πολιτισμική μας εξάτμιση. Ας θυμηθούμε τα λόγια μιας μεγάλης άκαμπτης επαναστάτριας, της Ρόζας Λούξεμπουργκ. «Ο κόσμος είναι τόσο ωραίος με όλη τη φρίκη του και θα ΄ταν σίγουρα πιο ωραίος, αν δεν τον βάραιναν οι αδύναμοι και δειλοί…». Και οι δωσίλογοι, θα ΄λεγα εγώ.

Σήμερα, η σήψη και η υπονόμευση ανάμεσά μας είναι τόσο προχωρημένη, που καθιστά το κράτος και τους θεσμούς του τιμάρια που εκκολάπτουν κυκλώματα, ημιαθώους και έμπορους ιδεολογίας και πατριωτικοφάνειας. Και που καταλύει προοδευτικά το εθνικό μας κράτος

ΘΕΛΩ να πω, δηλαδή, πως οι ανέκαθεν εκτροπές και οι ακυρώσεις από το όραμα της ελευθερίας, λειτουργούν πια σαν επίσημος τρόπος σκέψης και δράσης, με προσφορές στον εχθρό, κατά τις οποίες οι ντελάληδες του διζωνικού ψευδορεαλισμού πλειοδοτούν καθημερινά στον εκμαυλισμό της μνήμης και της εθνικής αυτογνωσίας. Και έτσι η ταπείνωση συνεχίζεται με τον αφελή λαό να σιωπά, ευρισκόμενο σε κατάσταση νήδυμου ύπνου. Να το λέμε δηλαδή πως:

ΥΓ. Με τον εχθρό Τούρκο εντός των τειχών, να λεηλατεί ημάς και αλλήλους, εθνικά ευνουχισμένους και υποταγμένους, «σιγάν την αλήθειαν χρυσόν εστι θάπτειν», κατά Πυθαγόρα. Δηλαδή, το να κρύβουμε την αλήθεια, είναι σαν να θάβουμε χρυσάφι!

ΑΝΤΡΕΑΣ ΦΡΥΔΑΣ
Πρώην Δήμαρχος Μόρφου