Δεν υπήρξαν «χαμένες ευκαιρίες», παρά μόνο γι' αυτούς που επιχείρησαν τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας το 2004 με το Σχέδιο Ανάν, αλλά λογάριασαν λάθος

Κάτω από το φύλλο συκής της αποκαλούμενης, επικείμενης «κυπριακής λύσης» (που κατά τα λεγόμενα του Υπουργού Εξωτερικών… ο Νίκος Αναστασιάδης με τον Ακιντζί θα βρουν λύση. Έχουν μια μεγάλη «ευκαιρία») έχουν ουσιαστικά μια μεγάλη ευκαιρία να επισφραγίσουν οριστικά την εξελικτική και αριστοτεχνικά μεθοδευμένη νεκρανάσταση του Σχεδίου Ανάν. Η σημερινή εκδοχή είναι φυσικά διανθισμένη με όλες τις νέες υποχωρήσεις από την Κυπριακή Δημοκρατία, χωρίς καμιά ανταπόκριση από την Τουρκία και την υποτελή της τουρκοκυπριακή ηγεσία.

Τα κρίσιμα ερωτήματα είναι τα εξής:
· Tι θα κάνει, άραγε, η Λευκωσία για να προστατεύσει την ανεξαρτησία και την εδαφική της ακεραιότητα;
· Τι θα κάνει, άραγε, η Λευκωσία για να ανατρέψει τα αποτελέσματα της εισβολής, της συνεχιζόμενης κατοχής και της παραβίασης διεθνώς αναγνωρισμένων ανθρώπινων δικαιωμάτων;

Στην προσπάθεια αυτοδικαίωσης κάποιων και στη βάση τού ότι την επόμενη φορά δεν θα άφηναν τίποτα στην τύχη, άρχισαν οι επικοινωνιακοί βομβαρδισμοί για την άνευ όρων αποδοχή και επιβολή του αναθεωρημένου Σχεδίου Ανάν και της άνευ προηγουμένου συνταγματικής σοφιστείας της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας στον οικονομικά κατακερματισμένο κυπριακό Ελληνισμό. Άρχισαν να προβάλλουν:
· τη μυθολογία των «χαμένων ευκαιριών»,
· τα ίδια διλήμματα μεταξύ αποδοχής της συνταγματικής σοφιστείας της ΔΔΟ ή της κοσμικής συντέλειας και αναπόφευκτης διχοτόμησης, και
· την ανάγκη «ομοψυχίας» και «συμπόρευσης» του εσωτερικού μετώπου, ώστε ν’ αποφευχθεί η εσωτερική διαμάχη που ακολούθησε την απόρριψη του 2004.

Ενότητα και ομοψυχία, όμως, δεν σημαίνουν την αποδοχή της κατάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας και τη νομιμοποίηση της εισβολής και κατοχής. Δεν σημαίνουν τον συμβιβασμό με τα εγκλήματα πολέμου που διαπράχτηκαν κατά του κυπριακού Ελληνισμού. Δεν υπήρξαν «χαμένες ευκαιρίες», παρά μόνο γι' αυτούς που επιχείρησαν τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας το 2004 με το Σχέδιο Ανάν, αλλά λογάριασαν λάθος. Δεν υπήρξαν «χαμένες ευκαιρίες» που διασφάλιζαν την Κυπριακή Δημοκρατία και εξασφάλιζαν μια πραγματικά βιώσιμη λύση. Δεν υπήρξαν «χαμένες ευκαιρίες» που θα περιφρουρούσαν και θα διασφάλιζαν την επιβίωση του κυπριακού Ελληνισμού στο νησί των πατέρων του.

Υποτίθεται ότι ο λαός θα πρέπει να μπορεί να εναποθέσει τις ελπίδες του στην κομματική και πολιτική ηγεσία, αλλά πού τέτοια τύχη σήμερα; Δυστυχώς, μια έκδηλη κουλτούρα ηττοπάθειας και μοιρολατρίας, η οποία κυριαρχεί στα σαλόνια της πολιτικής ελίτ του τόπου, φαίνεται να επικρατεί και να εγκλωβίζει μαζί της σημαντικά κοινωνικά στρώματα. Αναπαράγουν και συντηρούν συνειδητά, εθνικές και λαϊκές ενοχές, μετατρέποντας περήφανους Έλληνες Κυπρίους σε παθητικούς αποδέκτες, προκειμένου να μας σερβίρουν απρόσκοπτα και με περισσή αναίδεια, οδυνηρές για τον τόπο μας λύσεις, ως απότοκο των δικών μας λαθών ή ως μια δίκαιη τιμωρία για την οποία πρέπει να είμαστε «ευγνώμονες». Η κουλτούρα αυτή είναι διαμορφωμένη από φοβικά σύνδρομα, γαρνιρισμένα με περισσό ρεαλισμό και ένα ευτελές πνεύμα, που βολεύεται με λιγότερη ελευθερία, λιγότερη δημοκρατία, λιγότερη αξιοπρέπεια...

Η εξελικτική στρατηγική των εταίρων, που θέλουν «το καλό μας», εκτός πολλών άλλων (άνοιγμα οδοφραγμάτων, εμπορεύματα από τα κατεχόμενα με σφραγίδα του ΕΒΕ, και πολλά άλλα), εξαγνίζει τις λέξεις και τις απαλλάσσει από βαρίδια, τις έννοιες και τις ορολογίες, ώστε να αρχίσουμε να συνηθίζουμε. Την απελευθέρωση την αντικατέστησε η «επανένωση». Την Κυπριακή Δημοκρατία αντικατέστησε η «Ενωμένη Κύπρος», που θα προκύψει από έναν νέο συνεταιρισμό δύο συνιστώντων κρατών. Η δίκαιη λύση αντικαταστάθηκε από τη «βιώσιμη λύση» και η «βιώσιμη λύση» από το απλούστατο και στρεβλοστόχαστο «λύση εδώ και τώρα». Το δικαίωμα επιστροφής όλων των προσφύγων έγινε «επιστροφή προσφύγων».

Οι παράνομοι έποικοι έγιναν «ανθρωπιστικό θέμα». Ο αντικατοχικός αγώνας και οι αντικατοχικές εκδηλώσεις αντικαταστάθηκαν από αγγλοαμερικανικές σοφιστείες περί σεμιναρίων επαναπροσέγγισης. Η χρήση λέξεων όπως παράνομη εισβολή και συνεχιζόμενη κατοχή, αγνοούμενοι και εγκλωβισμένοι έγιναν ταμπού και, ως εκ τούτου, πρέπει να τοποθετηθούν στα χρονοντούλαπα της ιστορίας, μαζί με πολλά αλλά, όλα στον βωμό της «συμφιλίωσης» και της «επανένωσης». «Συμφιλίωση» και «επανένωση» είναι ωραίες ιδέες. Πώς όμως εφαρμόζονται, όταν νομιμοποιούν τη διχοτόμηση, την κατοχή και την παραβίαση του νόμου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων;

Η άνευ προηγουμένου συνταγματική σοφιστεία της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, μετά την καθολική της απόρριψη το 2004, αντί να καταποντιστεί στα έγκατα του ΣΑΠΑ, παρέμεινε ως ιστορικός συμβιβασμός και μετατράπηκε σε λάβαρο του αγώνα μας. Σημαία του αγώνα μας δεν είναι πλέον η απελευθέρωση, η ανατροπή της κατοχής και της διχοτόμησης αλλά η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, η οποία αποτελεί το κέλυφος μιας συγκεκαλυμμένης διχοτόμησης. Ένα μοντέλο λύσης, το οποίο έχει ως βασική προϋπόθεση τον περιορισμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τον ακρωτηριασμό των δημοκρατικών ελευθεριών στο πρότυπο του Απαρτχάιντ.

Επειδή ακριβώς θέλουμε λύση το ταχύτερο δυνατό, λύση που θα ανατρέπει την κατοχή και τη διχοτόμηση και θέλουμε επιτέλους την ευκαιρία να πούμε το ΝΑΙ, καταθέσαμε στο Εθνικό Συμβούλιο ολοκληρωμένη πρόταση για μια νέα διεκδικητική στρατηγική, ικανή να κάμψει την τουρκική αδιαλλαξία, καθιστώντας το Κυπριακό, διεθνές πρόβλημα και τη συνέχιση της κατοχής ασύμφορη για την Τουρκία. Αλλά, αλλού φυσά ο άνεμος κι εμείς αλλού αρμενίζουμε.

Προκειμένου όμως μια στρατηγική να έχει πιθανότητες επιτυχίας, θα πρέπει να έχει ξεκάθαρους στόχους. Στρατηγικός μας στόχος σε σχέση με το Κυπριακό δεν μπορεί να είναι άλλος από την απελευθέρωση, τον τερματισμό της κατοχής και της διχοτόμησης, την αποκατάσταση της εδαφικής ακεραιότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για όλους τους νόμιμους πολίτες του κράτους, και την απόσυρση όλων των ξένων στρατευμάτων και εποίκων.

Περιθώρια για ψευδαισθήσεις και νέες υποχωρήσεις δεν υπάρχουν. Υπήρχαν και υπάρχουν εναλλακτικές επιλογές και, όταν αυτές καταργούνται, σημαίνει ότι κάποιοι έχουν πολύ μεγάλα συμφέροντα. Κράτη που σέβονται τον εαυτό τους, δεν αυτοδιαλύονται για την ικανοποίηση τρίτων. Επομένως, δεν πρέπει να αναμένουμε διαφορετική συμπεριφορά από ξένες χώρες, αν εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε έτοιμοι να δείξουμε αυτοσεβασμό και αξιοπρέπεια, αν εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε έτοιμοι να υπερασπιστούμε την ανεξαρτησία, την εδαφική ακεραιότητα, την κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας και τα διεθνώς αναγνωρισμένα δικαιώματα των πολιτών της.

Κύριοι, η όποια λύση δεν έχει νόημα αν εδράζεται στα τετελεσμένα της εισβολής, νομιμοποιώντας τα κατοχικά δεδομένα. Η λύση για να έχει νόημα θα πρέπει να ανατρέπει τα κατοχικά δεδομένα και να αποκαθιστά το δίκαιο. «Μη παρακαλώ σας, μη λησμονάτε τη χώρα μου». Κλείνω αυτή μου την παρέμβαση με τη διαχρονική κραυγή αγωνίας του Οδυσσέα Ελύτη, ευχόμενος να αντηχεί καθημερινά στα αφτιά των πολιτικών που διαχειρίζονται τις τύχες μας και το μέλλον των παιδιών μας, έτσι ώστε εάν δεν την θυμούνται, τουλάχιστον να μην την εξευτελίζουν.

ΔΩΡΟΣ ΠΑΦΙΤΗΣ
Οργανωτικός Γραμματέας Συμμαχίας Πολιτών