Άλλη μια «τελευταία ευκαιρία», ξαναπροβάλλει στο κυπριακό. Θεωρητικά φαίνεται ότι Τουρκία, Ελλάδα, Ευρώπη και διεθνής παράγοντας θέλουν λύση του προβλήματος, με διαφορετικές όμως εξισώσεις, που καταλήγουν σε διαφορετικά αποτελέσματα. Το ερώτημα που έχει προτεραιότητα είναι, αν εμείς θέλουμε μια λύση και ποια είναι αυτή.
Για σχεδόν μισό αιώνα δεν καταφέραμε να συμφωνήσουμε σε μια εφικτή κοινή γραμμή, όσον αφορά το Κυπριακό. Σε κάθε «τελευταία ευκαιρία» που προκύπτει, οι πολιτικοί είναι απροετοίμαστοι για μια ενιαία γραμμή, αλλά και ο λαός ανενημέρωτος και κατά συνέπεια έρμαιο στις διάφορες επιλεκτικές ερμηνείες, που κατά καιρούς «βομβαρδίζεται». Θα καταλάβουμε πόσο ανέτοιμοι είμαστε για μια διευθέτηση του προβλήματος, αν ερωτηθεί ο πολίτης, ο δημοσιογράφος αλλά και ο κάθε πολιτικός ξεχωριστά, να ερμηνεύσει ποια είναι «η δίκαιη και διαρκής διευθέτηση, η οποία θα επανενώση την Κύπρο».
Μια από τις αρετές της δημοκρατίας είναι η ελευθερία του λόγου. Η επικινδυνότητα αυτής της ελευθερίας, σε λαούς ανώριμους να διαχειριστούν τα δικαιώματα που τους παρέχει το δημοκρατικό πολίτευμα, συνήθως καταλήγει σε τραγωδία. Ένα από τα ελαττώματα της φυλής μας είναι να εξυμνούμε τα λάθη μας σαν ηρωικές ιστορικές ενέργειες, με αποτέλεσμα να αδυνατούμε να αποβάλουμε ανέφικτες εθνικές ψευδαισθήσεις, καθιστώντας μας νοητικά ανάπηρους.
Μια αξιοπρεπής και ειρηνική λύση του κυπριακού, κάτω από τις σημερινές συνθήκες και περιστάσεις, δεν βολεύει αρκετούς που αναρριχήθηκαν κοινωνικά και οφείλουν την ύπαρξή τους και το τομαροβόλεμά τους, στη μη λύση. Ο Ελληνισμός της Κύπρου διαπληκτίζεται μεταξύ αυτών που αποδέχονται τη «Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία» αλλά ο κάθε ένας την ερμηνεύει διαφορετικά.
Σ' αυτούς που δεν γνωρίζουν τι θέλουν, σε μερικούς που βγάζουν από τις ναφθαλίνες την «Ένωση» (αυτό το σκεπτικό και αν καταργεί την Κυπριακή Δημοκρατία), στους διαφωνούντες με την όποια εισήγηση, γιατί πρέπει να διαφωνούν. Αυτούς που πιστεύουν ότι ο λαός δεν έχει τη δυνατότητα να σκεφτεί και αυτοδιορίστηκαν κηδεμόνες του και υπερασπιστές του.
Στους πολεμοχαρείς θρασύδειλους, στους παλαιούς και νέους αγωνιστές και στους αδιάφορους. Σ' αυτούς που έχουν χάσει κάθε ελπίδα και ζουν από περιέργεια να δουν τι θα γίνει αύριο και διάφορες άλλες μικρότερες κατηγορίες. Αυτό οφείλεται σε έναν απλό και μοναδικό λόγο. Τα κόμματα, όλες οι κυβερνήσεις μέχρι σήμερα και τα Μ.Μ.Ε. κρατούν αυτόν τον λαό στον σκοταδισμό. Η μόνη ενημέρωση που έχει ο λαός για τη μελλοντική του τύχη, είναι από τους «πολιτικούς» και «δημοσιογράφους» που κομίζουν προς αυτόν μισές αλήθειες και μισά ψέματα, ανάλογα με τα συμφέροντά τους.
Οφείλουν οι πολιτικοί, πρώτα να συμφωνήσουν σε μια ενιαία γραμμή και να ενημερώνετε ο λαός σταδιακά, ώστε να είναι έτοιμος, σε ένα μελλοντικό δημοψήφισμα, να αποφασίσει γνωρίζοντας κατά προσέγγιση την πραγματικότητα. Όσες επαφές και να κάνει ο Πρόεδρος σε διεθνές επίπεδο, όσα δείπνα και να ανταλλάξει με τον Μουσταφά Ακιντζί και όσες ενδείξεις και διαβεβαιώσεις από τρίτους πάρει για αλλαγή της στάσης της Τουρκίας, αν όλες οι πολιτικές δυνάμεις και τα Μ.Μ.Ε. δεν συνδράμουν από κοινού στη σταδιακή ενημέρωση του πολίτη για τη μορφή της επιδιωκόμενης λύσης, τότε θα ζήσουμε άλλο ένα ταξίδι, άλλης μιας «τελευταίας ευκαιρίας», χωρίς προορισμό.
