Είναι γεγονός ότι στην Κύπρο του 21ου αιώνα παρατηρείται ένας πλουραλισμός εκδηλώσεων, συνδιασκέψεων και πρωτότυπων συνεδρίων. Εκ πρώτης όψεως αυτό είναι κάτι θετικό, πολιτιστικά, δημοκρατικά αλλά και κοινωνικά. Αν κάποιος όμως προβεί σε μια κριτική της προσέγγισης και του περιεχομένου αυτών των συνεδρίων, θα βγάλει κάποια συμπεράσματα που σπάζουν την ειδυλλιακή αυτή εικόνα και φωτίζουν τομές λιγότερο επιθυμητές.

Σίγουρα αυτά τα συνέδρια επιτυγχάνουν ένα υγιή προβληματισμό, ανεξάρτητα από τις αδυναμίες τους, ο οποίος, υπό τις κατάλληλες συνθήκες, μπορεί να οδηγήσει σε συμπεράσματα που θα συμβάλουν στην ευμάρεια του τόπου.

Συχνά όμως ο προσανατολισμός τέτοιων συνεδρίων είναι τόσο εσωστρεφής ενώ τα θέματα που εξετάζονται είναι εξωστρεφή (για παράδειγμα επιπτώσεις στην εξωτερική εικόνα της Κύπρου από το τάδε γεγονός), που κάποιος διερωτάται αν απλώς ο απώτατος σκοπός είναι η εσωτερική φιλολογική κατανάλωση, αφού δεν παρουσιάζονται πλάνα για διόρθωση της κατάστασης ή ιδέες για επανόρθωση, παρά κυρίως μια έμμεση υπόνοια για «άδικο θύμα».

Αν λοιπόν πιστεύουμε ότι, διαλαλώντας τα πάθη μας με τρόπο γλαφυρό και υπό τον μανδύα συνεδρίων που φανερώνουν την έγνοια μας για τον τόπο, μόνο με την επικοινωνιακή τους πτυχή, συνεισφέρουμε με πραγματικό τρόπο στην επανόρθωση των κοινωνικο-πολιτικών μας προβλημάτων, κάνουμε λάθος. Τα γεγονότα και οι συγκυρίες είναι μέρος της ζωής των κρατών. Σίγουρα πρέπει να καταγράφονται και να αναλύονται.

Η υπερ-ανάλυση όμως, χωρίς να υπάρχει ο γνώμονας της ουσιαστικής έγνοιας για επαναφορά αλλά της διεκτραγώδησης ή της διήγησης των παθών με έμφαση στην πολιτιστική εκμετάλλευση του γεγονότος, παρά στην ουσιαστική μελέτη του, δεν οδηγούν πουθενά. Το ζητούμενο είναι η υπεύθυνη πολιτική (όχι κομματική) τοποθέτηση στα εν λόγω ζητήματα και όχι η επίδειξη ενασχόλησης, που στην ουσία δεν ξεφεύγει από μια αβαθή δημοσιογραφική ή τετριμμένη φιλολογικής φύσης επιδίωξη.

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ
Εκπαιδευτικός, αναλυτής