Όλοι οι λαοί έχουν ιστορία και οι Τούρκοι ποινικό μητρώο. Στη φράση αυτή, που κυκλοφορεί ευρέως, θέλοντας να καταδείξει πόσο απέχει το τουρκικό κράτος από τον σύγχρονο πολιτισμένο κόσμο, συμπυκνώνεται η διαχρονική πορεία και συμπεριφορά της Τουρκίας έναντι άλλων λαών και κρατών. Και το χειρότερο είναι ότι ακόμα και σήμερα, στο 2015, δεν υπάρχουν σημεία και ενδείξεις ότι οι νεοσουλτάνοι της Άγκυρας έχουν πρόθεση να συγχρονιστούν, να συμβαδίσουν και να συμπορευτούν με τα υπόλοιπα κράτη της υφηλίου. Επιμένουν να συντηρούν ένα καθεστώς που θεμελιώθηκε στους διωγμούς και στο αίμα εκατομμυρίων ανθρώπων, διάφορων φυλών και εθνών, που είχαν την ατυχία να βρεθούν στο διάβα των Τούρκων. Οι δε σύμμαχοί τους τούς χειροκροτούν και τους επευφημούν.

Όταν στις 31 Οκτωβρίου 2004 δημοσιεύετο στον ημερήσιο Τύπο ανάλογο άρθρο μας, με τον ίδιο ακριβώς τίτλο, ίσως ενδόμυχα είχαμε την ελπίδα ότι με τις νέες συνθήκες, τα νέα δεδομένα και τις εξελίξεις διεθνώς, τις αλλαγές στην ίδια την Τουρκία με τους, τάχα νέους και με ευρωπαϊκούς προσανατολισμούς, ηγέτες, θα επέρχετο, έστω και αμυδρά, κάποια αλλαγή στην τουρκική πολιτική έναντι άλλων, γειτονικών και μη, κρατών. Το διαρρεύσαν έκτοτε χρονικό διάστημα δεν επέδρασε ούτε κατ’ ελάχιστον στα μυαλά των Τούρκων ηγετών και κυρίως του απόλυτου πλέον κυρίαρχου στην Άγκυρα, Ταγίπ Ερντογάν. Ο ίδιος και οι συν αυτώ επιμένουν να πολιτεύονται και να συμπεριφέρονται σαν διαφεντευτές των εξελίξεων και του πολιτικού γίγνεσθαι στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου και Μέσης Ανατολής και όχι μόνον.

Την πεπερασμένη αυτή τακτική τη ζούμε στην Κύπρο. Τη βιώσαμε με την επιδρομική ενέργεια των Τούρκων στην κυπριακή ΑΟΖ. Τη βλέπουμε στις σχέσεις της Άγκυρας με άλλες γειτονικές χώρες, όπως είναι η Συρία, το Ισραήλ, η Αίγυπτος, η Αρμενία και άλλες. Το τουρκικό δόγμα περί μηδενικών προβλημάτων με τις γείτονες χώρες δεν ήταν παρά έπεα πτερόεντα και προπέτασμα καπνού, αφού για τους Τούρκους ηγέτες σχέσεις χωρίς προβλήματα σημαίνουν υποταγή στα κελεύσματα και τα «θέλω» της Άγκυρας. Ακόμα και με την Ελλάδα, σύμμαχο χώρα στο ΝΑΤΟ, η Τουρκία εξακολουθεί να συντηρεί ψυχροπολεμικό κλίμα και επιμένει συνεχώς να προκαλεί παντοιοτρόπως.

Θέλει, υποστηρίζει η Τουρκία, να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά ανερυθρίαστα απαιτεί να ενταχθεί με τους δικούς της όρους και προϋποθέσεις. Εν ολίγοις, αυτή είναι και η σημερινή Τουρκία, η οποία δεν απέχει και δεν διαφοροποιείται και πολύ από το οθωμανικό και αργότερα κεμαλικό κράτος. Το κράτος του Ισλάμ, που εδραιοποιείται συνεχώς και περισσότερο διά πυρός και σιδήρου, αλλά και με τη συνεχή ροή μουσουλμάνων λαθρομεταναστών στην Ευρώπη. Η προϊστορία της Τουρκίας δεν αφήνει πολλά περιθώρια λάθους στις εκτιμήσεις μας. Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα αιμοσταγές, αδίστακτο, επεκτατικό κράτος, χωρίς φραγμούς, που περιφρονεί και αγνοεί κάθε διεθνή αρχή δικαίου και κανόνα συμπεριφοράς.

Το Κίνημα Ελληνικής Αντίστασης (ΚΕΑ) είναι πεπεισμένο ότι ο σύγχρονος σουλτάνος της Άγκυρας δεν διαφέρει ποσώς από τους προκατόχους του, πρόσφατους και παλαιότερους. Όποιο φερετζέ ή φενάκη και να επιστρατεύσει για να ξεγελάσει δεν μπορεί να το πετύχει, γιατί τα έργα και οι πράξεις άλλο επιμαρτυρούν. Όπως οι προκάτοχοί του, από την πρώτη στιγμή εργάσθηκαν για την υπόσκαψη της αρτισυσταθείσας τότε Κυπριακής Δημοκρατίας, έτσι τώρα κι αυτός, συνεχίζοντας το έργο εκείνων, μοχθεί για τη διάλυση του διεθνώς αναγνωρισμένου κυπριακού κράτους. Η κυπριακή ηγεσία, ο πολιτικός κόσμος και ο λαός δεν πρέπει να έχουν την παραμικρή αμφιβολία ως προς τις προθέσεις της Άγκυρας έναντι της Κύπρου.

Την περίοδο αυτή πρέπει να είμαστε διπλά προσεκτικοί, έχοντας να αντιμετωπίσουμε μεταμφιεσμένες πολιτικές. Επί της ουσίας, όμως, δεν φαίνεται στον ορίζοντα καμιά ελπιδοφόρα αλλαγή. Το DNA του τουρκικού κράτους παραμένει αναλλοίωτο, όπως τόσο βάναυσα το γνώρισαν και το βίωσαν τόσα και τόσα έθνη μέσα από τους αιώνες της βίαιης έλευσης και παρουσίας των Τούρκων στην περιοχή μας. Μόνιμη επιδίωξή του η κατάκτηση λαών και εδαφών. Η λεηλασία πλούτου, που άλλοι μόχθησαν να παραχθεί και η οικειοποίηση πολιτισμού που άλλοι δημιούργησαν, είναι η προσφιλής τακτική τους. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, που η οθωμανική αυτοκρατορία είναι η μοναδική που άκμασε χωρίς να προσφέρει το παραμικρό στον παγκόσμιο πολιτισμό. Μονίμως το τουρκικό κράτος διαπρέπει στον ρόλο του άρπαγα και σφετεριστή.

Ατιμωρητί συνεχίζει να ξεχωρίζει ως ο διεθνής ταραξίας και μόνιμος διεκδικητής έναντι τρίτων. Το πελώριο ερώτημα είναι γιατί οι ισχυροί της γης αδρανούν μπροστά σε τέτοιες συμπεριφορές. Και το ερώτημα στρέφεται εναγωνίως προς φίλους, συμμάχους και εταίρους που και πείρα και γνώση έχουν για τις τουρκικές μεθοδεύσεις και πράξεις. Εκεί που δείχνει να υποχωρεί, το «Οθωμανικό Κράτος» βρικολακιάζει και επανέρχεται δριμύτερο με αυξημένες απαιτήσεις και διεκδικήσεις.

Το Κίνημα Ελληνικής Αντίστασης κατηγορεί όλους τους πιο πάνω ισχυρούς και βάρβαρους που κολακεύουν, κανακεύουν, συντηρούν και υπερασπίζονται αυτό το βρικολακιασμένο φύλο που ακόμα βασανίζει, σκοτώνει, βιάζει, καταστρέφει, κράτη, λαούς, ανθρώπους και διαστρεβλώνει, μιας και δεν έχει δικό του πολιτισμό, στα δικά του πρωτόγονα και αισχρά πρότυπα, τον πολιτισμό άλλων λαών. Οι δε διεθνείς και ευρωπαϊκοί οργανισμοί έχουν αυτούς τους βάρβαρους ως πρότυπο κρατικής συμπεριφοράς. Μιας συμπεριφοράς στρεβλωμένης, δηλώνοντας υψηλά επίπεδα οικονομικών δεικτών και ανάπτυξης, ενώ το ήμισυ του πληθυσμού της Τουρκίας, δηλαδή ο πέραν της Άγκυρας χώρος, ζουν στις σπηλιές και σε πρωτόγονη κατάσταση.

ΚΡΙΝΟΣ Ζ. ΜΑΚΡΙΔΗΣ
Πρόεδρος Κινήματος Ελληνικής Αντίστασης (ΚΕΑ) Κύπρου