...για οριστική τουρκοποίηση της μισής Κύπρου

Δεν υπάρχει σώφρων Ελληνοκύπριος, που να μη θέλει δίκαια λύση, αλλά η επιμονή σ' αυτήν μπορεί να φέρει ολoκληρωτική καταστροφή. Και εδώ υπάρχουν εφτά από τα πολλά ερωτήματα προς εμάς τους Ελληνοκυπρίους για προβληματισμό:

Πρώτον: Πιστεύει κανείς γνώστης των πολιτικών θεμάτων και με καθαρή σκέψη ότι όταν δεν πετύχαμε να βρούμε δίκαιη λύση στα πρώτα 5 ή 10 χρόνια που ήταν πολύ πιο εύκολο, υπάρχει περίπτωση να πετύχουμε στα 40 ή 50 χρόνια που έχει ριζώσει το κακό και που η δίκαιη λύση έγινε πολύ δυσκολότερη; Υπάρχει ελπίδα ότι αυτοί που θα μας βοηθήσουν να βρούμε δίκαιη λύση, διότι δεν είναι στο χέρι μας η δίκαιη λύση, κάποιοι πρέπει να μας βοηθήσουν, στα 40 χρόνια που ήταν αυτοί; Γιατί δεν μας βοήθησαν στα νωπά 5 ή 10 χρόνια που ήταν πιο εύκολη η δίκαιη λύση; Πώς είναι δυνατόν να μας ευεργετήσουν, να μας δικαιώσουν στα 40 ή 50 χρόνια που χρειάζεται περισσότερη προσπάθεια, περισσότερη αποφασιστικότητα;

Δεύτερον: Πιστεύει κανείς ή έχει την ψευδαίσθηση ότι υπάρχει ή θα υπάρξει κάποιος οργανισμός ή κάποια χώρα που για χατίρι μας είτε για χατίρι του δικαίου μας, θα πιέσει, θα υποχρεώσει την Τουρκία να δώσει δίκαιη λύση για το Κυπριακό; Και αν υπήρχε, γιατί δεν το έχουν κάμει στα 40 χρόνια που πέρασαν, που ήταν ευκολότερη η λύση; Υπάρχει περίπτωση αυτοί που έχουν τη δύναμη, που κρατούν το κλειδί της λύσης, όταν δεν επέκριναν, δεν ενόχλησαν την Τουρκία στα πρώτα 5 -10 χρόνια για την εισβολή που έχει κάμει στην Κύπρο, υπάρχει ελπίδα να νοιαστούν και να πιέσουν την Τουρκία μετά από 40 - 50 χρόνια που η λύση έγινε 100 φορές δυσκολότερη και η διχοτόμηση έκανε ρίζες, μάλιστα υπό την ευλογία τους;

Τρίτον: Πιστεύει κανείς ή έχει την εντύπωση ή έχει τη γνώμη ότι το Κυπριακό ή άλλο διεθνές πρόβλημα μπορεί να επιλυθεί χωρίς τη βοήθεια, χωρίς την εμπλοκή, χωρίς τη συμβολή των πλανηταρχών, τους κοσμοκρατόρων Αμερικανών; Και εδώ είναι το ερώτημα για το πρόβλημά μας. Υπάρχει περίπτωση ή ελπίδα οι Αμερικάνοι να μας ευεργετήσουν, να μας δικαιώσουν εμάς και να δυσαρεστήσουν την Τουρκία;

Μια χώρα που τους έχει παραχωρήσει στρατιωτικές βάσεις, μια χώρα που είναι μαζί τους στη συμμαχία του ΝΑΤΟ, μια χώρα που είναι πιστή σύμμαχός τους, συμπαραστάτης σε όλα τα διεθνή θέματα, σε αντίθεση μ' εμάς που όχι μόνο δεν συμπορευόμαστε, δεν συμμαχούμε μαζί τους αλλά τους απορρίπτουμε, τους αρνιόμαστε, απόσχουμε από κάθε συμμαχία μαζί τους σε σημείο που είμεθα η μοναδική χώρα της Ευρώπης που δεν συμμετέχουμε στον Συνεταιρισμό για την Ειρήνη, η μοναδική που δεν δώσαμε βάση στους Αμερικάνους και που δεν συμμετέχουμε στη Συμμαχία του ΝΑΤΟ, ενώ είμεθα οι πρώτοι που χρειαζόμαστε συμμαχίες για δεκάδες λόγους, που αν αξιοποιούσαμε αυτές τις συμμαχίες λόγω της εξαιρετικής γεωγραφικής μας θέσης, η Κύπρος θα ήταν η πιο ασφαλής και ευημερούσα χώρα της Μεσογείου. Δυστυχώς, η πολιτική μας ήταν και είναι πολιτική αυτοκαταστροφής και αυτό το βεβαιώνει η θέση στην οποία ήρθε ο κυπριακός Ελληνισμός.

Τέταρτον: Πιστεύει κανείς ή ελπίζει ότι η Ελλάδα, τα Ηνωμένα Έθνη, η Ρωσία, η Κίνα, η Γαλλία και άλλες φιλικές χώρες προς εμάς, εκτός από τις αζημίωτες υποστηρικτικές διακηρύξεις, διπλωματικές αναφορές, φραστικά λόγια και αναποτελεσματικές επικρίσεις, θα αλλάξουν τακτική πολιτικής και θα κάνουν πιο δυναμικές, πιο αποφασιστικές και πιο αποτελεσματικές ενέργειες για να πετύχουμε δίκαιη λύση; Και αν είχαν τέτοια διάθεση, τέτοιο σκοπό, γιατί δεν τον έκαναν στα 40 χρόνια που πέρασαν, που ήταν πολύ πιο εύκολη η δίκαιη λύση, γιατί μένουν για 40 χρόνια μόνο στα ευχολόγια και αφήνουν να τσιμεντώνεται η διχοτόμηση;

Πέμπτον: Πιστεύει κανείς ή έχει την εντύπωση ότι η Ενωμένη Ευρώπη, που είμεθα μέλος εδώ και 10 χρόνια, έχει ή θα έχει τη διάθεση, την αποφασιστικότητα, την τόλμη να πιέσει ή να υποχρεώσει την Τουρκία να δώσει δίκαιη λύση; Και αν είχαν τέτοια διάθεση, γιατί δεν την έχουν κάνει στα 10 χρόνια που είμεθα μέλος παρά μόνο την αφήνουν στο απυρόβλητο, μένουν απαθείς και υποκριτικά την προάγουν, την εναγκαλίζονται και την αφήνουν ανενόχλητη να ριζώνει την κατοχή και τη διχοτόμηση; Τι συμπέρασμα βγαίνει και τι βεβαιώνει όταν οι αδελφές μας ευρωπαϊκές χώρες, που ήταν η κύρια ελπίδα μας για βοήθεια δίκαιης λύσης, αποφεύγουν ακόμα να ονομάσουν την Τουρκία εισβολέα, κατοχική δύναμη.

Έκτον: Ποιες ελπίδες υπάρχουν για δίκαιη λύση, όταν τα πάντα στην κατεχόμενη μισή Κύπρο έχουν μεταμορφωθεί και ανατραπεί και εκατό χιλιάδες έποικοι έχουν κάνει παιδιά και εγγόνια και έχουν Κυπροποιηθεί και που γι’ αυτό συνέβαλε η, για 40 χρόνια, λανθασμένη και καταστροφική μας πολιτική να απορρίπτομε συνεχώς άσοφα τα σχέδια των Ηνωμένων Εθνών και να επιμένουμε άσκεφτα σε καλύτερο, ενώ ήταν και είναι αποδειγμένο δεδομένο ότι κάθε επόμενο είναι πολύ πολύ χειρότερο από το προηγούμενο; Απορρίψαμε το αμερικανοκαναδικό σχέδιο και άλλα 3 σχέδια μέχρι που φθάσαμε στο σχέδιο Ανάν, που ήταν το αποτέλεσμα και ο καρπός των απορρίψεών μας. Πάντως η πολιτική των απορρίψεων έχει περισσότερες πιθανότητες να ολοκληρώσει, να αποτελειώσει το έργο του Κίσινγκερ, της Χούντας και της ΕΟΚΑ Β’ παρά να αποτρέψει την τουρκοποίηση της μισής Κύπρου.

Έβδομον: Πιστεύει κανείς ή έχει την αντίληψη ότι, όχι 40 χρόνια να μείνει εδώ στην Κύπρο η Τουρκία, αλλά και άλλα 40 χρόνια, χωρίς την ύπαρξη κάποιας οδυνηρής αλλά υποφερτής, λειτουργικής λύσης, θα υπάρξει κανένας οργανισμός ή καμιά χώρα ή καμιά δύναμη που θα πιέσει, που θα υποχρεώσει την Τουρκία να δώσει δίκαιη λύση και να φύγει από την Κύπρο; Και εδώ ακριβώς είναι που χρειάζεται η σοφή σκέψη, η σωτήρια απόφαση για ανατροπή, για ματαίωση αυτού του μοιραίου σκηνικού που υπάρχει, της μη λύσης, διότι της Τουρκίας αυτός είναι ο σκοπός της, αυτός είναι ο στόχος της, αυτή είναι η επιδίωξή της, η πολιτική της μη λύσης για εδραίωση της διχοτόμησης με την πάροδο του χρόνου, σε βάθος χρόνου. Και εδώ γεννιέται το μοιραίο ερώτημα προς εμάς τους Ελληνοκυπρίους, ποιος θα πιέσει, ποιος θα υποχρεώσει σε βάθος χρόνου την Τουρκία να αποχωρήσει και να αποσύρει τα στρατεύματά της, αλλά και ποιες θα είναι τότε οι προοπτικές και η τύχη της δίκαιης λύσης που πιστεύαμε, που επιμέναμε με κούφια λόγια και κούφιους πατριωτισμούς ότι θα πετύχουμε, ότι θα κερδίσουμε. Το λυπηρό είναι ότι η βεβαίωση αυτής της ολοκληρωτικής καταστροφικής πολιτικής θα γίνει σε βάθος χρόνου από τις επόμενες γενεές, αν υπάρχουν, και που τότε πλέον όχι μόνο θα σβήσει, θα χαθεί η λέξη δίκαιη λύση, αλλά θα σβήσει, θα χαθεί και η λέξη λύση, θα ολοκληρωθεί η τουρκοποίηση της μισής Κύπρου με την πάροδο του χρόνου.

Αυτά τα λίγα είναι φωνή πικρής αλήθειας και λέγονται για προβληματισμό για όσους δεν καταλαβαίνουν την αναγκαιότητα της εξεύρεσης έστω και κάποιας οδυνηρής αλλά υποφερτής, λειτουργικής λύσης για αποφυγή, για αναχαίτιση της χειρότερης που θα είναι η μισή Κύπρος να γίνει κομμάτι της Τουρκίας, δηλαδή να γίνει επέκταση της Μικρασιατικής Καταστροφής στην Κύπρο. Χίλιες φορές μακάρι η αλήθεια, οι πραγματικότητες και οι κερδοφόρες σκέψεις για τον κυπριακό Ελληνισμό να είναι αλλιώς και να επιτευχθούν, να πραγματοποιηθούν και τα γραφόμενα να διαψευσθούν, να αχρηστευθούν και η τουρκοποίηση της μισής Κύπρου να αποτραπεί.

ΠΕΤΡΟΣ ΕΥΘΥΒΟΥΛΟΥ