Αφού, λοιπόν, έχουμε νέο ηγέτη των Τουρκοκυπρίων, ας θυμηθούμε και ας θυμίσουμε και στον ΟΗΕ ότι, το 1963-64, είναι οι Τουρκοκύπριοι, κατευθυνόμενοι από την Τουρκία, που προσπάθησαν, εγκαταλείποντας τα δημόσια αξιώματα και θέσεις τους, να επιτύχουν έκτοτε κατάρρευση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ήταν μια οργανωμένη, παράνομη κίνηση, που ορθά ονομάστηκε τουρκανταρσία. Η στρατιωτική εισβολή και κατοχή από το 1974, που ακολούθησε ως το επιστέγασμα της αποκάλυψης της βουλιμίας της Τουρκίας και προκλητική παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου, αποτελεί μια συνέχεια των μεθοδεύσεων της Τουρκίας που δεν δημιούργησε, ως παρανομία, τετελεσμένα που να αποτελούν αφετηρία για τη δίκαιη επίλυση του Κυπριακού.

Για να είναι πραγματικά ενδοκυπριακής ιδιοκτησίας η προσπάθεια λύσης, δεν μπορεί να διαδραματίζει για τον ΟΗΕ και το διεθνές δίκαιο ρόλο, η όποια κατάσταση παρανομίας που η Τουρκία επέβαλε διά της στρατιωτικής λόγχης για σαράντα και πλέον τώρα χρόνια. Η λύση πρέπει να αποκαθιστά τη νομιμότητα που ανέτρεψε με τόσο παράνομο τρόπο, από το 1974 η Τουρκία, η οποία δεν μπορεί να έχει άλλο ρόλο από αυτόν της κατηγορούμενης χώρας ως παραβάτιδα του διεθνούς δικαίου.

Ας κληθεί ο κ. Ακιντζί να αποκαταστήσει το μέγα εκείνο αντιδημοκρατικό, αντισυνταγματικό και αντίθετο στην ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας ατόπημα της τουρκανταρσίας του 1963-64 και να δηλώσει ότι είναι έτοιμος να λειτουργήσει ως να ήταν ο Αντιπρόεδρος κατά το Σύνταγμά μας και με αυτήν την αφετηρία να δράσει από κοινού με τον Πρόεδρο, για όσες θα συμφωνηθούν ως αναγκαίες τροποποιήσεις του Συντάγματός μας, με το οποίο εντάχθηκε η Κυπριακή Δημοκρατία στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Άλλωστε αποτελεί υποχρέωση που έχει κάθε κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να καταστήσει ως υπέρτατο εσωτερικό νόμο, το κοινοτικό κεκτημένο και τις αρχές - αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Θα το δεχθεί αυτό η Τουρκία; Είναι ρεαλιστικό; Ερωτήματα που πρέπει να μας αφήνουν ως προς τη διεκδίκησή μας αδιάφορους, γιατί σημασία έχει τι οφείλουμε να διακηρύξουμε ως Ευρωπαίοι πολίτες και ως κράτος πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Χρειάζεται πλήρης συναίσθηση του δικαίου μας, τόλμη και μια νέα στρατηγική από κοινού με τους Τουρκοκύπριους, εάν πραγματικά το επιθυμεί ο κ. Ακιντζί. Άλλωστε η διεκδίκηση διάσωσης της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι καθήκον κάθε νόμιμου πολίτη αυτής, όπως επίσης η ανάγκη απόλυτης διασφάλισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η πλήρης εφαρμογή του κοινοτικού κεκτημένου με τη λύση.

Η αναφορά στην τελευταία δήλωση του κ. Άιντα για λύση κατά το ευρωπαϊκό δίκαιο και «για πλήρη ένταξη» της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση «μετά» τη λύση, είναι και πάλιν μια προφανής, όχι τυχαία, ασάφεια, που προοιωνίζεται λύση διά παρθενογένεσης, που θα δώσει ένα νέο κρατικό μόρφωμα, το οποίο δεν θα εκπληρώνει τις προϋποθέσεις που απαιτεί το ευρωπαϊκό δίκαιο για κάθε κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Απλώς αποβλέπει στη διαμόρφωση ενός νέου κοινοτικού, επίκτητου, διά της συμφωνίας κεκτημένου, το οποίο, όμως, θα δεσμεύει μόνιμα πλέον τη στέρηση ίσων και κοινών δικαιωμάτων, έξω και αντίθετα από το κεκτημένο του χρόνου ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

ΑΝΔΡΕΑΣ Σ. ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ
Δικηγόρος