Το ζήτημα της ολοφάνερης κρίσης στο κυπριακό ποδόσφαιρο ως μέρος της ευρύτερης κρίσης θεσμών και αξιών αποτελεί αντικείμενο δημόσιου διαλόγου μετά τους ποδοσφαιρικούς αγώνες του περασμένου Σαββάτου. Τόσο γιατί επιβάλλεται να θέσουμε όλοι επειγόντως «τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων» όσο και γιατί θα πρέπει να δρομολογηθεί χωρίς άλλη καθυστέρηση η λήψη μέτρων για την ανακοπή της σημερινής επικίνδυνης πορείας.

Ο αθλητισμός είναι συνώνυμος της πορείας του Ελληνισμού μέσα στους αιώνες. Το ελληνικό λεξιλόγιο είναι γεμάτο από λέξεις που εκφράζουν όλο το νόημα του αγωνιστικού πνεύματος της ελληνικής ψυχής. Ενός αγωνιστικού πνεύματος που είναι ταυτόχρονα ένα από τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά του πολιτισμού των αρχαίων Ελλήνων. Αυτό το χαρακτηριστικό προσέδωσε τη διάσταση της οικουμενικότητας στον Ελληνισμό. Όλα αυτά δεν είναι αναφορές προγονοπληξίας, στείρας παρελθοντολογίας και αδυναμίας μιας σύγχρονης στάσης αρετής για τον σύγχρονο Ελληνισμό. Το αντίθετο.

Η οικουμενικότητά του, ένας διαχρονικός διεθνισμός, στηρίχθηκε σε αυτά ακριβώς τα επιτεύγματα. Είναι, επίσης, μια κοινωνική λειτουργία, στην οποία όλοι έχουν δικαίωμα συμμετοχής και στην οποία όλοι πρέπει να έχουν τον χρόνο, τα μέσα και τις προϋποθέσεις για να συμμετέχουν. Όμως το ιδεώδες του αθλητισμού παραμερίζεται στον βωμό οικονομικών συμφερόντων μιας ασυγκράτητης εμπορευματοποίησης αλλά και πολιτικών και κομματικών σκοπιμοτήτων.

Δυστυχώς στην Κύπρο η δομή του αθλητισμού δεν είναι όσο θα έπρεπε δημοκρατική. Υπάρχουν κλειστά σωματεία και κλειστές ομοσπονδίες, που δεν μπορεί ο οποιοσδήποτε πολίτης ή σωματείο να ενταχθεί. Είτε λόγω πολιτικής και κομματικής τοποθέτησης είτε λόγω παράλογων οικονομικών επιβαρύνσεων. Μερικοί Γυμναστικοί Σύλλογοι είναι κλειστά κυκλώματα, δεν εγγράφουν νέα μέλη, δεν εγκρίνουν αιτήσεις εγγραφής και υπάρχει κομματικός έλεγχος και μονοκομματική πλειοψηφία. Πιο ειδικά, το ποδόσφαιρο, το μαζικότερο και πιο δημοφιλές άθλημα στον κόσμο, ο αποκαλούμενος βασιλιάς των σπορ, περνά στην Κύπρο τη δυσκολότερη καμπή της ιστορίας του.

Η κομματικοποίηση των σωματείων, η βία στα γήπεδα, που εξικνούνται μέχρι και απόπειρες δολοφονίας, η αμφιβολία και η αμφισβήτηση που επικρατεί για τίμια πρωταθλήματα, η οικονομική ανέχεια των σωματείων που οδήγησε στην εισδοχή στον χώρο ατόμων με μοναδικό προσόν το γεμάτο πορτοφόλι, οδηγούν το ποδόσφαιρο στην ανυποληψία και στον μαρασμό. Είναι τέτοια η πραγματικότητα που αποστερεί από το άθλημα του ποδοσφαίρου τη δυνατότητα να παίξει σωστά τον δημιουργικό του ρόλο. Σήμερα χρησιμοποιείται σαν χώρος εκτόνωσης, εμπορίου, ανταγωνισμού και κομματικής ανέλιξης και προβολής.

Το κυπριακό ποδόσφαιρο, ή καλύτερα ο κυπριακός αθλητισμός, δεν έμεινε απρόσβλητο από τη βαθιά κρίση που διαπερνά την κυπριακή κοινωνία. Η κρίση έχει υπερβεί τα όρια του συναγερμού και η συνείδηση των φορέων άσκησης πολιτικής στον αθλητισμό παραμένει αδρανής και ανίκανη να αντιδράσει. Η προκατάληψη, η αναξιοπιστία, η βία στα γήπεδα, η τυφλή οπαδοποίηση, ο κομματικός παρεμβατισμός, ο παραγοντισμός, η οικονομική ανέχεια και κύρια το αθλητικό νομικό πλαίσιο που τη διέπει οδήγησαν στη σημερινή κρίση. Η κοινωνία βοά και δεν μπορούμε να παριστάνουμε τους ανήξερους και τους αδιάφορους στον βωμό οποιασδήποτε σκοπιμότητας.

Το ότι δεν υπάρχει νομικό πλαίσιο επιτρέπει σε κάποιους να γίνονται ιδιοκτήτες σωματείων, ιδιοκτήτες ποδοσφαιριστών, να υποθηκεύουν και να απομονώνουν περιουσιακά στοιχεία που ανήκουν ή έπρεπε να ανήκουν ιδιοκτησιακά σε σωματεία. Πολλοί εισέρχονται στον χώρο του ποδοσφαίρου όχι από αγάπη, αλλά για να τον χρησιμοποιήσουν σαν εφαλτήριο προβολής, ανάδειξης σε πολιτειακά αξιώματα και κοινωνική προβολή. Οι αθλιότητες των χούλιγκανς, η προβολή και ο ευτελισμός των εθνικών συμβόλων, τα απίστευτα πολιτικά συνθήματα δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Είναι αποτέλεσμα όλων αυτών των λόγων που οδηγούν το ποδόσφαιρο στην πιο βαθιά κρίση της ιστορίας του.

Είμαστε όλοι μάρτυρες της αδυναμίας της διοίκησης της ΚΟΠ να επιβάλει αξιόπιστες λύσεις. Είναι η ώρα να γίνει απόλυτος διαχωρισμός του επαγγελματικού ποδοσφαίρου από το ερασιτεχνικό. Να γίνουν εμπορικές εταιρείες. Το πρώτο που πρέπει να γίνει, και για το οποίο ευθύνη έχουμε όλοι, είναι η δημιουργία νέου αθλητικού νόμου, που θα επιβάλλει όχι μόνο στο ποδόσφαιρο αλλά στο σύνολο του αθλητισμού μας τη δημοκρατία, τη διαφάνεια και τον κοινωνικό έλεγχο. Νόμο που θα απελευθερώνει τον αθλητισμό από τον εναγκαλισμό κομματικών και οικονομικών κυκλωμάτων.

Μέχρι όμως την ώρα που οι νέοι νομικοί κανόνες και θεσμοί του κράτους θα αρχίσουν να λειτουργούν, είναι επιτακτική ανάγκη να οδηγηθεί η Κυβέρνηση σε αποφάσεις μεταβατικού χαρακτήρα για την εξυγίανση του αθλητισμού και ειδικότερα του ποδοσφαίρου, για την αποκατάσταση των αδικιών, για την προώθηση πολιτικών που θα αλλάζουν το τοπίο στον αθλητισμό.

Έχουμε χρέος να τολμήσουμε. Ρήξη με το παρελθόν και άλμα προς το μέλλον, σημαίνουν εξυγίανση τώρα, αυτοδιοικούμενο αθλητικό κίνημα τώρα, προγραμματισμός και εθνικός αθλητικός σχεδιασμός τώρα, ιεράρχηση αθλημάτων και αναγκών τώρα. Ο αγώνας για αναβαθμισμένο αθλητισμό θα συμβάλει αποφασιστικά στη δημιουργία μιας νέας κοινωνίας, είναι αγώνας διάρκειας για την αθλητική κοινωνία. Η ιδέα του ευ αγωνίζεσθαι συνοδεύεται από τον κανόνα αεί αγωνίζεσθαι.

ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΟΜΗΡΟΥ
Πρόεδρος Βουλής των Αντιπροσώπων