Δυστυχώς, οι επισημάνσεις των αναγκαιοτήτων προσέκρουαν στα απροσπέλαστα φράγματα της αδιαλείπτως ευνοουμένης φαυλοκρατίας
Επί δεκαετίες επισημαίνουμε την υπαρξιακή ανάγκη της διεθνούς διαφώτισης, ως της μόνης δύναμης αντίστασης στα σκοτεινά σχέδια της δόλιας αγγλικής διπλωματίας και στις αιμοσταγείς τουρκικές επεμβάσεις, προβάλλοντας μάλιστα την αποφθεγματική ρήση του Γιόχαν Μέτερνιχ, ότι αν είχε τη δυνατότητα να επιλέξει ανάμεσα στις στρατιές του Ναπολέοντα και το «Γραφείο Κοινής Γνώμης» των Γάλλων, δηλαδή το σύστημα προπαγάνδας, θα προτιμούσε το δεύτερο. Γιατί ο διαβόητος Αυστριακός πολιτικός διέβλεψε την πολιτική ισχύ της διαφώτισης, που σχημάτιζε κοινωνική και εθνική συνείδηση και μπορούσε να ανατρέψει πολεμικές επιχειρήσεις και στρατιωτικά επεκτατικά σχέδια.
Η επιλογή εκείνη προέβαλλε τη δυνατότητα ισοσκέλειας με τη θέση του Καρλ Κλαούζεβιτς, ότι η πολεμική ισχύς είναι η σιδερένια γροθιά της διπλωματίας. Συνεπικουρεί και ο ρόλος της διπλωματίας του Ταλλεϋράνδου, για την ευρωπαϊκή πολιτική κατίσχυση του Ναπολέοντα στην πρώτη περίοδο και, πολύ παλαιότερα, η σημασία των επιλογών του Ιουστινιανού με τον Τριβωνιανό, τον Ιωάννη Καππαδόκη, τον Βελισσάριο, τον Ναρσή για τους θριάμβους της αυτοκρατορίας. Εξάλλου η διπλωματική απήχηση του Καποδίστρια υπήρξε μέχρι τη συνωμοσία της δολοφονίας του, η εθνική ασπίδα στην ξένη επιβουλή. Αν δεν δολοφονούσαν τον κυβερνήτη τα όργανα των Αγγλογάλλων, η διπλωματία του Κερκυραίου πολιτικού άλλη διάσταση θα επεφύλασσε στην Ελλάδα και τις εθνικές της διεκδικήσεις, ανάμεσα στις οποίες και η Κύπρος, η πατρίδα της μητέρας του.
Εξάλλου, στα ελληνικά ιστορικά δεδομένα κατατάσσεται η επιρροή διαφώτισης του Ελληνισμού της ευρωπαϊκής διασποράς, που δημιούργησε τον φιλελληνισμό της έμπρακτης έκφρασης στις μάχες της απολυτρωτικής επανάστασης, με την ταυτόχρονη συνεπικουρία της καποδιστριακής διπλωματίας.
Δυστυχώς, οι επισημάνσεις των αναγκαιοτήτων προσέκρουαν στα απροσπέλαστα φράγματα της αδιαλείπτως ευνοουμένης φαυλοκρατίας, με αποτέλεσμα την παροιμιώδη ανεπάρκεια πειθούς στην κρίσιμη αντιπαράταξη με τη συμμορία του εχθρού. Οι μεν Τούρκοι δρούσαν και δρουν ομαδικά και οργανωμένα με βυζαντινά διπλωματικά πρότυπα, επιστρατεύοντας ιδιοφυΐες με ακαδημαϊκές περγαμηνές παγκόσμιου κύρους και εξαγορές πολιτικών και επικοινωνιακών παραγόντων διεθνούς εμβέλειας, ενώ εμείς παραμένουμε προσκολλημένοι στην προσωποκεντρική εγωπάθεια παρωχημένων ηγεμονικών επιβολών των δεκαετιών του εξήντα και του εβδομήντα, με μίζερες ακολουθίες από τον εσμό των μετριοτήτων της αυλοκολακείας, με τις καθ’ υπαγόρευση επευφημίες της καμαρίλας, την ώρα που ο εχθρός αξαγοράζει συνειδήσεις και επιτυγχάνει νίκες εις βάρος μας.
Μάταια έως τώρα επιμέναμε στη συγκρότηση «δεξαμενής σκέψεων» επί σειράν ετών εθνικής κακοπάθειας, με τη λογική της επιχειρηματολογίας ότι όσο άξιος κι αν είναι ένας ηγέτης, είναι αδύνατο ν’ ανταποκριθεί αποτελεσματικά και με διάρκεια στις παντοειδείς μηχανορραφίες και τις ψευδολόγες ραδιουργίες της αδίστακτης αντίπαλης συμμαχίας. Τεκμήριο η πανωλεθρία της αλήθειας και του δικαίου διά της ανατροπής του γεγονότος του θύματος και του θύτη. Ούτε τα δεδομένα που προβάλαμε με παραπομπές στα πρακτικά Ου Θαντ, περί του ποιοι οργάνωσαν την απομόνωση της τουρκοκυπριακής μειονότητας, μπόρεσε ν’ αξιοποιήσει η πλευρά μας. Ούτε την βοώσαν πρόκληση της εισβολής, της παρατεινόμενης κατοχής, της προσφυγιάς, της γενοκτονίας και της καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κατόρθωσε να παρουσιάσει προς στοιχειοθέτηση της υπόθεσής μας ενώπιον των ευρωπαϊκών εξουσιών, ενώ η προπαγάνδα του εχθρού μετέτρεψε ακόμα και τα ψηφίσματα του ΟΗΕ σε καταστρατηγούμενες λεπτομέρειες χωρίς σημασία!
Εξάλλου, η θλιβερή ανεπάρκειά μας ενέχεται στην ιδεολογική απογύμνωσή μας, με τον παραμερισμό και την εγκατάλειψη της απελευθέρωσης και της αποκατάστασης των δικαίων αξιώσεων που μηδενίζονται ως αρχές και προϋποθέσεις ζωής από τις κατοχικές μεραρχίες και τις ορδές των εποίκων, με τη συνένοχη συνέργεια των συνασπισμένων αντιπάλων, άλλοτε με την αναιδήμονα συγκάλυψη του ιστορικού εγκλήματος και άλλοτε με την απροκάλυπτη ταύτιση με την εις βάρος της ασπαίρουσας πατρίδας ελεεινή κακουργία, όταν μαστιγωτική αντιλαλεί επί χιλιετία η οιμωγή του Αγίου Νεοφύτου, ότι «ενθάδε ο κλύδων καθ’ εκάστην απαύξει και το ραγδαίον αυτού τέλος ουκ έχει».
Κατά ταύτα, η λογική του δράματος ηχηρή επαναλαμβάνεται, υποδεικνύοντας επιτακτική ύψιστη αναγκαιότητα την αξιοκρατική συγκρότηση συστήματος διαφωτιστικής διπλωματίας, πριν καταστεί ασφυκτικός ο χώρος όπου υπάρχουν ακόμα δυνατότητες εκδήλωσης του υπαρξιακού μας αγώνα. Έχουμε δε την άποψη ότι η κυβερνώσα ηγεσία, περιβεβλημένη με πολύχρονες εμπειρίες από την κυπριακή τραγωδία, αλλά και με πολύτιμες γνώσεις της πολιτικής επί των ιστορικών σφαλμάτων μοιραίων ανθρώπων που σε ώρες κρίσιμες βρέθηκαν στην εξουσία και βύθισαν τον λαό στην απόγνωση, μπορεί να αξιολογήσει τις υπάρχουσες αξίες στη διπλωματική υπηρεσία, να μετακινήσει την υπαλληλία που θα ήταν δυνατό να προσφέρει αλλού και να στρατολογήσει προσωπικότητες με διεθνή αίγλη στους πνευματικούς ορίζοντες, για να ενισχύσει τη διπλωματία, να εγκαινιάσει εκστρατεία απαλλαγής από τα λάθη και απελευθέρωσης της Κύπρου από την κακοδαιμονία και την κατοχή.
Κατά συνέπειαν ο μεν Υπουργός Εξωτερικών ας παύσει να σκέφτεται ότι κουράστηκε και πως δεν πρόκειται να συνεχίσει την πολιτική του σταδιοδρομία, διότι απεδέχθη την υπουργοποίησή του και άρα παραμένει στον αγώνα που αβιάστως ανέλαβε, ο δε Πρόεδρος της Κύπρου ας κινήσει χωρίς χρονοτριβή τους μηχανισμούς που εκ των συγκυριών επιβάλλονται, «οι δε καιροί ου μενετοί». Οι καιροί δεν μας περιμένουν.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΑΝΟΣ
www.giannisspanos.com
