Στις 7 Μαΐου το Ηνωμένο Βασίλειο θα εκλέξει νέα κυβέρνηση για τα επόμενα πέντε χρόνια. Με αρκετό ενδιαφέρον τις τελευταίες ημέρες έγιναν οι προεκλογικές συζητήσεις στην τηλεόραση (τα λεγόμενα debates), στα οποία οι κομματικοί ηγέτες συζήτησαν τις διαφορές τους για τα επίκαιρα προβλήματα της χώρας.

Υπάρχει ποικιλία απόψεων που και φέτος θα βάλουν σε σκέψεις τους ψηφοφόρους, μέσα από ένα ευρύ φάσμα θεμάτων που απασχολούν τους πολίτες, τα οποία δεν επικεντρώνονται μόνο στην οικονομία. Ενώ το ιστορικό των εκλογών στη Βρετανία δείχνει μια εναλλαγή εξουσίας μεταξύ Εργατικών και Συντηρητικών, μετά από αδυναμία των δύο να πάρουν ξεκάθαρη πλειοψηφία εδρών στη Βουλή το 2010, το κόμμα του David Cameron συγκυβερνά με τους Ελεύθερους Δημοκράτες, η πρώτη φορά που υπάρχει συγκυβέρνηση από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ούτε φέτος αναμένεται να υπάρξει νικητής με καθαρή πλειοψηφία, εφόσον έχει αυξηθεί σημαντικά η υποστήριξη προς τα μικρότερα κόμματα, τα οποία ενώ στο παρελθόν έπαιρναν ασήμαντα ποσοστά ψήφων ώστε να επηρεάζουν το εκλογικό αποτέλεσμα, τώρα έχουν μια υπολογίσιμη δύναμη, που δεν περνά απαρατήρητη. Αυτή η ποικιλία αντιπροσώπευσης έχει γίνει αφορμή να συμμετέχουν, στις προεκλογικές συζητήσεις, πολιτικές ομάδες όπως το Κόμμα Ανεξαρτησίας Ηνωμένου Βασιλείου (UKIP), το Κόμμα των Πρασίνων (Green Party) και τα μεγαλύτερα κόμματα της Ουαλίας και της Σκοτίας.

Η σημασία της πολιτικής πολυπροσωπίας έχει άμεση σχέση με τα θέματα που επιλέγονται για συζήτηση, καλύπτοντας ευρύτερο φάσμα των προβλημάτων της χώρας. Για παράδειγμα, η συμπερίληψη του αντι-μεταναστευτικού κόμματος UKIP στις συζητήσεις έχει δώσει αφορμή για διάλογο γύρω από θέματα εισδοχής μεταναστών στη Βρετανία και τη σχέση της χώρας με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αυτό έγινε αιτία ο David Cameron να υποσχεθεί δημοψήφισμα για παραμονή στην ευρωπαϊκή οικογένεια, σε περίπτωση επανεκλογής των Συντηρητικών στην εξουσία. Παρομοίως επηρεάζει και η συμμετοχή του Πράσινου Κόμματος, το οποίο κερδίζει αξιοσημείωτη υποστήριξη ανάμεσα στους ψηφοφόρους λόγω της αντίδρασής του στην ανάπτυξη του αντιπυρηνικού συστήματος TRIDENT, την υποστήριξη για χαλάρωση των μέτρων λιτότητας και την παροχή δωρεάν πανεπιστημιακής μόρφωσης.

Το Πράσινο Κόμμα στη Βρετανία ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του ’70 ως οικολογικό κίνημα. Με αρχηγό τη Natalie Bennett και με μία μοναδική Βουλευτή, έχει ενισχυθεί και παρουσιάζεται ως εναλλακτική επιλογή για τον χώρο της εργατικής αριστεράς. Ενόψει των εκλογών, τους τελευταίους 12 μήνες έχει τετραπλασιάσει τον αριθμό των μελών του. Το 25% των νέων αυτών μελών είναι κάτω των 30 ετών, καταδεικνύοντας τη σημασία που δίνουν οι νέοι στις προσπάθειες διαφύλαξης της φύσης, την άσκοπη και πολυδάπανη ανάπτυξη όπλων μαζικής καταστροφής και το γεγονός ότι το γύρισμα της πλάτης στα παραδοσιακά κόμματα αποδεικνύεται πιο αποτελεσματικός μοχλός πίεσης από ό,τι η αποχή.

Τα τελευταία χρόνια σε Κύπρο και Ευρώπη, η αποχή ανάμεσα στον λαό αυξάνεται, καθώς οι νέοι ασχολούνται όλο και λιγότερο με τα πολιτικά δρώμενα, τα οποία έχουν συνδέσει με τη διαφθορά, την αδιαφορία και την καιροσκοπία. Αυτή η νοοτροπία αλλάζει καθώς αναζητούμε μια πορεία που να υπερασπίζεται το δημόσιο συμφέρον. Τα μικρότερα κόμματα στην Ευρώπη αποκτούν δύναμη και γίνονται σε κάποιες περιπτώσεις απειλή για τα κατοχυρωμένα κόμματα εξουσίας.

Δεν είχαν ευκαιρία να ταυτιστούν με το ψέμα και την κατάχρηση εξουσίας, ελκύοντας όσους έχουν κουραστεί να ζουν τα ίδια προβλήματα, την οικονομική διαχείριση, που ωφελεί συγκεκριμένες κοινωνικές τάξεις και τις συνήθεις πολιτικές ομάδες να βολεύονται και να βολεύουν τους υποστηρικτές τους. Οπόταν ενισχύοντάς τα, δυναμώνουν οι πιθανότητες αλλαγής του κατεστημένου, αν όχι από τα ίδια αυτά μικρά κόμματα, σίγουρα από τα μεγαλύτερα, τα οποία ενόψει της απειλής εκροής ψηφοφόρων αρχίζουν να αφουγκράζονται τις ανησυχίες των πολιτών τους.

Δεν θα είναι λοιπόν έκπληξη αν, μετά τις 7 Μαΐου, η νέα συγκυβέρνηση της Βρετανίας έχει μια απόχρωση πρασίνου.

ΑΡΙΣΤΟΣ ΜΑΛΑΟΣ
Μέλος Κεντρικής Επιτροπής - Κίνημα Οικολόγων Περιβαλλοντιστών