Θα μπορούσε κάποιος να αντιπαραβάλει σωρεία επιχειρημάτων, στη βάση του Συντάγματος, της δημοκρατίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και όχι μόνο, στα όσα λέγονται από διάφορα κομματικά στελέχη ενάντια στην οριζόντια ψηφοφορία. Και ενδεχομένως τα επιχειρήματα να είναι αρκετά και από τις δυο πλευρές. Ιδιαίτερα σε θεωρητικό επίπεδο. Εγώ, όμως, τάσσομαι υπέρ της ανόθευτης οριζόντιας ψηφοφορίας και για έναν άλλο λόγο. Επειδή απλώς δεν υφίσταται η όποια άλλη άμεση λύση σήμερα για ριζική αλλαγή και ελπίδα προοπτικής για το μέλλον. Αποδεδειγμένα πια το κομματικό μας σύστημα νοσεί και δεν δύναται να παράγει πολιτική και λύσεις (ιδιαίτερα εν μέσω κρίσης). Ενώ το κομματικό κατεστημένο είναι έκδηλα τόσο διαπλεκόμενο και με τέτοιο ένοχο παρελθόν, που αποτελεί πια μεγάλο μέρος του προβλήματος.

Και δεν αποκρύπτω τις προθέσεις μου. Ποτέ δεν το έπραξα, άλλωστε. Γνωρίζω ότι με αυτόν τον τρόπο αποδυναμώνονται ουσιαστικά τα υφιστάμενα πολιτικά κόμματα. Διαλύεται η «διαδικασία προαγωγής» τους, το «αξιακό» τους σύστημα και η «εκτροφή» στελεχών κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν των εκάστοτε ηγεσιών τους - μόνο στην πιο φανατική τους εκδοχή, ως γνήσια αποτελέσματα πλύσης εγκεφάλου.

Ναι, κάποια κόμματα υπήρξαν κάποτε συνεπείς φορείς ιδεολογίας και κοινωνικών ή/και εθνικών διεκδικήσεων. Αυτό, όμως, δεν ισχύει σήμερα για τα πλείστα κυπριακά κόμματα. Μπορεί, μάλιστα, να θεωρήσει κανείς τις εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις συν-υποψηφίων σε κομματικά ψηφοδέλτια, ως ένα απτό παράδειγμα της απόλυτης κατάρριψης της ιδεολογίας ως βάσης για την ύπαρξη σήμερα των κυπριακών κομμάτων. Άλλο τόσο, όταν αναλύσει κανείς τις «διαχρονικές» τους θέσεις, οι οποίες μεταλλάσσονται ενώ μεταπηδάνε από κυβέρνηση σε αντιπολίτευση και πίσω. Ενώ η σχεδόν θεσμοθετημένη διαπλοκή διαμορφώνει ένα αυτοσυντηρούμενο πολιτικό συνονθύλευμα -το κυπριακό πολιτικό κατεστημένο- ως ουσιαστικά έναν ενιαίο πολιτικό χώρο. Σε σημείο που δεν δύναται ο πολίτης πια να τους διαχωρίσει.

Από την άλλη, μέσα από την ανόθευτη οριζόντια ψηφοφορία, ο κυρίαρχος πολίτης ανακτά ξανά τον έλεγχο. Θεσμοθετείται η δυνατότητα επιλογής αυτών που εκφράζουν την κοινωνία περισσότερο σε κάθε επαρχία ή/και σε ολόκληρη την Κύπρο. Ανεξάρτητα από τον συνδυασμό κάτω από τον οποίο υποβάλλει υποψηφιότητα κάποιος. Με αποτέλεσμα την εκλογή ως αντιπροσώπων μας αυτών που η κοινωνία προτιμά. Και το σημαντικότερο είναι ότι έτσι θα είναι οι υποψήφιοι που θα καθορίζουν τη δύναμη των κομμάτων, αντί το ανάποδο που ισχύει σήμερα.

Με αυτόν τον τρόπο, χαλαρώνει ουσιαστικά η σχέση εξάρτησης στελεχών με την ηγεσία τους και τους κομματικούς μηχανισμούς, ενώ δεν καθίσταται πια απαραίτητη η (ενίοτε ένοχη) προϋπηρεσία σε ένα κόμμα ή τα όποια οικονομικά/πολιτικά ανταλλάγματα για τη στήριξη και την πολιτική ανέλιξη κάποιου. Αφού, ούτως η άλλως, η ιδεολογία όπως σήμερα εκφράζεται από τα κυπριακά κόμματα ως διαφορά μεταξύ τους κατάντησε πια μόνο ονομαστική.

Άρα, είναι λογικό, μέσα από την ανόθευτη οριζόντια ψηφοφορία κάποια από τα υφιστάμενα κόμματα να χάσουν μεγάλο μέρος της δύναμής τους, άλλα να διαλυθούν, άλλα να διασπαστούν, αλλά όλα ανεξαιρέτως θα αναγκαστούν να αλλάξουν. Έτσι, στο τέλος θα επέλθει η απαραίτητη κάθαρση του πολιτικού μας συστήματος. Και θα γεννηθεί και πάλιν η Ελπίδα ως επιβεβαίωση της δύναμης της Κοινωνίας! Εγώ, κυρίως γι’ αυτό στηρίζω την ανόθευτη οριζόντια ψηφοφορία!

ΣΤΕΛΙΟΣ ΠΛΑΤΗΣ
Επικεφαλής Συνδυασμού Ανεξαρτήτων «Μήνυμα Ελπίδας»