Η κατάσταση έχει εκτροχιαστεί σε τέτοιο βαθμό, που φοβάμαι ότι οι πολίτες έχουν απωλέσει κάθε ελπίδα επαναφοράς σε αρχές και αξίες

Παρακολουθώντας και εγώ, όπως όλοι, τα όσα τεκταίνονται εσχάτως στο άμοιρο νησάκι μας, μου ήρθε στο μυαλό η ρήση του Ιερού Αυγουστίνου (354-430): «Αν απουσιάζει η δικαιοσύνη, τι άλλο είναι η πολιτική εξουσία, παρά οργανωμένη ληστεία;».

Η κοινή γνώμη παρακολουθεί άναυδη τα όσα λαμβάνουν χώρα σε όλες πλέον τις βαθμίδες της πολιτικής μας «ελίτ» και θα ήταν τουλάχιστο άστοχο να παραμείνουμε στην απλή διατύπωση ότι οι θεσμοί του κράτους περνούν μια βαθύτατη κρίση. Η κατάσταση έχει εκτροχιαστεί σε τέτοιο βαθμό, που φοβάμαι ότι οι πολίτες έχουν απωλέσει κάθε ελπίδα επαναφοράς σε αρχές και αξίες.

Στο πλαίσιο της γενικότερης οικονομικής κρίσης και της εθνικής αβεβαιότητας οι πολίτες νιώθουν εύλογα μια έντονη ανασφάλεια και οι αντιδράσεις πληθαίνουν και πολλαπλασιάζονται μέρα με τη μέρα. Το ποτήρι των πολιτών δεν έχει απλώς ξεχειλίσει, παρακολουθώντας το φαγοπότι που έστησε το παλαιοκομματικό σύστημα στις πλάτες της κοινωνίας, δεσμεύοντας το μέλλον των παιδιών μας, αλλά έχει γίνει χείμαρρος που θα τους πνίξει όλους.

Αν διενεργούσαμε δημοσκόπηση σήμερα, με το ερώτημα αν υπάρχει κάποιος που μπορεί να εμπιστευτεί ανεπιφύλακτα τον οποιοδήποτε θεσμό του κράτους, θα δυσκολευόμασταν πάρα πολύ να βρούμε έστω και έναν πολίτη που θα απαντούσε θετικά. Η χώρα στο σύνολό της μπήκε σε μια τροχιά γενικευμένης παρακμής, με την καθαυτό λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος να έχει χάσει κάθε αξιοπιστία.

Δυστυχώς η κυβέρνηση, το κοινοβούλιο, τα κόμματα, η δικαιοσύνη, η εκκλησία, το τραπεζικό σύστημα, οι συντεχνίες, η δημόσια διοίκηση, το εκπαιδευτικό σύστημα και λοιποί θεσμοί προκαλούν πλέον έντονη αναξιοπιστία, παρασύροντας τους λίγους εκείνους λειτουργούς και πολιτικούς που κρατούν ακόμη τις αξίες και τις αρχές του λειτουργήματος που υπηρετούν, είτε από διορισμό είτε από εκλογή.
Το επίκεντρο όλων αυτών των σεισμικών δονήσεων εντοπίζεται κυρίως (αλλά όχι μόνο) στα κόμματα.

Τα κόμματα έχουν προφανώς χάσει κάθε αντίληψη της αίσθησης του μέτρου και εδώ και καιρό ο διαπλαστικός λόγος και ρόλος της πολιτικής τους παρέμβασης (που αυτός θα έπρεπε πρωτίστως να είναι ο ρόλος τους) έδωσε τη θέση του στην ανομία, την ατιμωρησία και την ασυδοσία. Το κράτος αντιμετωπίστηκε σαν μια ξένη χώρα, η οποία τελεί υπό την κατοχή των κομμάτων, τα οποία πήραν το δικαίωμα να τη λαφυραγωγήσουν σαν συμμορίτες, δημιουργώντας στην πορεία ένα «εξαίρετο» νομικό πλαίσιο (αφού κρατούσαν και το καρπούζι και το μαχαίρι) περί ασυλίας βουλευτών, ευθύνες υπουργών και κυβερνώντων. Κατ’ αυτό τον τρόπο διαχώρισαν κατά τον πλέον έντεχνο τρόπο τη διαδικασία λογοδοσίας της πολιτικής ελίτ από τους απλούς πολίτες.

Όλα αυτά τραυματίζουν την πολιτική στο σύνολό της, με τους πολίτες, μέσα στην αγανάκτησή τους, να τσουβαλοποιούν τους πάντες και τα πάντα, αδικώντας και τους λίγους εκείνους που διαθέτουν ήθος και ικανότητες. Η Κυβέρνηση παρουσιάζεται ηθικά διάτρητη και αναξιόπιστη. Το πιο θλιβερό όμως είναι το γεγονός ότι προβάλλει ψυχρή και αδιάφορη στις ανησυχίες των πολιτών. Η αδιαμφισβήτητη διαπίστωση είναι ότι η κοινωνία παραπαίει και βρίσκεται στο έλεος συγκεκριμένων συμπεριφορών και βαθύτατα ριζωμένων νοοτροπιών, που εκπέμπουν μόνο προχειρότητα, αυθαίρετη διαχείριση όλων των θεμάτων και πλήρη αντιδιαστολή με το συλλογικό κοινωνικό συμφέρον.

Μέσα σε όλο αυτό το παραλήρημα μπορεί άραγε ο απλός πολίτης να βρει κάποιο αποκούμπι; Υπάρχουν όντως προσωπικότητες που κατάφεραν να διατηρήσουν την ατομική τους αξιοπιστία μέσα σε όλο αυτό το θέατρο του παραλόγου; Εγώ λέω ότι υπάρχουν! Καθήκον μας είναι να τους αναγνωρίσουμε και να τους αναδείξουμε.

Έφτασε ο καιρός να αντικρίσουμε κατάματα τις αιτίες, χωρίς να σκύβουμε το κεφάλι από ντροπή (γιατί μας έκαναν να νιώθουμε συνυπεύθυνοι), αλλά με το βλέμμα περήφανο να δράσουμε σήμερα και να γίνουμε τα πρότυπα που αναζητεί η νέα γενιά, γιατί όπως ειπώθηκε από τον Ν. Καζαντζάκη: «Ο λαός δεν σώζεται, σώζει».

Την ανοχή του λαού την έχουν εκλάβει ως αδυναμία, για αυτό ας διεκδικήσουμε επιτέλους, προκειμένου να επανακτήσουμε όλα αυτά που μας ανήκουν, αλλά πρωτίστως την αξιοπρέπεια και την υπερηφάνεια μας. Θέλω να πιστεύω ότι όσο αφορά τον κυπριακό Ελληνισμό ισχύει αυτό που ειπώθηκε από τον Καζαντζάκη, γιατί αλίμονό μας αν φτάσαμε στο σημείο να λέμε «ζητείται λαός…».

ΔΩΡΟΣ ΠΑΦΙΤΗΣ
Οργανωτικός Γραμματέας Συμμαχίας Πολιτών