Η Κύπρος λεηλατήθηκε οργανωμένα, και έκτοτε ζει τη μιζέρια της κατοχής, από το 1974. Μα η άλωσή της είχε στηθεί χρόνους πριν στες συνείδησες των ραγιάδων, των νεοεφιαλτών της πατρίδας και των σύγχρονων Βαλλαάδων** του έθνους. «Ο σεβασμός στους νόμους είναι ηρωισμός», είχε δηλώσει λίγο πριν από τη δολοφονία του ο μάρτυρας της δημοκρατίας Αλέξανδρος Παναγούλης. «Αλλά αλίμονο στις Πολιτείες εκείνες που δεν σκότωσαν τους τυράννους τους την ώρα του αγώνα (και της αντίστασης)», είπεν επίσης.

Ο Μπένζαμιν Φεράνς, ένας από τους κατήγορους των χιτλερικών στη δίκη της Νυρεμβέργης, στην τελική αγόρευσή του ενώπιον των δικαστών και της ανθρωπότητας, είχε διακηρύξει πως: «αν αυτοί οι άνθρωποι παραμείνουν ατιμώρητοι, τότε η έννοια του νόμου θα έχει χάσει το νόημά της και η υπόλοιπη ανθρωπότητα θα πρέπει να ζει στον φόβο».

Το πόσο είχαν δίκαιο οι προσωπικότητες αυτές διαχρονικά, το βλέπουμε καθημερινά να αποκαλύπτεται στη σύγχρονη ιστορία λαών και Πολιτειών, που μαστίζονται από το μακέλλεμα των σταγονιδίων του φασισμού που επέπλευσαν και μεταλλάχθηκαν υπηρετώντας σήμερα τη Νέα Τάξη των μιλιταριστών και των σύγχρονων σφαγέων λαών και κοινωνιών. Οδηγώντας έτσι στην εθνική μιζέρια, στη δουλεία και στη σφαγή ιδεών που ανέκαθεν καθόριζαν την ποιότητα ζωής των ανθρώπων και των Πολιτειών τους.

Αλλά, δυστυχώς, οι πλείστες Πολιτείες και οι κολοβές δημοκρατίες τους επιτρέπουν την αναπαραγωγή τέτοιων δωσίλογων στοιχείων. Και η ίδια η αστική δημοκρατία υπονομεύει τη Δημοκρατία και διατηρεί ξεπίτηδες τη Δικαιοσύνη ασαφή, νοθευμένη και αναποτελεσματική. Και είναι γι’ αυτό -άλλωστε- που πολλοί απουσίασαν από τα εδώλια του νόμου, και που πάντα θα απουσιάζουν από αυτά και στην Ελλάδα και στην Κύπρο, μέχρι την κατάληξή τους στην 21 του Απρίλη 1967 και στο συνεχές έγκλημα της 15ης Ιούλη 1974.

Έκτοτε μια παχιά λησμονιά διαφεντεύει νοσηρά εκεί και όπου γράφτηκε η ιστορία θνητών και αθανάτων. Και διδασκόμεθα εντέχνως (ή ευθέως) την εθελοδουλεία στον κάθε λογής κατακτητή, έποικο και βάρβαρο, διότι μας έχουν ήδη εμφυτεύσει τους πομπούς του δήθεν Ευρωπαίου πολιτισμένου. Ενώ οι μεγάλοι δράστες δολοφόνοι και ο μεταλλαγμένος σήμερα φασισμός θεωρούνται ως μήποτε υπάρξαντες και μηδέποτε φαύλα πράξαντες.

Μια, λοιπόν, ρημαγμένη μνήμη, οξιδωμένη από την πολύχρονη απραγία και τις ταπεινωτικές -μέχρι αυτή τη στιγμή- πραγματοκοπίες ημών και του έθνους σπεύδει κάθε χρόνο να δίδει το θεατρινίστικο «παρών» της για πράγματα και συνθήματα στα οποία δεν πιστεύει και που, πολύ περισσότερο, δεν υπηρετεί. Αλλά, εδώ που μας έσυραν οι ουτιδανοί έμποροι (ημέτεροι και αλλοεθνείς), θέλουμε άραγε την ελευθερία μας και δεν μπορούμε να την ανακτήσουμε; Ή μήπως μπορούμε μεν, αλλά δεν θέλουμε πια;

Τα στίφη όμως, ούτως ή αλλέως, των τουρκοσυνθημάτων στις φλέβες της κοινωνίας και οι ορδές των αποτελεσμάτων της πολιτικής του θριάμβου των εποίκων, φωτίζουν από τ’ άψη του τουρκοφωτισμένου Πενταδάκτυλου την ήττα του έθνους, τη μιζέρια της «κοινωνίας των πολιτών» και το επερχόμενο μέλλον (μας). Οι διάφοροι Βαλλαάδες συντονίζονται..

Υ.Γ. Περιμένοντας το μέλλον, με διαγεγραμμένο όμως το χρέος προς την ελευθερία. Ώς πότε, Πρόεδρε; Και συμπεράσματα δικά σας.

**Βαλλαάδες = εξισλαμισθέντες της Μακεδονίας στα τέλη του 17ου αιώνα. Στον εξισλαμισμό είχαν πρωτοστατήσει οι Έλληνες Σινάν και Χουσεΐν Τσιαούς. Και αυτά προς γνώση.

Α. ΦΡΥΔΑΣ
Πρώην Δήμαρχος Μόρφου