Στη χώρα του «μη μιλάς, για να μη μιλήσω», την οποία ο μ. Κληρίδης χαρακτήρισε σαν «η χώρα της μπανανίας» και ο Ερντογάν σαν «η ανύπαρκτη», η διαπλοκή, τα σκάνδαλα, οι ίντριγκες και ο θάνατός σου η ζωή μου γιατί αυτή η θέση είναι δική μου έχουν καταντήσει καθημερινή συνήθεια. Όταν συγκρούονται τα διάφορα «λόμπι της διαφθοράς» που αποτελούν την κορυφή της πυραμίδας, του κράτους, που επιλεκτικά θυμόμαστε σαν κυπριακή δημοκρατία, ο απλός πολίτης, προστατευόμενος από την αμνησία, που λειτουργεί σαν αμυντική ασπίδα, ούτε σοκάρεται ούτε ανησυχεί. Το ούτω καλούμενο, πριν μερικά χρόνια, «κυπριακό θαύμα» καταρρέει σαν χάρτινος πύργος και η ψευδαίσθηση περί αγωνιστών, πατριωτών και διαχειριστών της δημοκρατίας, διαλύετε σαν ομίχλη, φανερώνοντας καθημερινά την πραγματική μας ασκήμια, που τόσο επιμελώς καμουφλάρουμε, καλύπτοντας τη δυσοσμία της σήψη του όλου συστήματος με, τόνους, αρωματισμένα ψεύτικα λόγια.

Μια υποτιθέμενη «δημοκρατία» που βασίζεται στο «μη μιλάς, για να μη μιλήσω», όπου οι στυλοβάτες του οικοδομήματος αναρριχήθηκαν με διαπλοκές, γλείψιμο, ψεύτικες υποσχέσεις και εκβιασμούς.
Είναι οφθαλμοφανές ότι, ο κάθε ένας από αυτούς έχει «φακελωμένο» τον άλλον. Δεν είναι τυχαίο ότι, ποτέ δεν γνωρίζαμε τι πραγματικά θέλαμε και απλά ζούμε από περιέργεια για να δούμε τι θα συμβεί αύριο. Δεν είναι τυχαίο ότι, η όποια λύση του Κυπριακού θα καταστήσει ένα μεγάλο ποσοστό απ' αυτούς παντελώς άχρηστους και θα παραμεριστούν. Το Κυπριακό, όσο δεν λύνεται συντηρεί μια γενιά ανάξιων τυχοδιωκτών, που μεταμφιεσμένοι σε δήθεν σωτήρες, αγωνιστές, πατριώτες, παράγοντες και θεσμοφύλακες λυμαίνονται ασύστολα τον λαό.

Αναρριχώνται σαν τρωκτικά στην εξουσία και στα κόμματα. Όταν και αν στριμωχτούν και δεν έχουν τρόπο διαφυγής, ακολουθούν την ίδια έμφυτη άμυνα. Πρώτα δεν παραδέχονται καμιά κατηγορία, δηλώνοντας ότι θα παραιτηθούν, αν έστω και μια σκιά πλανάται πάνω από το κεφάλι τους. Μετά, βλέπουν «σκευωρία για πολιτική εξολόθρευσή τους» και όταν δεν ευδοκιμήσουν τίποτα από αυτά, δένουν την καρέκλα ασφυκτικά στον κώλο τους, μήπως και την χάσουν, επιτιθέμενοι στους αντιπάλους.

Μέσα από τις προσωπικές τους διαμάχες, αποκαλύπτεται η σήψη. Το έγκλημά τους είναι ότι, αν και οι πάντες ήταν και είναι γνώστες για τις ανάρμοστες συμπεριφορές, αντί να φέρουν στο φως τις διαπλοκές και τα εγκλήματα τα φυλάσσουν σαν αιχμηρά βέλη στα θηκάρια, που λειτουργούν σαν «ασφάλεια» των δικών τους ατοπημάτων, ισορροπώντας έτσι ένα διεφθαρμένο σύστημα στο οποίο είναι πρωταγωνιστές και στυλοβάτες.
Αθετώντας κάθε υπόσχεση περί υπεράσπισης των συμφερόντων της πατρίδας και της προστασίας του λαού διερωτώνται, οι «ισχυροί» της διαφθοράς, ποιος θα τους οδηγήσει στη δικαιοσύνη. Η υπερτιμημένη αξία του «μη μιλάς, για να μη μιλήσω», τους στερεί τη δυνατότητα να προσέξουν το χώμα κάτω από τα πόδια τους που αναταράσσετε, από τη στρατιά των νεκρών αμούστακων παιδιών, έτοιμο να τους καταπιεί.