Όλη η Κύπρος έμεινε εμβρόντητη για μερικές μέρες από τις εμπρηστικές δηλώσεις του Νορβηγού ειδικού αντιπροσώπου του Ο.Η.Ε. για το Κυπριακό, Έσπεν Μπαρθ Άιντα. Οι χαρακτηρισμοί του για «απαχθέν κράτος» με κατήγορο την πλευρά μας καθώς και για «έλλειψη παραβίασης» ως προς τις δράσεις του Μπαρμπαρός έκαναν σαν αστραπή τον γύρο της Κύπρου. Είναι χρήσιμο να διερωτηθεί κανείς αν υπάρχει κάτι θετικό σ' αυτές τις δηλώσεις, ξεχνώντας προς στιγμήν τη φανερή τουρκοκλινή στάση του ειδικού αντιπροσώπου.

Είναι θεμιτό να υποθέσει κανείς πως ο απεσταλμένος έχει σαν υπόβαθρο την εύρεση μιας λύσης και ότι βλέπει τα πράγματα επηρεασμένος, ισχυρά, από μια τέτοια προοπτική και την ενίσχυσή της, ίσως, κάνοντας και ένα-δυο άλματα προς αυτήν την κατεύθυνση, με την ελπίδα ότι η άφιξη σε νέα επιθυμητά στάδια θα συγχωρέσει αυτή την ατυπία. Για να κάνει κανείς τέτοια άλματα πρέπει να είναι ωμός, πρέπει να είναι όμως και ισορροπημένος. Ο κύριος Άιντα ξέχασε το δεύτερο και δρώντας χωρίς τον συνδυασμό των δύο έφτασε σε παράτυπα συμπεράσματα.

Ότι δηλαδή εμείς «απηγάγαμε» το κράτος ενώ η άλλη πλευρά, που έχει ένα παράνομο μόρφωμα μέσα στα όρια ενός διεθνώς αναγνωρισμένου κράτους, είναι πιο τίμια από μας. Ότι η παρατυπία έγκειται μόνο αν ξεκινούσαν γεωτρύσεις, λες και διανύουμε ήδη μέρες ενωμένου κράτους και το μόνο που έμεινε είναι να πάρουν άδεια από την Κεντρική Κυβέρνηση.

Αυτά τα άλματα του κυρίου Άιντα προς τα εμπρός δεν είναι απαραίτητα κακοπροαίρετα, με την προϋπόθεση ότι «δένουν» και με τις πραγματικότητες που υπάρχουν πριν τη λύση και αντλούν από αυτές ή τουλάχιστον τα άλματα να γίνονται κρατώντας έναν κοινό παρονομαστή. Διαφορετικά, από άλματα γίνονται σημεία και τέρατα ..

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ
Εκπαιδευτικός, αναλυτής